emre varışlı

paradoks propaganda

2012-01-25T13:08:00.001-08:00

Kıpkırmızı bir karanlık olarak insan, kimlikleriyle çok meşgul. Gerçek bir ısırık aldığı tek şey belki de yediği elma ve biliyorsunuz ki, bu çok uzun zaman önceydi.

Kutsanmış bir çığırından çıkmayla kaos her yerde. Beden ve cisimler, onlara verdiğimiz her isim, kendi sonumuzu hazırlıyor. İnsanı sıkıştıran şey, tanımlanmak mı, yoksa belirsizlik mi? sorusunun yanıtını bulmak yaşamak yetmiyor, harcanmış başka hayatlara sızmak gerekiyor. Belki daha kaotik yaşamlara, daha düzenli yaşamlara, daha bilinmez kalmış yaşamlara. Bu seyahatin yarattığı korkuyla başa çıkabilmek için gereken şey belki de, dünyanın masumiyet ve suç ayarlarıyla biraz oynamaktır dişe düşünürken, masumiyet ve suç ayarlarıyla güzelce oynayanların bolca ses verdiği 6:45 yayınlarından Lydia Lunch’ın 1997’de yazdığı ‘Bir Seks Avcısının Günlüğü: Paradoks’ romanı geliyor.

Keşke daha önceleri Türkçeye çevrilseydi diye düşünenlerdenseniz, boş verin, bazen gerçekten bazı ‘kötülüklerin’ kendi zamanı vardır.

Lydia Lunch kendi efsaneleriyle 70’lerin punk’ından, 80’lerin dark vawe’inden geçerek günümüze ulaşırken, benim liseli halimle tanıdığım kadarıyla yalnızca uçuk bir müzisyendi. Queen of Siam albümü karanlık gençlik odalarının şaheserlerinden olup, yola çıktığı Teenage Jesus and the Jerks’in tapılası maharetleri aklımıza çoktan kazınmıştı ve daha bir dolu müzisyenle, grupla yarattığı işler…
Kendi eğilimlerimiz doğrultusunda 59 doğumlu, yoldan çıkmış gibi duran ve bizi yoldan çıkartmasını istediğimiz bu kadının uçuk bir videocu ve yazar olduğunu da öğrendik. Her ne kadar kendi adıma efsanevi İstanbul konserini kaçırmış olsam da, zamanla alamet-i farikasının ‘söz’ olduğunu anladık. Elimize geçirdiğimiz yarım yamalak İngilizce parçalardan çıkarmaya çalıştığımız yazıtlarını okuduk. Hemen ardından kendisinin spoken word olaylarını keşfettik. Mikrofonu elinde, kışkırtıcı ve doğaçlama söylevleri bizi yükseltti.
Lydia Lunch ilk olarak Türkçeye, Kara İstanbul derlemesinde çevrildi. İstanbul’un kara deliklerinin konsepti oluşturduğu kitapta Vitriol yahut Kan Kusturma Felsefesinin Ruhu’nda Lunch, Haydarpaşa’da başlayan ve bir İstanbul otelinde son bulan süper kışkırtıcı hikayesiyle yer aldı. Bu güzelliğin hemen ardında 6:45’ten gelen haber ‘nihayet’ dedirtti.
Bir Seks Avcısının Günlüğü: Paradoks otobiyografik bir roman. Lydia’nın şiddetli deneyimlerinden oluşan, Amerika ve Avrupa’da süren, korkutucu de

recede yalın bir darbe. Yalınlığın korkutuculuğu fikri Lunch sanatının temeli diyebiliriz.. Seks, şiddet, acı ve bulanıklık etrafında dönüp duran kıvrak dil aynı anda gündelik ve ruhani. Kendini bir femi-nazi olarak tanımlayan Lunch’ın merkezi kendi bedeni diyebiliriz. Romanda da kendi bedeni üzerinden bir ‘arayış’ içinde kendisi. Yakınlaştığı, seviştiği, dokunduğu, acı çektirdiği, yağmaladığı ve toparladığı, ruhani temasa geçebildiği bedenlerin paralelinde kendi yokluğunu ve varlığını kanıtlamaya çalışıyor.

Yakın zamanda bir konser öncesi verdiği ropörtajda Lunch ‘Ben bir Madonna karşıtıyım. Hard rock’çı piliçler nerede, noise rock’çı kadınlar nerede’? diye soruyor. Erkek dünyasını sahnede ve sokaklarda her zaman

bozguna uğratmak istiyor Yeni çağda erkek dünyasının daha fazla faaliyette olduğunu sav

unuyor. Ama o umutsuz bir bohem değil. Daha önce dediğim gibi, ‘her şeyin fazla heteroseksüeli zararlıdır’ yoluyla Amerikan alt-kültürünün dişi şeytanı namıyla gezdiği arka odalar ve sokaklarda bize kendi kusmuğumuzu gösteriyor.

Lydia sado-mazoşist eğilimlerinden sanat yaratıyor. Fiziksel acının ve aynı andaki zevkin gücünü gösteriyor; her ilişki biçiminin, her temasın karanlık noktalarının olduğunu, bu karanlıkla bir an önce yüzleşmenin ve onu itelemekten çok onun altına yatmanın daha iyi olabileceğini yaşıyor. Dünya onun için bir delikten ibaret. Kara bir delik. Onda kaybolmak, onu becermek ve ona aynı kutsal şiddetli şefkati duymaktan söz ediyor.

Lunch, travmaların merkezi. Spiral dili ise bu merkeze yaklaşıp, ondan uzaklaşıyor. Tekinsiz dünyada hayatta kalmak için tekinsiz olmanın faideleri başlığı altında, maharetlerini aktarıyor.

İnsandaki aitlik. İnsandaki güç arzusu. Seks ve iktidar. Sürtünme hızıyla orantılı keşfetme dürtüsü. Roman, bir tükeniş ve yeniden ortaya çıkış romanı. Kirli zevklerin, şefkatli bir şiddetin içinde kaybolan kimliklerin yok oluşu ve yeniden dirilişi. Hayatın hiç de ‘sanatsal’ olmadığını kaç kişi biliyorsa, o kişilere adanmış gibi. Lydia meşhur bir aile travmasıyla, baba kabusuyla başlayan kişisel hikayesini, başka etlerde kutsayan kimliğin, insanı hüzünden ağlatabilecek kadar şiddetle bezenmiş tarafını anlatıyor.
Gönüllü bir karanlık tarafa geçişin tadını alanların güvenli yerleri kendi bencil çatılarıdır.
Bir şiddet ve şefkat propagandası.

pasaklı düzeyliler - jim douglas morrison yerleşkesi'

2011-12-20T10:43:00.000-08:00

bir Karacamış tezeği

*jim morrison okumaları.

*video art, belgesel film gösterimi.

*(olması gereken) fanzin dolaşımı.

*(akustik) the doors şarkıları.

yer Semerkant Bar / Büyükparmakkapı sokak / Taksim

not: jim morrison okumaları/müziğinin ağırlıklı olacağı gecede; herkes kendi şiir, metin vb. de seslendirebilecektir.

görüntüler

2011-11-27T06:03:00.000-08:00

Karaca Kızay 'Görüntüler' şiirimi besteledi. marifetine sağlık.

linkten dinleyebilirsiniz -

http://www.facebook.com/photo.php?v=10150431447355559

dizideki O Şey Nedir - Kaos GL

2011-11-15T21:16:00.000-08:00

Dilimize, gelenek ve göreneklerimize çok başarılı bir şekilde uyarlandığı söylenen Umutsuz Ev Kadınları’ (orjinali Desperate Housewives) gerçekten de, sandığımdan daha başarılı bir şekilde ‘bize’ uyarlanmış. İzlediğim son bölümü bunu bir kez daha bana net bir şekilde gösterdi.

yazının Kaos GL'deki devamı için tıklayın

New York’ta İki Melek – New York’ta İki Velet

2011-10-31T13:41:00.000-07:00

Bir Amerikalı gördüm sanki!

Patti’nin yazdığını duyduğumda büyük bir açlıkla okumak istediğim kitabını, çok soğuk bir Kadıköy gününde ele geçirdiğimde, koşarak eve gittim. Laf! Aslında 319 numaralı otobüse kıçımı yerleştirdiğimde okumaya başlamıştım bile. Upuzun bir Patti beni bekliyordu.

Orta okul ve lise yıllarında, 90’ların en güzel zamanlarını kısmen de olsa yaşamış biri olarak, bize kalan mirasın kıymetini bilmeye çalışıyordum. Çevremde buna yardımcı olan pek kimse yoktu, ama yine de kendimi az da olsa kurtarılmış bir bölgeye atmayı becermiştim.

Bir piercing ve dövme stüdyosu ve aynı zamanda kafe ve uygun şartlar sağlandığında bar olabilen bir yer vardı. Liseliyken kaçıp gittiğimiz bu yerde, bir ortam ablası tarafından üstüne uzun uzun konuşulan Patti’nin müziği, o lafları duyana kadar ilgimi pek çekmemişti. Daha doğrusu, sanatını bir bütün olarak algılayacak durumda değildim sanıyorum. Ortam ablasının oylumlu bahisleri üzerinden bu ilahenin şarkılarını tekrar dinlediğimde, gerçekten dinlediğimde ise bunun ‘başka’ bir şey olduğunu nihayet anlamıştım. Bizim inatla sahip çıkmaya çalıştığımız görkemli, tartışmalı, bol sloganlı punk kültüründen çok daha fazlası olduğunu görmüştüm.

‘Just Kids - Çoluk Çocuk’ şimdi elimdeydi.

Kitap, Patti Smith’in New Jersey’deki çocukluk yıllarıyla açılıyor. İçindeki üretme ve sanat tutkusunun temellerini açıklıyor bize anlatılanlar. Küçücük bir kızın bir şekilde gördüğü büyük-küçük sanat eserlerinin karşısında nasıl heyecanlandığını okudukça, kendi küçüklük heyecanlarımı anımsıyorum. Bir sanat eserinin insanın içine bıraktığı ilk tohum... Eğer tohum cesaretle karşılaşırsa, nasıl büyüyebildiğini ve nelere yol açtığını çok iyi biliyorum.

Yaşadığı hayal dünyası onu hiçbir zaman yalnız bırakmıyor. Kafasında kurduğu oyunları, yazdığı hikayeleri, yaşamak istediği hikayeleri, etrafındaki arkadaşları ve kardeşleriyle paylaşıyor. Çocukluğunun tüm görüntüleri onun için o kadar önemli olmalı ki, Patti bunu müthiş şiirsel bir dille aktarıyor.

Çocukluk, korunması gereken bir mirastı. Tüm karanlık ve aydınlık orada yatıyordu. Hele ki sanat ışığının ana kaynağıydı. Çocukluğunu terk eden bir sanatçı çiğ kalabiliyordu. Ve en önemli noktaları gözden kaçırabiliyordu.

Okuma merakıyla birlikte ilkgençlik şekillenirken, içinde bulunduğu sosyal mekan ona yetmemeye başlıyor ve gitmenin vakti diye, düşünüyor Patti. Bulunduğu kasabanın iş bulma koşullarının yetersizliği tetikleyici olsa da, her yönden sıkıştığının farkına varıyor. Keşfetmesi gereken bir dünya onu çağırıyor. Her sanatçının içindeki dünyanın bir sonu olduğunu bir kez daha anlıyoruz.

1967’de doğduğu kasabadan ayrılıyor ve New York’a geliyor Patti. Aslında yabancısı olduğu ama aslında hiç de yabancısı olmadığı bu yeni dünyanın görüntüleri, yaratabileceğine ve başka bir dünyanın mümkün olabileceğine dair umutlarını diri tutuyor. İçindeki Rimbaud, hayal kırıklığına uğramıyor. Aksine, Electirc Circus’un açık kapılarından caddeye taşan White Rabbit’i duyduğunda, etrafını saran ve kendisine kısmen benzeyen bir kalabalığın, uzun saçlı delikanlıların, kendi kasabasındakilere hiç benzemeyen genç kızların varlığı, ona ait olabileceği bir yaşamın izlerini veriyor.

O zamanlar dilinden hiç düşürmediği ‘Ben özgürüm’ lafını, laf olsun diye söylemediğinin farkında olarak, zorlu yaşama adımını atıyor.

Yersiz , yurtsuz, aç gezerken bile aklında ‘tanrısı’, ölü ve ulu şairleri geziyor. Onlara minnet duyuyor. ‘Ben özgürüm’ diyebildiği için. Yaz geldiğinde Patti bulduğu irili ufaklı işlerden birinde pineklerken, takı satarken, peygamberi, müridi, ilahisi ve ilhamı diyebileceğimiz kişiyle, Robert Mapplethorpe ile yolları kesişiyor. Kendi kurduğu ayrı bir zamandan fırlamışçasına salınan bu skinny velet çok geçmeden en sıkı dostu oluyor.

Bu arada ‘Vietnam Amerikası’nın en kara günleri yaşanıyordur. Savaşın kanlı yüzüne ortak olan toplum, yarı bilinçlilik ile yaşamını sürdürüyordur. Sanat sahnesi, lokal gruplarıyla ya da birey iradesiyle kendini açıklamaya devam ederken, sokaklardaki özgürlük ve barış söyleminin artması, halkın yaşadığı ‘resmi hayal kırıklığı’nın boyutlarını işaret ediyordu.

Patti ve Robert kendilerine bir daire tutmuşlardı.

Robert’ın çizimleri, kolajları, sanatı üstünde düşünmeden icra etmesi Patti’yi onun en büyük hayranı haline getirmişti.

Sıkı dostlukları ve sanat kısa bir süre sonra aşka evriliyordu. Kiraladıkları ufak dairelerinde çizimler yapıyor, nesneleri sanata dönüştürüyorlardı. Kutsal portföyleri en nadide parçalarını kazanıyordu. Saatlerce sanat, resim, şiir hakkında konuşuyorlar ve sarmaş dolaş rüyalara dalıyorlardı.

Çoğunlukla eve para getiren Patti oluyordu. Robert’ın konsantrasyonunu ve içgüdülerini dinlemesini kıskandığını itiraf ediyor ancak yine de kendini asla geri çekmiyordu. Robert onun için her şeyden önce bir sığınaktı. Patti’de Robert için öyleydi. birbirlerine verdikleri ilham, hiçbir vizyonla boy ölçüşemezdi. Hatta Robert’ın LSD deneyimleriyle bile boy ölçüşemezdi. Robert değişken sanat bakışını hareketlendirmek, eyleme dödökmek konusunda oldukça cesaretliydi. Bir şeyi yaratırken onu yarıda bırakabiliyor, o an aklına gelen başka bir projeyi hayata geçirmek için çalışmaya başlayabiliyordu. En büyük hayali New York’un parıltılı efendisi Andy Warhol ve onun asilzadelerle dolu çevresine girebilmekti. Patti bu isteği çok gereksiz buluyordu. Güncel Sanat denilen şeyin bir çiğlik barındığını düşünüyordu.

Patti, çevresinde olup biten bütün gürültülerden alması gerekeni alıp, bilgece kendi yoluna gidiyordu.

Sanat yaparken, onun hakkında konuşurken, hayat da boş durmuyordu elbette. Onları çoğu kez sıkıştırıyordu. Parasızlık, açlık ya da yarı tokluk arasında gidip gelirlerken, kutsal dairelerinin büyüsünü asla bozmuyorlardı. Her akşam şair, yazar, ressam dostlarıyla oturup günü kurtarıyorlardı.

Hayat boşluklardan faydalanıp yüzünü göstermeye devam ederken Patti ve Robert’ın yolları kısa süreliğine de olsa ayrılacaktı. Aralarındaki soğukluk ve boşluk artık Patti’nin dayanamadığı bir hal alıyordu ve taşınmaya karar verdi. Robert buna dayanamadı ama ona taşınması için yardım etti. Patti kendi dairesinde çizmeye, içindeki saklı yerleri keşfetmeye başladı. Saatlerce otoportreler yapıyordu.

Robert’da bu esnada kendini keşfetme yoluna gitmiş ve bir erkekle birlikte olmaya başlamıştı. Patti bu durumu konumlandıramasa da, sakindi. Kız kardeşiyle birlikte yapacağı Paris seyahatine hazırlanıyordu.

Paris seyahati Patti için ‘büyü’ kelimesini karşılayabilirdi. Baudelaire’ın mezarından Godard’ın görüntülerine uzanan bu içsel ve dışsal yolculukta bir yandan Robert’tan gelen kısa mektupları okuyordu. Robert mektuplarında ‘jigololuktan’ söz ediyordu. Patti’yi özlediği ve ona ihtiyacı olduğu da h

er bir kelimesinden anlaşılıyordu.

Patti Paris dönüşü onu bulduğunda Robert perişan haldeydi. Kaldığı bok yuvasındaki arkadaşları en has eroinmanlar, torbacılar, travestiler ve fahişelerdi.

Patti Robert’ı ve kutsal portföylerini taksiye atıp, şoföre seslendi ‘Chelsea Otel’e!”

Çoluk Çocuk’un sadece bir araya gelen anıların ve görüntülerin kitabı olarak bakmak yanlış olacaktır. Bu kitap ayrıca, bir rock efsanesine dönüşecek olan Patti’nin gözüyle yazılmış bir dönem pusulasıdır. Hikâyelere sinen Beat kuşağının yadsınamaz lirizmi, Woodstock zamanları, Amerika’nın içinde bulunduğu savaş ve yenilginin dönem üzerindeki etkisi, Velvet Underground’lu ve Factory’li New York sahnelerinin en şaşalı anları bu kitaba duyacağımız saygıyı artırmaktadır.

Kitabı elimden bıraktığımda derin bir nefes almak zorunda hissettim kendimi. Yarılamıştım bile ve efsanenin ‘tanık’ olduğum kısmı beni hayli heyecanlandırmıştı. Ömrümün sonuna kadar dönüp dönüp tekrar okumak isteyeceğim şeylerin yazılı olduğunu düşündüm.

Kitap ortak bir algı yaratıyordu. Üreten ve hayatı dönüştürmeyi seçenlerin ulaşabileceği bu ortak algı, acının ve büyünün sınırlarını çiziyordu. Meşhur ‘hayat/sanat’ ikilemini Robert ve Patti üzerinden anlamaya çalışmak ayrı bir haz veriyordu. Sanat, hayatı pek desteklemiyor belki ama, hayat sanatı destekliyor, diye düşünüyorum.

Önemli olanın ‘adanmışlık’ olduğunu bir kez daha fark ediyorum. Adanmışlık, çoğu zaman romantik bir imgelem olarak algılanıyorsa da, bunun çok ötesinde bir şey olduğunu biliyordum. Gerçek, ne istersek o oluyordu. Ve neden kendimize uymayacağını çok iyi bildiğimiz o yalanı tercih edecektik ki? Kötü bir gerçeği yaşamak daha akıllıcaydı.

Sanat ve onun sokağa dönük yüzü ya da direk olarak sokak, herkes için ‘dram’ yan anlamını taşımayabiliyordu.

Patti ve Robert’ın Chelsa otel günleri tahmin edilebileceği üzre büyük bir ilhamın ve bohem günlerin eşiğinden çok, ta kendisiydi. Allen Ginsberg, Dali, Burroughs, Janis Joplin, Hendrix gibi asillerin geçidine sahne olan uzun koridorlar ve bu isimlerle gerçekleşen tanışmalar Patti’nin çizeceği hayat için güçlü figürlerdi.

O sırada Robert halen taşımakta olduğu Andy Warhol’un Fabrika çevresine dahil olma arzusu ayyuka çıkmıştı. Fabrika sakinlerinin uğrak mekanı olan Max’se yapılan ziyaretleri boyunca fiziksel ve ruhsal değişimleri net olarak gözlemleniyordu. Cinselliğin ve farklı biçimler konusunda dünya bir devrim yaşarken Robert’ta bu devrimden payına düşeni yaşamakla meşguldü.

‘Görünen’in taşıması gereken ‘görünmeler’in çok iyi farkındaydı

Robert. Bu yüzden neredeyse bedenini bir sanat eseri olarak kullanıyordu. Yeni bir çevre, doğrudan yeni bir kimlik demekti.

O dönemin büyük bir sahne olduğunu da anlamış oluyoruz anıları okurken. Herkes, ‘göstermek’le oldukça yakından ilgileniyor.

Robert yeni çevre ve yeni kimlik arasında gidip gelirken Patti ise Bob Neuwrith ile kenarlaşmış ve Bob Patti’ye ‘Neden şarkı sözü yazmıyorsun?” diye sormuştu. Bu soru Patti’nin yazdığı şiirleri gördükten sonra gelmişti. Oysa Patti bir şarkı sözü yazarı değil, bir şair olmak istiyordu.oruz anıları okurken. Herkes, ‘göstermek’le oldukça yakından ilgileniyor.

Robert yeni çevre ve yeni kimlik arasında gidip gelirken Patti ise Bob Neuwrith ile kenarlaşmış ve Bob Patti’ye ‘Neden şarkı sözü yazmıyorsun?” diye sormuştu. Bu soru Patti’nin yazdığı şiirleri gördükten sonra gelmişti. Oysa Patti bir şarkı sözü yazarı değil, bir şair olmak istiyordu. İlk şiir/ritim performansını Anen Waldman önderliğinde düzenlenen bir şiir okumasında sunacaktı. Yer, St. Mark Kilisesiydi.

Hikayenin devamı? Hikayenin devamı hikayede.. kafamda, arkadaşımda, yaratmanın büyüsünde, yaratmanın karın ağrısında, sokakta, canı sıkılan bir sokak müzisyeninde ya da keşfedilmeyi bekleyen kağıtlarda.. hikayenin devamı, orada!

Hikayenin devamı müziği keşfeden Patti’nin lirik yaşamında ve anlatımında.

Şimdi düşündüğümde, o ‘sütüdyobarkafe’daki sarhoşlarla dolu masaların birine gelip kafasındaki dağınık bilgileri kusmamış punk ortam ablası olmasaydı belki bu kitabı içimdeki bir çok heyecanla birleştirip okuyamayacaktım.

Hafızamdaki en önemli ilkgençlik görüntülerinin arkasında çalan Patti Smith belki biraz da kendi içini dindirmek için yazmıştır bu kitabı, kim bilir. Anlatacak o kadar çok güzel şeyi varmış ki … ve bazılarınız çok iyi bilir o şeylerin nasıl insanın içinden taştığını ve kendine yeni gözler ve akıllar aradığını.

Ah, Patti Smith İstanbul konserini de izleyebilseydim, evet, her şey daha güzel olacaktı.

‘Çoluk Çocuk’

Patti Smith, Domingo Yayınevi, 2010

Türkçeye çeviren, Yiğit Değer Bengi

Peter Murphy "The Prince & Old Lady Shade" Live FM 94/9 FTP Session with...

2011-10-21T21:34:00.000-07:00

abluka2

2011-10-18T21:14:00.000-07:00

merhaba şobalaklar.

Abluka fanzinin 2. sayısı kadıköy'de bir fotokopicide çoğaltıldı ve oraya buraya bırakıldı. mesela beyoğlu mephisto, kadıköy mephisto..

track 1

2011-10-07T10:31:00.000-07:00

Senaryo, Alper Volkan Dikyar, Emre Varışlı

Yönetmen, Deniz Cansever

buyrun, track 1

Untitled from deniz cansever on Vimeo.

tabutabu

2011-09-27T21:37:00.000-07:00

naber?

23 Eylül Cuma günü Kadıköy'deki 'Pasaklı Düzeyliler Şiir Tantanası'nda' bir video-art/şiir performansı yaptım. işte o performansın 'video' kısmı. oynayan ben, kamera deniz cansever..

Untitled from deniz cansever on Vimeo.

2011-09-27T10:31:00.000-07:00

Underground Poetix dergisinine yazılarınızı/şiirlerinizi yollamak için artık bana ulaşınız, beetlejuw@gmail.com adresini kullanınız.

2011-09-06T21:33:00.001-07:00

http://strangerintown.podcastpeople.com/posts/35470

2011-09-02T09:35:00.000-07:00

2011-08-23T21:27:00.000-07:00

2011-08-21T21:30:00.001-07:00

2011-08-20T03:26:00.000-07:00

2011-08-19T15:07:00.000-07:00

emre varışlı - moda sahilinde okurken,

2011-08-14T09:20:00.000-07:00

2011-07-27T21:27:00.000-07:00

o nasıl, git ve sor

2011-07-18T11:05:00.001-07:00

Yüzünün karanlık yerlerinde ve ucuz taraflarında yeni bir şey yok

Eski bir giysinin içinden çıkıyorum, sisin içine dalıyorum

Tek rakibim yerçekimi diyorum, suratsız adamlar, buna inanıyorlar

Kendin olmanın afişlerinde kimler var

Yüzdeki bıçak yarası ya da kirazdan küpe, kemiğin etten dışarı fırlaması

Düğmeyi çözmek, birine suni teneffüs yapmak, çiçekten taç

et yemenin aşka getirdiği renk, dışında kalanlar için, beyaz kutularda vitaminler

acı sabahların insansızlığı, ya da acı sabahların terlemiş erkek omuzları

caddeye doğru inen kalabalık güneşe karşı camın arkasından

caddeye doğru inen saldırgan köpeklere karşı camın arkasından

caddeye doğru inen giyinmişlere karşı camın arkasından

sonuçta her hızlı gecenin ardından ‘ev’ dediğin yere dönersin

sonuçta en büyük cümleyi kurmak için de, çişini yapmak için de para ödersin

onu, yani beni tanımıyor ağaçlar, çünkü onlara tanıtmadım onu, yani beni

ben n’aptım!

hayatta düşünebildiğin zaman, hayatta kalıp düşünebildiğin bir an,

bi saniye ve tek bir sefer, düşünebildiğin o an

insan eski bir giysinin içinden çıkabilir, sisin içine dalabilir

göz, görmeyi sağlayan organdır.. aşk, gece denize girmektir

batik gökyüzüne bak, ne çok karmaşık şeyi düzenliyor dünya, ve her şey hala ne çok karmaşık, diyorum

ülkemin sakıncalı bulduğu kitapların yanında duruyorum

bir prize sokulabilseydik ne olurdu

kulisimiz yıkılsaydı ne olurdu

gömleklerimiz konuşabilselerdi ne olurdu

içini açmayı sadece konuşmak sanan aptalların dünyasında alkolik değilim

büyük bir gürültüyle mi, yoksa sakince mi darılacaksın bu yaşlı otomatik dünyaya

karar ver

arkadaşlarını toplayıp onlara, bir ağzının olmadığını itiraf edecek misin

karar ver

bütün fiziklerini üzerimden topla

tanrı ortaya konuşur ‘iyi’ olan konusunda

yenilenmek suçtur, ve bu çok güzeldir

telefon hatlarında sessizlik başladı

plastik bardakların yanında duruyorum

kafamın içindeki siyah atın gölgesine yatıyorum

bireylikler 39 ' beni oranla dinle'

2011-07-10T06:39:00.000-07:00

Bireylikler'in 39. sayısında 'beni oranla dinle' şiirimi okuyabilirsiniz.

"L'homme est le seul oiseau qui porte sa cage

2011-06-08T11:16:00.000-07:00

"L'homme est le seul oiseau qui porte sa cage" de Claude Weiss

Alexandre Hecker | Myspace Video

2011-06-06T11:05:00.001-07:00

kaos gl.org'taki yeni yazım

http://kaosgl.org/icerik/bizimle_calismak_ister_misiniz

mabel matiz'e bakıp, çıkmayacağım!

2011-05-31T07:41:00.000-07:00

Berbat bir geceydi. Çığırdan çıkılmıştı. Aslında öyle çok şiddetli değildi, ama bazen insanın içinin şiddeti tüm gürültüyü ve hareketi solda sıfır bırakır, bilirsiniz. Bulunduğum yerden pılımı pırtımı ve kendimi toplayıp başka bir yerde bulunmaya başladım. Ellerim sigara paketini ve müziği arıyordu. Birkaç şarkı sonrasında, ne kendimden uzaklaşabilmiştim ne de içimdeki gürültüden. Aslında biliyordum ki, bunlardan uzaklaşmak falan istemiyordum, daha da içine düşmek, daha da açıklamalar getirmek, daha uzun cümleler kurmak ve kendimi haklı çıkarmak için siber alemin labirentlerinde geziniyordum. Fonda bazı adamlar ve kadınlar bana eşlik ediyorlardı.

Ki, tesadüfün tesadüfü olarak bir şarkıya rastladım. Şüpheli Şarkının Şairi’ydi ismi. Başladığında sadece ‘öylesine çalan’ bir şarkıydı. Kafamın gürültüsünden bir an olsun uzaklaştığımda ise Mabel Matiz’in sesi yakaladı. Böyle yakama yanıma sokuldu ve orada bir süre kaldı. Tam da bir şeyler yazmak için kağıdın başına oturmak üzereyken beni durdurdu ve ehli bir hale soktu. Bir anda. Kaçırdığım kısımları için, başa aldım, bir kez daha dinledim. Bu kez oturduğum yere çakılmıştım.

Bu çakılıp kalmanın sebebi bu sesin, içinde bulunduğum duruma ‘cuk’ olan fon olması değildi sadece, bir şey daha vardı; benim Yasemin Mori sonrası ondan başka Türkçe bir şey dinleyememem. 90’laran gelen esintileri saymazsak yeni anlamında kurtarıcım yoktu ne ana akımda ne alternatif olanda. Mori’nin Hayvanlar albümünü son 10 senedir ülkede çıkmış en iyi albüm olarak nitelediğim yazıları hatırlatarak, şimdi tek bir şarkı üzerinden Mabel Matiz hakkında fikirler yürütmeye ve araştırmaya yapmaya başlamıştım. Ve birkaç şarkısına daha ulaştım. Deştikçe ulaştığım Söylese o Ben Söyleyemem, Arafta ve Kül hece şarkılarını kendi berbat durumumdan biraz da olsa sıyrılarak, açık bir bilinçle dinlediğimde heyecanlandım ve biraz da kendime kızdım. Çok önemli bir şey mi kaçırmıştım? Siber alem bu konuda da bana yardımcı oldu; aslında çok bir şey kaçırmamıştım. Matiz’in bir albümü henüz yoktu. Myspace üzerinden şarkılarını paylaşmıştı. Hakkında yazılan kısıtlı bilgilerin üstünden geçip şarkıları bir kez daha dinledim. Ve o berbat gece, yeni bir keşfin sabahlamasıyla birlikte sona erdi.

Aradan zaman geçti, zaten aradan başka ne geçebilir ki. Ben hep sadık kaldığım punk-arabesk-brit-pop-ambient playlistlerimi hiç düşünmeden bi kenara atıp haftalarca Matiz dinlemeye başladım. Ve aradan yine zaman geçti, Matiz’in albümü elimize ulaştı. Bu arada konserlerine gidip ağızlarından bal damlayanları kıskançlıkla dinledim, okudum.

Albümün açılış ve ilk videolandırılan şarkısı Arafta, nasıl bir albümle ve nasıl bir müzisyenle karşı karşıya olduğunuzu açıkça anlatan bir şarkı. Ağır başlangıçlar iyidir, derin bir nefesle başlamak iyidir, bu da iyi. İnsanı kendine getiren, insanın kendine doğru gelmesinin ne olduğunu anlatan bir şarkı. Hemen ardından albümde zamanla büyük favorim haline gelmiş olan Filler ve Çimen geliyor. Bu kez karşıtlardan söz ediyor Matiz; kalbim korkularıyla cesur, diyor. Sınırları geniş bir hayatta kalma oyununda aslında her şeyin ne kadar birbirinin düğümü ve çözümü anlatıyor. Sırada Kül Hece var. albümü ortak zamanlarda dinlediğim bir çok kişinin favorisi bu şarkı. İlk dinleyişimde bu yana bir yere oturtamıyorum içimde. Hem üşüten hem sıcak tutan bir şarkı.

Naim Dilmener matiz için ‘Bir Bob Dylan’ımız olmamıştı’ yorumunda bulunmuş. Birilerini birileri yapmak, kıyasa girmek yanlısı değilim ama şunu söyleyebilirim ki, Mabel Matiz çoktan beklediğim bir ozandı. Şu ya da bu şekilde, her zaman söylüyorum, sözlü bir müzikte ilk dikkat ettiğim şey ‘Ne söylendiği’ oluyor. Sözler bende yankılanmıyorsa, müthiş müzik, süper alt yapılar maalesef beni yakalayamıyor. Mabel Matiz ise bu konuda yankıya yankı katmış durumda. Ana dilimde bir şeyler anlatan, söyleyen şarkıları özlediğimi fark ediyorum.

Albümün dördüncü ve bana göre en iyi şarkısı olan Söylese O Ben Söyleyemem başlıyor şimdi. Birkaç şehir görmüş gibi bu şarkı. Bir çok dilden, sesten geçmiş gibi. Mahcup bir şarkı ve tüm güzelliği burada. 90’ların Türk müziğinde aklı kalanlar için özel. Bu güzellikten sonra Mori’nin Meyhanesi başlıyor ilk kıpır kıpır introsuyla ve gitarlar, kemanlar, ‘şubaplı’ geri vokallerle devam ediyor zaten. Sonrasındaysa albümün sanırım en sivri şarkısı geliyor; Öteki. Hemen sonraki Barışırsa Ruhum’la kardeşler. Politik gündeliklere, yersiz uzlaşmacılara, naiflere ve etsiz sütsüzlere laf atıyor.

Matiz’e tav olmanın en büyük nedenlerinden biri kesin ve net olması, diye düşünüyorum. Hikayesiz şarkılara ve ‘ortada’ dolanan ve kendilerini alternatif olarak niteleyen güruhu unutturuyor.

Tam da o anda, albümün sekizinci parçası başlıyor. Peruk Gibi Hüzünlü. Bu şarkı iki kere çok değerli; birincisi bir Yalçın Tosun şiiri, ikincisi ise bu şiirin Aysel Gürel için yazılmış olması. Aysel eminim bir yerlerden duymuştur bunu. Çok sevmiştir. Gözlerini kırpıştıra kırpıştıra gülümsemiştir. Bir saygı duruşu olarak aldığım şarkı albümün gizli kıymetlisi. İstiklal’de gezenlerin en alışık olduğu şeylerden biri şu aralar Balkan tınıları. Geç kalmış bir heyecanla insanlar kulak kabartıyorlar. Matiz’in Şarkısı başlıyor şimdi. Yeşil ve beyaz görüntüler ortasında,, dostlarla kurulu upuzun bir masanın şarkısı bu. Balkan tınılarında mutlu ve buruk bir şeyler vardır. Her anımda mutlu ve buruk biri olan beni karşılayan bir durumdur bu. Yine bir öncekine kardeşlik hissettiği şarkı başlıyor, Hercai Menekşe. ‘Şimdi yakanızda bir hercai menekşe olsam, rakınızın beyazında şöyle bir kaybolsam’ diyor. 90’lar Türkçe müziğine duyduğum katlanılmaz özlemi gideren şarkılardan.

Matiz hüznü vıcıkvıcıklaştırmıyor. Derdini anlatırken volümünün sarhoşluğuna kendini kaptırmıyor. Bunun yanı sıra naiflikten ve ‘sözsüz’lükten sıkıldığımız bu zamanlarda, hiç de naif değil, ‘sessiz’ değil. ‘Olduğunu’ ortaya koyuyor.

Yine bir şiir. ‘Şimdi bir de buradan baktım sana, senden kaçırdığım kedere boğduğum anlara, beni içine al artık, seni mutsuz kılan o duyguyu kırmak istiyorum’ diye başlıyor. Birhan Keskin’den Zaman. Matiz, ‘Birhan Sesi’yle’ bestelemiş. İki ses birbirlerine o kadar çok yakışmışlar ki. Şair karşılığını bulmuş, ozan hakkını vermiş. Güzel şiirleri köşelerinden bulup çıkaran ve kendi yoluna katan müzikçiler ne kadar kötü şeyler çıkartabilirler ki, düşüncemi Mabel Matiz üzerinden tekrarlıyorum.

En sonunda, yazının ve vakanın başındayım; Şühpeli Şarkının Şairi. Bu şarkı albümün soğuk damgası. Bir zaman gecemi kurtaran, bir zaman sonra yığınla günü kurtaran ve daha ne kadar günü kurtaracağı konusunda umutlu olduğum şarkı. Beni kağıdın başına oturtan şarkı. ‘Ben mahremimden bir cam çocuk yontmuştum sana’ diyen şarkı.

Sonrası işte, yakın dostlara tavsiye edilip durulan bir albüm. Sonrası işte, tavsiyeyi alanların ‘teşekkürleri’. Benden de sana teşekkürler Mabel Matiz. Sonrası işte, olabildiğince repeat!

31 cevapsız arama

2011-05-15T12:31:00.000-07:00

16 şair bir araya geldiler , sansüre, denetçilere, tık'lama avcılarına ve muzır neşriyat ek yazılarına karşı ,

pembe ve mavi üzerine fotojenik vesikada, ben nerdeyim göründüğüm yerde miyim, vatandaşlık seri kodum üzerinde

ürkt-üm ve çalışkanım’da ben nerdeyim, yeni üretilmiş ve erkek çok erkek ve illa ki soruşturulacak ..türkiye saatiyle ‘her zaman’ siyah poşete girip çıkmış, soğuk damga ben nerdeyim, ve sabah ereksiyonundan bile suçluluk duyacak

kablosuz bir yalnızlık çevresinde dönüp dururken bir taraf aydınlık bir taraf hep karanlık kaldı işte bu yüzden işte onlar yüzünden üryan organlar ah lan bu porsuklar ve kargalar susmadan ve durmadan devam ederken dokunmaya yalnızlığımıza ve bağsızlığımıza kablosuz bir yalnızlık çevresinde bir taraf karanlık kaldı bir taraf kör

durmadan sikin ah çok iyi lan durmadan bıkmadan sizin geriye kalan güzel kavramları

tüm kimlikleri yakılmış bir hayat, muzır neşriyat

bütün adresler sahipsiz kaldığında mı savunacağız yolları

aslında zamanı da bir torbaya sokacaklar ama hatırlıyorlar bazen insanlık olayını; hareketin taşıdığı asıl hikaye şimdi

asıl direnmemek yasaktır!

bu kötü bi ayna, cadı işi. ve her şey siyahın elinde

ışığı düzgün gözlere tut..kendini iyi hisset

çünkü ışığın yalamadığı köşelerde neşelenerek dönen fareler allah çekiyor!

bi kuyu bulmuşlar biz konuşurken. çekiyorlar.. isyan çıkıyor!

kelepçelere kuş, silinen harflerin ezberinde

gece paranoid aman şimdi sus

karanlığın pusundaki us’un kopçası çıkmışa

hadi şimdi, hemen: bağır bağır bağır!

alacağı bir şeyler varmış gibi dönendir zaman şimdi

çok konuştuk soldu, yeni kışlar sırada artık kimsenin umutla işi yok

sabahın dördüne kadar düşünmüyor insanoğlu, geçti o günler

kurduğumuz barikatlar bar oldu! şehir baştan aşağıya oy veriyor eğer oy bu bir şeyi

değiştirseydi onu da yasaklarlardı.

biz sansürlerle büyüdük vişne reçelleriyle değil!

ve haklı sebeplerden ötürü şimdi

reddediyoruz ağızsız bir ses tiyatrosunda atılmaya korkulan tiratlar olmayı!

yaratan ve sözlük yazarı olmayan rabbinin adıyla oku…

topraktan gelen haydaroğlunu lanetleyen;

7 kat göğe sığmayan memeleriyle

sansür,

iktidar tarafından parası ödenen bir reklamdır.

bu gece herkesi vurabiliriz! bir altı patlara ihtiyacımız var mr. keyboard

bu gece bütün kan akışı, gereğinden fazla yol ayrımlarıyla dolu bir kırmızı ışığın durdurabileceği virüslere benzemiyoruz, diyorum ki mr. keyboard bir altı patlara ihtiyacımız var… yani vurulabiliriz akışkan ve ıslak dillerimizden

bu gece bütün kitapları konyak alevinde otuzbir çekerek okuyabiliriz

üşenerek ölenleri sevmem,

yasalar her fotokopide daha da lekeli çıkar

ve sistemle birlikte içselleştirdiğim organlar

düşük bağışlarla ayakta durmaya

çalışan bir bando ekibine üye olmak için

adım adım örgütsüz olmaya davet eder geçtiğimiz 30 yılı

rektum, jelsiz..

acı ve bok,

ne güzel.

sen bilemezsin!

yoksa yok, otuzbiride internetten çekmeyin artık

ya da beat okumayın lan!

okumayın, bakmayın, çekmeyin, çekiştirmeyin.

bak hocamızın yeni dvdleri çıktı

üstelik 15 dakika içinde ararsanız

yüzde 31 indirimle!

çağlar öncesinde değil, 21.yüzyılın soğuk bir bahar günü

kaleme alındı, alınıyor bu metin. sahibi henüz yaşıyor olup her güne

denetim ve gözetim mekanizmalarının yeni bir sansürüne tanık olma

endişesiyle uyanıyor, hiç çıkmamış kitaplarının yasaklanmasını

toplu şiirlerden nefret ediyorum

ve internet yasağının bir insanlık suçu olduğunu düşünüyorum

toplu bir şiire beni bulaştıran bu internet yasağına ise

kıçımla gülüyorum ve kendisini böyle kınıyorum!

devletim otuzbir diye seni çekeceğim artık

boşlukları da sen doldur ve devlet biz malız

devlet bizi okula gönder ve devlet bizi koru

ve devlet ben senin... aciz kulun, slm nbr?

kaos gl.'de

2011-05-09T06:17:00.000-07:00

burroughs ve yumuşak makine üzerinden yazdığım muzır neşriyat yazısı ,

http://kaosgl.org/icerik/bitmeyen_muzir_nesriyat_hikayesi

bazı bazı

2011-05-06T09:09:00.000-07:00

Aakatalpa'nın 137. sayısında 'başarılı bir operasyon' şiirimi

Arkadaş dergisinin 10. sayısında Semih Yıldız'la birlikte yazdığımız 'İki Şehrin Çarpışması -1-' isimli yazıyı okuyabilirsiniz.

Ruha Maya

2011-05-03T13:30:00.000-07:00

bugün zorunlu internet filtresi saçmalığı ile bir süre sinir halinde evde bir oraya bir buraya geldikten sonra kendimi dışarı attım.

Levent Duran'ın ilk solo sergisini görmek için Taksim'e yollandım.

Sergi bir kaç gün evvel 'Ruha Maya' ismiyle duyuruldu. bazı insanların yapacağı işler konusunda bir 'ön iknanız mevcuttur, Levent'de o insanlardan biri benim için. kafasının türlü acayipliklerle dolu olduğunu biliyorum.

Levent'in sergi açılışında bizi karşılayan hissiyata ve vizyonlara dayalı olduğunu düşündüğüm şiirini genel bir açıklama olarak kabul edebiliriz. 'Yaptıklarımı isimlendirmedim..' diyecek sonra konuştuğumuzda Levent.. ama bu şiirin yapılanlara verilecek her isimden daha yerinde olduğun düşünüyorum.

İşlerinde ağaç parçalarını, tohumları, taşları kullanmış.. ve tabi ki bütün pagan duyarlığını .. bunlarla ucubik yaratıklar ve bir evren yaratmış. bu kadar metalin, çeliğin ve mekaniğin içinden sıyrılıp, bu öz evrende yolculuk yapıyorsunuz.

merakınız uyandıysa sergi 20 Mayıs'a kadar Taksim'de, Atatürk Kitaplığı Sergi Salonu'nda..

filtre? hayır teşekkürler!

2011-05-03T13:25:00.000-07:00

kitaplarımız ve kelimelerimizden sonra internetimiz de kısıtlanıyor.

'kısıtlanmak' hafif kalacak pek yakında, biliyorum. erekte organlarımıza siyah poşet geçirecekleri günler geliyor.

'biz korku toplumu yaratmıyoruz yahu, nereden çıkarıyorsunuz böyle şeyyyleri' söylemiyle eline mikrofonu alıp alanlarda bağır çağır propaganda yapanlara selam ol-masın!

soruşturma

2011-04-26T06:25:00.000-07:00

'bloguna girebiliyor musun?'

'giremiyorum ben.."

"ben girebiliyorum hahayt.."

"ya sen girebiliyor musun?"

"yok hayır hala tepede 'Bu siteye giriş mahkeme kararıyla engellenmiştir' yazıyor.."

çok değil bir kaç gün önce, M.K arkadaşımın sosyal medyada paylaştığı şu meşhur 'seks otobüsü' vukuatını okuduktan sonra altına 'Bu ülkede daha ne olabilir ki hanemiz hiç boş kalmıyor, hep yükselişte' yazmıştım. yazdığım bu yorumun daha fazla haklı çıkmasını beklemek en son isteyeceğim şey olurdu tabi, ama ne yazık ki durum o yönde gelişti ve ülke tarihimizin en komik ama komik olduğu için kan donduruculuğu eksilmeyen en son vakası 'Yumuşak Makine' soruşturması oldu. ş

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı , William s. Burroughs'un kitabını ahlaksız ve zararlı bulduğu için soruşturma başlattı. 'yüce türk'ün ahlağıyla, gelenekleriyle örtüşmediği' gibi her daim, rahatsız oldukları her duruma CUK! diye oturan gerekçelerini bu kez Beat edebiyatına sallandırıyorlar.

bu gerekçelerin içinde 'eser edebi değer taşımamaktadır'.' da bulunuyor. duyduk duymadık demeyin.

yani yine 'büyük kalemlerinin ve ceviz ağacı' masalarının ardında birileri bizim için 'normal'in ve 'değerin' tanımını yapmakla meşgul.

normalleş. oyunu ver. otobüslerde öpüşme. ahlakını bozan ecnebilerden uzak dur. muhteşem yüzyıl seyret.

Mehtap Ar Çocuk Tiyatrosunda Şiddet!

2011-04-25T11:11:00.001-07:00

Basına ve Kamuoyuna Duyuru

Sabancı Vakfının desteklediği, Mehtap AR - Art Tiyatro'da yaklaşık sekiz aydır oyuncu olarak çalışmaktayım. 23 Nisan 2011 tarihinde Amasya Suluova girişinde fotoğraf çekmek için görevlendirildim. Arabadan indiğim sırada düştüm ve elimdeki (Mehtap AR'a ait olan) fotoğraf makineside yere düştü. Bunun üzerine Mehtap Ar'la aramızda münakaşa çıkmış ve bunun sonucunda üzerime saldırıp beni darp etmiş ve aileme küfür etmiştir. Öğretmenevi'ne döndüğümüzde turneden ayrılmak istediğimi bunun için eşyalarımı almak istediğimi kendisine ilettiğimde eşyalarımı vermemekle beraber beni, "başıma adam dikerek" diğer oyuncu arkadaşlarımın odasına hapsetmiştir. Odadan çıkıp eşyalarımı almak için odaya gittiğimde bu kez de tırnaklarını dudaklarıma geçirmiştir. Ve polise gitmek için yola çıktığımda ise arkama diğer tiyatrocu arkadaşlarımı takmış, polise gitmem engellenmiştir.

Kollarımda ve dudaklarımda tırnak yaraları, darp izleri vardır.
Sigortasız çalıştırıldığım için darp raporu alamadım. Bu yaşadıklarım diğer oyuncu arkadaşlarımın gözleri önünde olmuştur. Amasya Öğretmenevi de maç izleyen öğretmenler de şaittir.
Gördüğüm şiddetin ve hakaretlerin son bulması için pazartesi günü suç duyurusunda bulunup adli yollar vasıtasıyla haklarımı arayacağım.
Basına ve Kamuoyuna duyurumdur.

Duygu KARADENİZ

pasaklı düzeyliler'den

2011-04-16T05:16:00.000-07:00

pasaklı düzeyliler şiir tantanası'nda okuyorum, kaan boşnak'da bana eşlik ediyor,

e biz gösterdiiik

2011-04-08T23:57:00.000-07:00

bundan önceki gönderiyi 24 Mart'ta yazmışım..

3. Ses demişim. gösteri demişim. gelin demişim.

dün 8 nisandı, gösterdik. orada olan herkese teşekkür ederiz. seyirci müthişti. 'seyirci' dediğime bakmayın, 'olayın' gayet içindelerdi.

bi kaç fotoğraf,

3. ses

2011-03-24T05:36:00.000-07:00

yağmur sargın'la birlikte yazdığımız 3. Ses, 8 nisan'da aznavur sanat'ta.. yelda karataş yönetimindeki gösteride ben, yağmur sargın ve tolga karagöz rol keseceğiz..

aznavur sanat galatasaray lisesi karşısı aznavur pasajı 1. katında. giriş ücreti 7 lira..

gelin akıllanalım, delirelim..

nükleere karşı

2011-03-19T12:39:00.000-07:00

bugün nükleer karşıtı gösteri için istiklal'de beklediğimden fazla insan, çok kısa zamanda toplandı. önce tünel'e sonra da taksim'e yüründü.

asil ve edepsiz

2011-03-14T17:14:00.000-07:00

istanbul'un geçen soğuk günlerinin birinde F. ile birlikte if istanbul dahilinde ve 'gökkuşağı' teması altında Tatiana Issa & Raphael Alvarez yönetmenliğindeki belgesel, Dzi Croquettes'i izledik.

Dzi Croquettes 70'lerin Brezilya'sında tüm baskıcı rejime rağmen ayakta durmayı başarmış, rakidal ve politik çizgilerinden ödün vermeden hazırladıkları gösterilerle fenomen hali gelmiş kabare grubu.

grup ağırlıklı olarak eşcinsel sanatçılardan oluşuyor. tiyatro, müzik, dans ve bilumum gösteri sanatlarından birbirinden yetenekli sanatçıların, bu grubu nasıl oluşturduklarına, tavırdan taviz vermeksizin dönemin faşist rejimiyle nasıl dalga geçtiklerine ve brezilya'dan andy warhol'a uzanan maceralarına hem hayatta kalan ilk ağızlardan, hem de dönem tanıklarından öğreniyoruz.

film, eril ve dişi kalıpları hiçe sayan ve bunlarla asaletle dalga geçen sayısız gösteriden en güzel karelerle akıp gidiyor.

'gösterme'nin halleri?

edepsizliğin başladığı yer?

asaletin çirkinliği ya da çirkinliğin asaleti?

politik ayar?

minik ekibimizle hazırladığımız gösteri öncesinde kroketlerin macerasını izlemek kafamda, üstünde çalıştığımız performans üzerinden 'bizim' nerede durduğumuza dair sorular ve cevaplar getiriyor..

2011-03-14T17:10:00.000-07:00

bloglar özgür. şimdilik.

bakalım yarın 'online' olduğumuzda nerelere mahkeme kararıyla erişimin engellendiğini göreceğiz..

2011-03-06T04:20:00.001-08:00

loliPop, UP 8'de ..

2011-03-05T08:58:00.000-08:00

Underground Poetix'in 8. baskısında 'loliPop' isimli yazımı okuyabilirsiniz.

genel içerik şurada,

http://is.gd/rtNqtq

kop yala

2011-02-21T04:38:00.001-08:00

son 2 gündür yeniden kes-yapıştır yapıyorum. eski gençlik müzik ve feyşın dergileri sağ olsunlar..

rüyaşeyi

2011-02-18T15:45:00.000-08:00

..evet rüyamda, açık denizdeki 3 hemşire, bir köpekbalığı tarafından saldırıya uğruyorlardı..

Broken Social Scene - I'm Still Your Fag

2011-02-05T08:21:00.000-08:00

birdevir

2011-02-02T09:59:00.001-08:00

90'larda çocuk olup beyaz ekrana gözü takılanlar için ve 'büyümüş de küçülmüşler' için önemli, gün ışıtan biriydi Defne Joy. .

çok kötü oldu.

görüntü

2011-02-01T10:00:00.000-08:00

burroughs ve madonna

iyi mi? kötü mü? yoksa tuhaf mı? – İstanbul Noir

2011-01-27T10:04:00.000-08:00

Asya ile Avrupa’yı birleştiren cennet, cehennemliklerle mi dolu?

Bu bir soru değil.

Bir kent kaç kere kurtulur, kurtarılır ve neden?

Hele ki bunlar hiç soru değil.

Çevremdeki bir çok kişi İstanbul’un travesti olduğu konusunda hemfikir. Hikayesi ve trajedisi bol, tehlikeli, gölgeli ve güneşli, parlak ve kapkara.. Bir çekim merkezi. Kolay hayatın en görünür ya da zor olanın en dişli hali.

Iskaladığım Kara İstanbul, takip ettiğim bir mecmuada karşıma çıkmıştı. Bekletiyordum. Son kitap fuarında ‘alınacaklar’ listesinde kafamda duruyordu. Hemen sonra, stantların birinde ele geçirdim. Aldığım kitapların arasında en fazla merak ettiğimdi. Eve dönerken, serviste okumaya başlamıştım bile.

Kentin bol ışıklı görüntüsü insanı her zaman parıltıya çağırmıyor. Yarı yarıya karanlığı açıklıyor. Büyük Kent’in çekici panoları, alış veriş merkezleri, insanı kolayca tavlayan ‘kolaylıkları’ ve güya biraz daha ‘derin’ olanların ilgisini çeken gizli tarihi her daim avcı.

Asya ile Avrupa’yı birleştiren tarih, neleri saklıyor?

Hiç bilmeseniz, kitap sizi kapağıyla bile kendine çekebilir. 60-70’li zamanların fotoromanlarını çağrıştıran film afişi görünümlü noir kapakta ‘tek kitapta 16 muhteşem öykü birden’ yazıyor. Benim gibi kapak fetişi olanlar için oldukça ağız sulandırıcı kitabın editörleri ise Amy Spangler ve Mustafa Ziyalan. Esasen bu kitap İstanbul Noir adıyla 2008’de New York’ta Akashic Books yayınevi tarafından basıldı. Çok geçmeden ise bizim topraklara –bir nevi evine- düştü.

Kitap temalara göre dört bölümden oluşuyor. Şehvet ve İntikam, Sınırları Zorlamak Haddini Aşmak, Karanlık Kıyılarda Kuytu Köşelerde, Acı ve İhtilaf. Kitabın ilk hikayesi soluksuz bırakan bir intikamla ilgili olan; Ateşin Dili, yazarı ise İsmail Güzelsoy. Tüyler ürpertici bir havayla okuyucunun Kara İstanbul’a güzel bir başlangıç yapmasını sağlıyor. Hemen ardından gelen, Feryal Tunç imzalı Lodostop ise beklenmedik anların, beklenmedik sonuçlarını ağır bir lodos kafasıyla anlatıyor. Mehmet Bilâl’in Üvey’i ise öncelikli bir ilgiyi hak ediyor, en azından benim için. Üveyliğin tüm katmanlarıyla yazılan kahramanımız bir baba avındayken, ve karşılaştığı bir ‘kendi gibi olmayan’ karşısında kendini yeniden keşfederken, şehrin tedirgin sınırlarına ulaşıyoruz.

Asya ile Avrupa’yı birleştiren köprü, neleri birbirinden ayırıyor?

Bu şehre bağlı olanlar, ilişkilerini boş yere bir nefret-aşk ikilemiyle açıklamazlar. İstanbul insana, görkemin çirkinliğini çok çabuk gösterebilir. Bir çocuk gibi sizi kandırır ve savurur. Gündelik hayatınızın fonuna güzel manzaralar çeker. Kendisi başlı başına bir maceradır. Macera şiddetlenir ve kitabın 2. bölümünde Hikmet Hükmenoğlu’nun Balık Kokusu isimli ‘sakin/şiddetli’ hikayesi çoktan başlamıştır. Bir mahalle ablası olarak Cemile’nin nostaljik ışıltısını ve karanlık yüzünü okuruz. Onun için üzülür, balıkların kokusunu alır ve karanlığına hak vererek el pençe divan huzurundan ayrılıp, aslen Hollanda’lı ama İstanbul’da yaşayan Jessica Lutz’un işkenceci, aşırı dinci bir tarikat üyesinin iç sesine kulak veriyoruz. Hikayenin ismi, Sessiz Sedasız. Fatih semti dolaylarından başka iç sesler araya karışıyor. İlahi adalet susuyor. İstanbul’da her daim sustuğu gibi. Bize sınırsız bir özgürlük şansı veriyor. O sırada kilise çanları çalıyor ve ezanlar okunuyor. Şehir bizi hala şaşırtmaya çabalıyor. Ama alıştığımız her şeye karşı yaptığımız gibi, kulak kabartmıyoruz. Geçip gidiyoruz. Geçip giderken Algan Sezgintüredi’nin yazdığı Cennet Buralarda Bir Yerde hikayesine başlıyoruz. Sokakların delikanlısının Caddebostan sahilde başlayan kovalamacası eski bir komşu amcanın yanında sona eriyor. Sezgintüredi’nin öyküsü beni yoruyor. Garip bir karikatürle karşı karşıya kalıyorum. Keyif alamamışken, klişe ve tahmin edilebilir bir sürpriz sonla bitiyor. Memnun kalmıyorum. E, İstanbul, tahammül edilemez bir yan da taşıyor. Derken, sanırım bana bu kitabı aldıran, merakımı uyandıran en önemli şey olan Lydia Lunch’ın hikayesi başlıyor. İsmi, Vitriol yahut Kan Kusturma Felsefesinin Ruhu. Lunch’ın, her daim, her koşulda ilgimi çekebilmeyi başarmış bir anlatıcı olması tesadüf değil. Hikaye nefessiz bırakıyor. Sadece İstanbul’da değil, tüm dünyada turist kahramanımız, tüm şirretliği ve yok etme arzusu ile bir kurt gibi şehre iniyor. Şimdi, memnunum.

Üçüncü bölüm, Yasemin Aydınoğlu’nun Aramızdaki hikayesiyle açılıyor. Şu ana kadar kitabın ağzımda bir tat bırakmayan ikinci hikayesi. Gereksiz artılarla uzatılmış bir hapishane hikayesi bu. Dört duvar tasvirleri beyne işlese de, neden bu kitapta yer aldığını anlayamıyorum. Mustafa Ziyalan’ın kafamı toparlamak ve dağıtmak için peşinden geldiğinin farkında değilim. Kitabın iki editöründen biri olan Ziyalan, Kara Saray’ı yazıyor. İstanbul’un ‘resmi’ karanlık zamanlarından bu yana uzayan bir intikam hikayesi. 12 Eylül’ün bıraktığı simsiyah ve yağlı gölgelerle alakalı… bu hikaye şunu düşünmemi sağlıyor; kitaptaki bir çok karakter o kadar yaralı ki, aynı zamanda sakin ve karanlıklar. İstanbul gibi. Behçet Çelik’in ‘Çok Tanıdık Çok Bildik’ isimli kısa hikayesi beni dışlıyor. Aceleyle bir araya gelmiş cümleleri fark ediyorum.

İstanbul sokaklarında dolaşan her cepheden insanı, dağlara doğru yükselen gecekonduları, merkezlerde yükselen büyük camları, kitapta geçtiğim hikayeleri ara verip düşününce aklıma, Bizans’tan Günümüzü İstanbul Şiirleri Antolojisi’nin kapanış şiiri olan Fırat Demir’in BizBizans isimli şiiri geliyor,

Karaköy’e indikleri yokuşta yoksul Kürtler ile sarışın turistler

Fatih Sultan Mehmet’in yarattığı varsayılan huzurun çarpık uyuşumu içerisinde

Senin yüksek tavanlı eski evlerini birer birer yıkarak geliyorlar akşamın

sulara erkenden düştüğü yere…

Sonrasında gelen İnan Çetin’in yazdığı Keskin Boynuz Fener’de başlıyor ve yine bir öç alma hikayesi. Pera Palas kokusu aldığımız, ‘eski ıstanbul’ efsaneleriyle süslü, azınlık ‘görülenler’e de ses veren bir hikaye. Tarkan Barlas’ın Bir Kadın Arıyorum’u ise favorilerim arasına girmeyi daha ilk cümlelerinden başarıyor. Karanlık bir etkiyle, gerçek ve hayal birbirine giriyor. İstanbul sokaklarında gerçek olan-gerçek olmayan peşinden, müthiş bir iç sesle ilerliyoruz. İstanbul iç sesleri sever.

İstanbul konforun ve acının tarihini yazıp durdu, hala da yazıyor. Evlerini terk etmek zorunda kalanlar, yaftalananlar ve talanlardan sonra, işgal nedir? diye sordurttu insana.

Kitabın son bölümü Acı ve İhtilaf , sol örgüt üyesi bir devrim şehidinin cenazesiyle açılan, belek yoklayıcı bir polisiye; Rıza Kıraç’ın yazdığı Sıradan Gerçek. Bizi Sadık Yemni’nin Yak ve Git’ine hazırlıyor. Şu sıralar ismini çok işittiğim, kitapları hakkında yazılanları okuduğum ama onlara bir türlü sıra veremedeğim Yemni, kitabın kesinlikle en güçlü diliyle yazıyor.

İstanbul’un anı biriktirmeyi de çok sevdiğini hatırlatıyor. Ve anıların, suçun, vicdan azabının yeri geldiğinde nasıl silahlar haline dönüşebileceğini gösteriyor. İstanbul eski suçları sever. Derken, Müge İplikçi’den kitabın son hikayesi geliyor, El. İplikçi’nin karmaşık, gereksiz masalcı dili, anlatılan ‘şeyin’ hakkını veremiyor diye düşünüyorum. Moda’da geçen hikaye, 12 yaşındaki Nazlı’ya ait. Ve onun dehşet veren bir akşamına ait. Bu dehşet, İplikçi’nin dokunaklı olduğu sanılan diliyle maalesef ‘hafifliyor’.

Kitap bittiğinde, “Tekrar tekrar geleceksin, kapağımı açacaksın, sayfalarımda dolaşacaksın..” diyor. Uzun uzun bir teşekkür istiyor. Utanıyor, tıpkı içindeki hikayelerin geçtiği bu ucube şehir gibi. Bu kez, aklıma kendi yazdığım şiirden bir parça geliyor, İstanbul’a doğru ipte sallanan güzel çocuklar göreceksin, sakın şaşırma!!

Rtük kimleri yatağa gönderemiyor?

2011-01-20T11:26:00.000-08:00

Gündemde olan ve geniş bir ekran manyaklığı ile genişleyen 'ucube', heykel, içki içme kısıtlamaları, başörtüsü konusu, yaklaşan seçim dönemi gibi meseleler eminim bir çok kişinin, en azından bu blogu takip edenlerin epey fikirlerinin olduğu ve bir yandan da çok sıkıldıkları konulardır.

Ülke gündemi tahammülsüzlük ve imparatorluk endişeleri taşıyan iktidar hareketleriyle bunca meşgulken, söz etmek istediğim şey size önemsiz görünebilir. Ama unutmayalım ki, önemsiz gibi görünen bir çok şey, eğer zamanında halledilmezse, beslenip güçlenip bizi cezalandırmak için geri döner.

Bildiğimiz üzre, geçen seneki Eşcinsel Onur Yürüyüşü'nde en çok protesto edilen kişi Selma A. Kavaf'tı.

Ailemizden, kadınımızdan, çoluk çocuğumuzdan sorumlu olan bakanımız 'Eşcinsellik, hastalıktır..' diyerek 'Yılın En İyi Çıkış Yapan Talihsizi' ödüllerini silip süpürmüştü.

Üzerinden geçen zamanla birlikte, kendisine yöneltilen protestonun tonu ne yazık ki, epeyce düşmekle birlikte, bakanımızın yeni yeni medya maceralarında yine talihsizlikle sonuçlanan açıklamalarını dinlemeye devam ettik. (Kavaf için Kurtlar Vadisi hala 'in' ama Kanuni Sultan Süleyman 'out'...)

Yakın zamanda bir akşam oturmuş tv kanalları arasında gidip gelirken, benim için aptal bir romantik komediye denk geldim -romantik komedilerle bir alıp veremediğim yok, çok da severim. ama bu cidden, kötü bir örneğiydi-. Filmdeki ana karakterlerimizden biri başına gelen kötü olaylar sonucunda avukatına danışıyordu ve başından geçen olayları anlatmaya başladı. Konuşmasının bir yerinde 'Ben eşcinselim ama, biliyorsun..' dedi. Ama 'biz' bunu anlayamadık tabi ki. Filmin konusunu bilenler ve daha önce izleyenler için gayet net olan bu sahneyi, olduğu gibi duyamadık çünkü, Eşcinsel kelimesi Rtük'ün yasaklı kelimeler listesinde en başta olmalıydı. Saf olan ben, bir an bunu unutmuş ve şaşırmıştım.

Oyuncumuz ekranda susturulduktan sonra, hızla televizyonu kapattım.

İçinizde 'Ee, ne var bunda?!' diye soran ve gaflete düşenler varsa eğer..

Burada, kelime ve karakter üzerinden susturulan

ört bas edilen, yok sayılan, istekleri önemsenmeyen bir güruh var.

Bizim için 'tü kaka'nın tanımını yapan Rtük 'eşcinsel', 'seks', 'penis', 'vajina' hatta gazı kaçırıp 'yatak' kelimesini bile susturabiliyor, susturuyor, susturdu.

Bu 'sessizliğe' sadece görsel medyada rastlamıyoruz elbette. Yazılı basında da örneğine çok rastladım. 'Eşcinsel, transeksüel, travesti, biseksüel' kelimeleri keza açık bir halde kullanıldığında, örneğin olası bir suç haberinde, olası bir 'suç kaynağı' olarak mimleniyor. Faşizmin dilini gündeliğe yontan habercilerimizi ise ilgilendiren şeyler belli, reyting ya da tiraj.

Bu faşist dili gündeliğe yontmanın en güzel yakın örneği 'Apaçi' olarak kodanan insanların hayatıyla ilgili ihbar ve teşhir eden haberlerin ve bu hayatları konu alan programların yaptıklarıdır.

Huysuz Virjin'e ekran yasağı getiren Rtük, ahlaki çerçevesinde her türlü ayarsız, sığ ve terbiyesizce tartışma programına, izdivaç kabuslarına, ajitasyonun dalağını yırtan kadın kuşaklarına, ihbar eden ana haber bültenlerine, yılışık-sulu magazinin yaygınlaşmasına izin veriyor.

Ama kendine ters düşen, soyunduğu ahlak mücadelesinde, haksız ve tehlikeli gördüğü 'yabancısı'nın görünür olmaması için elinden geleni yapıyor. hem prime-time'da hem de gecenin köründe yayınlanan bir filmde.

çocukları istediğin saatte yatağa gönderebilirsin Rtük

peki ya gece kuşları?

yeni dönemeçler

2011-01-10T05:42:00.001-08:00

açıklayamadığım -buna pek de gönüllü olmadığım- bir hızla geçerken her şey ve büyük hareketlerle açıklanırken yaşananalar, yorgunluğumun beni daha da kuvvetlendirdiğinin farkındayım.

yakında daha detaylı olarak bilgileneceğiniz bir 'gösteri' hazırlığı içindeyim, içindeyiz. eğer şu andaki istikrarla devam edersek, yakında harika bir sahneyle karşınızda olacağım, olacağız.

bunun yanı sıra, yeni şiir ve yazılardan haber var.

mesela, 'yeni şehvet'ten söz açtığım şiirim 'elektronika!' Bireylikler dergisinin Ocak-Şubat (36) sayısında.

i saw the light

2011-01-02T05:03:00.000-08:00

sfu'nun en can alıcı bölümlerinden birinin sonunda çalıyormuş bu parça. bilmem kaçıncı kez izlerken keşfettim.

patti'nin son kitabında da ismi sık sık geçen todd rundgren söylüyor, i saw the light

cercapolis

2011-01-01T07:30:00.000-08:00

Bundan böyle yeni, oylumlu yazılarımı, kolajlarımı ve serbest metinlerimi

http://www.cercapolis.org/

adresinde bulabileceksiniz.. Cercapolis 'Atomize eden şehirde binikibin insan!' sloganıyla bizi karşılıyor.

düngece

2010-12-24T05:16:00.000-08:00

ben ve yağmur sargın dün akşam Yelda Karataş'ın nar-ı mekan'daki şiir programının konuklarıydık.

ilk önce hazırladığımız performanstan kısa bir bölümü sunup nabız yokladık daha sonra şiirlere geçtik.

okuyorken,

emre ve yağmur '2Ses'

kimlerigörüyorum

2010-12-17T12:42:00.001-08:00

insan korkmayı öğrendiğinde neler neler öğrenir..

sokak sanatı: Joshua Allen Harris' Inflatable Bag Monsters

2010-12-12T06:31:00.000-08:00

dün gece öyle gezinirken izlediğim ve aşık olduğum bir şey bu. wuhu!

kaset

2010-12-12T06:21:00.000-08:00

Y'nin hdiye ettiği iki kaset

johnny cash - i would like to see you again

the cure - disintegration

bir kavır

2010-12-02T04:52:00.000-08:00

..ve şimdi körtni ablamız söylüyor, bad romance...

şemşik

2010-11-30T08:29:00.001-08:00

arkadaşım Füs için yaptığım doğum günü hediyesi, adı Şemşik..

balat'ta bir şeyler

2010-11-26T05:16:00.000-08:00

balat'ta takıldığımız zamanlar,

benim bir mim'im var!

2010-11-25T08:37:00.000-08:00

artık şu kış gelsin derken, toplu taşıma aracının sabah görüntüleri arasında yağan sağanak yağmur gözümü korkutmadı değil hani.

dolmuşum cam silecekleri çalışırken 'multitap! multitap! multitap!' diye ses çıkarıyorlardı.

yorgun argın, saçma sapan kırtasiye işlerinden yorulmuş bir halde eve gelmişken. sigaramı yakmışken. kahve suyumu koymuşken. bilgisayarın karşısına geçmişken. bloguma girdim. ve cicim ceren baykal'ın mimini gördüm. psikopati'nin blogunda görmüştüm bu mimi ilk kez. kıskanmıştım doğrusu.. neyse işte o mim ve muhtevası,

"Kitaplığınızın karşısına geçin. Gözlerinizi kapatın. Derin bir nefes alın. Elinizi kitapların üzerinde gezdirin ve birini seçin. Şimdi gözlerinizi açın. Bir kitap seçmiş durumdasınız. O kitabı satın aldığınız ya da hediye gelmişte olabilir anı hatırlamaya çalışın. İlk kez okuduğunuzda neler düşünmüştünüz, hatırlayın. Şimdi sayfaları şöyle hızlıca bir dolanın ki, kitabın kokusu burnunuza gelsin. Evet, ne güzel bir koku bu! 55. sayfayı bulun. Sayfayı tekrar okuyun. Sayfadan bir paragraf seçin ve mim konusu olarak bunu blogunuza yazın. Daha sonra siz de arkadaşlarınızdan üç tanesine cevaplaması için gönderin.

Mim Kuralları:

- Mimlenenler mimi cevaplamak zorundadırlar, mim bozulamaz.

- Mimin bozulması teklif dahi edilemez.

- Mim yalnızca 3 kişiye gönderilebilir.

- Karşılıklı mimlemeler yasaktır.

- Mim, her bir blog için sadece bir kez cevaplanabilir.

- Mim kurallarının ilk 6 maddesi değiştirilemez."

tamam tamam cevaplayacağım. tamam mimin bozulmasını teklif dahi etmeyeceğim. vallahi bak. yalnızca 3 kişiye göndereceğim tembellik yapmayacağım, söz. karşılıklı da mimlemem, olur. bir kez cevaplayacağım tabi 10 kere mi cevaplayacağım a-aa delirdim mi. 6 maddeyi de değiştirmedim, değiştirir miyim lan hiç!

mim'in benden istediği yaptım, kapattım gözlerimi, derin bi nefes alıp kitaplığımda elimi gezdirdim. durdum. a-aa o da ne, Ahmet Güntan, Toplu Şiirler, 76-05!

'susmaya' 'konuşmamaya' 'ne kadar açıklarsak o kadar kötü olacağını' kafayı taktığım zamanlarda okumuştum bu kitaptaki şiirleri. bir süre, nereye gitsem yanımda gezdirmiş, ezber etmiştim. halen bazı zamanlarda açıp paçayı kurtardığım kitaplardandır.

55. sayfayı açıyorum, mim öyle istiyor, 'Dük L. Visconti şiirinden bir parçada Güntan şöyle yazmış,

'Yaprakların yere saplandığını gördüm

Sonra bir ses duydum

Sesin yaprakların yere çarpmasından çıktığını

anlayamadım

'Ses Yaprakların yere çarpmasından çıkıyor

diyemedim

'Ses yapraklardan geliyor' demediğim için

Yaprakların yere çarpmasından bir ses çıkmıyordu'*

şimdi mimleyelim 3 kişiyi.. yağmur sargın, semih yıldız ve deep sound

*Ahmet Güntan, Toplu Şiirler, 76-05

YKY

mırnav.

2010-11-19T10:37:00.000-08:00

ortaköy'de pineklerken bu mırnav geldi yanıma..

bbb

2010-11-01T11:36:00.000-07:00

cuma cuma cumartesi cumartesi pazar pazar

bazen bazı kanallarda 2. sınıf filmlere rastlıyoruz ya, isimleri şöyle hemen hemen,

Gemide Panik

Vahşi Yılanlar

Dehşet Treni

Vahşet Şilebi

Süpermarkette Deprem

türetmek isteyenler buyursun..

2010-10-27T15:29:00.000-07:00

ben, radiohead'in en iyi albümüyüm!

kolajlar

2010-10-27T02:21:00.000-07:00

ha?

ustura

geliyorlar

kolajlar, emre varışlı..

freaks

2010-10-14T03:13:00.000-07:00

gençlik iksiri bir kağıt dolusu

okuyabildin mi

ben okuyamıyorum zaman hep acıyan bir şey gibi ve şehrin düzensiz araçları tüm etkileşim sınırları, belirliyor uzaklığı ve barbarlığı...

m.mungan 'gelecek, geldi'

2010-10-12T13:03:00.000-07:00

yaklaşık iki haftadır kitabevlerine girip girip 'Gelecek geldi mi? Gelecek geldi mi?' diye soruyor ve çalışanların garip bakışlarıyla birlikte 'Hayır, gelmedi' cevabını alıyordum.

neyse ki doğumgünüm sebebiyle çıkıp gelen Ş'nin bir elinde pasta diğer elinde de Murathan Mungan'ın son şiiri kitabı 'Gelecek' vardı.

bir süredir dergilerde çıkan şiirlerinden uzak duruyordum. bazen, bazı şairlerle/yazarlarla aranıza bir mesafe girer ya da o mesafeyi siz koymak zorunda kalırsınız. bu da öyleydi.

daha önce bir çoğu çeşitli dergilerde yayınlanmış şiirlere gömüldüm, daldım, girdim ve geri çıktığımda, hayata döndüğümde kafamda belirsizlikler vardı.

her dönem çeşitli koşullarda çeşitli yollarla saygı duyduğum, önemsediğim ve toz kondurmadığım Mungan şiiri bu kez beni daha belirsiz bırakmıştı. bazen sizi her zaman saran şeyin sizi her zaman saracağını sanırsınız..

dil doğrultusunda beni şaşırtan sıçramaları yakalasam da yeni bir taşa toslamış olmadığımı fark etmek hevesimi kırdı diyebilirim.

Mungan bu kez zamanlarüstü bir açıklamayla hayatın, dünya dizaynının, içimizde kalan yaşantının, paralel evrenlerin, içimizde kalan bilge sırların, her zaman yaşamak istediği o 'tüm zamanlar'ın dökümünü yapmış.

abluka!

2010-10-03T12:43:00.000-07:00

abluka fanzin her yerde. nah! her yerde. her yerde olamadı maalesef. ki olmasın zaten. ki nasıl olacak zaten her yerde. sadece beyoğlu mephisto'da. sınırlı. çok sınırlı ve çok sinirli. kapan kapar valla. bilemeyeceğim. sizin sorununuz.

2 dergi, 2 şiir

2010-09-24T08:16:00.000-07:00

..yeni projelerin eylemi/tasarımı içinde olduğum şu zamanlarda, Bireylikler'in eylül-ekim 34. sayısında 'İftira Atıyorlar Ben Şair Değilim ya da Yeni bir Akım: Çok Garip!' ve Muaf dergisinin 6. sayısında ise 'Kör Anne' isimli şiirlerim mevcut. hala dergilere, inanlar için..

20 eylül, İstanbul, Tindersticks

2010-09-21T04:10:00.000-07:00

..şimdi bu yazıyı yazmaya başladığımda, fonda Can Our Love albümü çalıyor. Dün de evden çıkmadan önce biraz daha şık olmaya özen gösterirken Falling Down A Mountain çalıyordu. Kendimi dışarı attığımda olası trafik hikayeleri, okulların açılma paniği veya benzeri istanbul'u 'istanbul' yapan durumlar pek umurumda değildi. Sonuçta Tindersticks'i izlemeye gidiyordum, neden olsundu ki. Bu yüzden dolmuşta müşterilerin gelip doldurmasını beklerken bile hiç sinirlenmedim, daralmadım.

..istiklal kalabalığını geçip Babylon'a vardığımda ise, yüzlerinden sadık fanlar oldukları anlaşılabilecek bir kaç insan çoktan kapıların açılmasını bekliyorlardı. sigara üstüne sigara içip onlarla bekledim. konserin haberini yaklaşık 2 ay öncesinden almıştım. ve benim için Tindersticks'i 'bekliyor' olmak başlı başına bir vaka'dır. heyecanım her an yıkıcı bir sinire dönüşebilir. neyse ki bu kez biraz daha rahat atlattım, ben ve etrafımdakiler.

..kapılar konserden 1 saat öncesinde açıldı ve bittabi ilk işim biramı kapıp sahne önünde konuşlanmak oldu. bilenler bilir, o müzik benim için gerçekten çok önemliyse 3 sıra arkada bile duramam, illa ki kıçlarının dibine girerim. takıntılıyım bu konuda bi hayli.

..babylon'u önemsediğim bir ses sistemi olması dışında pek sevmem. nedense bir eksiklik hissederim. bir konser mekanı gibi gelmez bana. yine de Tindersticks'i daha uygun bir mekanda düşünemedim. ki alternatif bir mekan da var mı bilmiyorum.

..mekan dolduğunda, grup çıkışını yarım saat aksattığında, check bir türlü bitmediğinde, biram bittiğinde, sabırsız seyirciler alkışlar ve ıslıklarla onları sahneye çağırdığında aklımda grubun 18 Şubat 2009'daki Cemal Reşit Rey konseri vardı. Müthiş bir olaydı. her ne kadar daha çok yenilerden gitmiş olsalar da müthişti. tam o sırada gözüme ilişen playlisti inceledim. listede gördüklerim ağzımı kulaklarıma vardırtmaya yetti.

Saatler 11.10'u gösterdiğinde grup sahnedeydi. her zamanki asaletiyle Neil Fraser'i gördük ilkin. daha sonra david boulter piyanosunun başına geçti, yeni üyelerden dan mCkinna'da o sırada bas gitarını kapmıştı. yine yeni üyelerden davulcu earl harvin ise en şıkları olarak elinde şarap kadehiyle setinin başına geçti. david kitt (evet yenilerden yine) bütün sevimliliğiyle gitarının başındaydı. tam önüme, viyolonselinin başına ise terry edwards geldi. hemen arkalarından ise yüzündeki tuhaf tebessümüyle stuart staples sahneye teşrif etti. sanılmasın ki tebessüm etmek bu adama yakışmıyor. öyle de bir yakışıyor ki, melankoliden melankoliye sürüklenen mecnun tavrı her zaman haklı çıkmıyor.

konser son albümün de açılışı olan 'Falling Down a Mountain' ile açılıyor. bir açılış parçası olarak gayet yerinde bir tercih. hipnotik ritmiyle bizi içine alıveriyor. ardından 'keep You Beautiful', 'Marbles' ve müthiş 'Raindrops' geliyor. Raindrops'u çalarlarken tüm grup üyelerinin nasıl kendilerinden geçtiği görüyoruz. Tindersticks kesinlikle eminim ki hiç bir canlı performansında dinleyicilerini izleyicilerini hayal kırıklığına uğratmıyorlardır. Bütün üyeler ensturmanlarını öyle bir konuşturuyorlar ki ve o kadar heyecanlılar ki..

Stuart şarkı aralarındaki kısa 'Thank You' larıyla uzun uzun konuşmuş kadar oluyor desem yeridir. Utangaç bir çocuk gibi şarkıya hemen başlamak için can atıyor. Bir seyircisinin 'Önlerden bir izleyicinin 'Seninle söylemek istiyorum' diye uğruna bağırdığı şarkıyı çalıyorlardı şimdi de 'sometimes it Hurts'. Evet bağıran hanım kızımızın feci kötü back vokaliyle Sturt baş etmeye çalışırken Neil ve Dan birbirlerine ve kıza bakıp gülüyorlardı. Şarkı sona erdiğinde Neil kıza eğilip 'şşşş' demek suretiyle uyarmak zorunda kaldı.

Ve geceyi yükselten, kişisel favorilerimden biri geliyor, 'Bathtime'. Crr konserinde bu şarkıyı kendilerinden dinlemeyi çok istemiştim ama çalmamışlardı. Bu kez umutluydum ve gerçekleşti. sanırım seyirci de bu şarkıdan sonra tamamen 'koptu'. Hemen sonra 'She's Gone'ın ilk notaları duyulmuştu bile. Yeni albümden gelen 'She Rode Me' performansı da oldukça iyiydi. Bu arada söylemeliyim ki galiba grubun kendi kendine en çok eğlenen elemanı David Kitt. Gitar çalıyor, vokal yapıyor, sahnedeki tüm oyuncakları kullanıyor, arada köşeye çekiliyor içkisini yudumluyor. David'i ve kıvırcık saçlarını izlerken o ara, Stuart'ın solo albümünde olan 'Marseilles Sunshine' çalmaya başlıyorlar. Hemen önümde duran Terry viyolonseliyle sevişmekle meşgulken, 'Before You Close Your Eyes', playlistte olmayan 'Dying Slowly', 'Black Smoke', 'The Other Side of the World' arka arkaya geliyor.

'Factory Girls' introsu girdiğinde arka taraflardan gelen yüksek bir kahkaha sesi Stuart'ın sinirini bozmuş olacak ki, kendisi de Dan'a bakıp bir kahkaha attı ve sonra 'Sorry' dedi ve şarkıyı yarıda kestiler. Duyabildiğim kadarıyla Stuart Bu gece burada çalmak bizim için zor, umursayanlara teşekkür ederim' gibi bir şey söyledi ve başka bir şarkıya geçtiler. Haklıydı. Bazı zamanlar neredeyse müzikle başa baş gidebilecek bir uğultu vardı mekanda. Herhalde 'bilet bulduk gidelim' kişileridirler diye düşündürüyordu insana.

Neyse ki bis alkışlarının ardından tekrar sahneye gelen grup yine listede olmayan hitleri 'City Sickness'i çaldılar hemen ardından da 'Can We Start Again'i. bu iki şarkı seyirciden en çok reaksiyonu aldıkları şarkı olmuştu sanıyorum ki. memnun olmayı umursayanlar gayet memnunlardı. grup sahneden indiğinde ikince kere sahneye gelmeyeceklerinden çok emin seyirci dağılmaya başlarken playlistte olan 'Another Night In' ya da ne bileyim bir 'My Sister', bir 'el diablo en el ojo', bir 'Jism' duymak isterdim. Ama bu kadar güzellikten fazlasını beklediğim için kendimi ayıplayarak kalabalığın dağılmasını izlerken, sahnede ceketini unutan Terry geri geldiğinde bir kaç seyirci onu esir almak suretiyle, ellerindeki türlü kağıtları ve aldıkları ve aşırdıkları playlistleri imzalatmaya çalışıyorlar. Terry büyük bir sabırla ve hep gülümseyerek sorulara cevap veriyor, imzalar atıyor, fotoğraf çektiriyor.

Babylon'dan çıktığımda, yağmurun başladığını görüyorum. E, bunu ancak Tindersticks yapabilirdi. kararsız bir havayı yağmura bir tek onlar çevirebilirlerdi. eminim bu işte parmakları vardır diye düşünüyorum.

(görsel olarak elimde biletimden başka bir şey yok. evet fotoğraf makinemi yanıma almadığıma pişman oldum. ne yapalım...)

osman abim evde mii - meşru ibnelik

2010-09-20T03:52:00.000-07:00

osman abimiz (sınav olan) yeni 'tartışmayaratacakşey'ini ekranlara sürmeden önce, bu şeyin kadınlı erkekli çok maço reklamları bize ulaşmıştı. dizinin yüksek tiratlarından gün içinde bi çok kere payımıza düşeni alıyorduk.

biliyorsunuz osman abi kendisini 'postmodern delikanlının kitabı'nı yazmaya adamış biri. zamanının 'arka sokaklar'ı sıcak saatlerden tutun da, deli yürek (kenan abi) ve istiklal marşı ile gençliğe hitabe paralelinde seyreden kurtlar vadisi'ne kadar uzanan senaryo/kahraman/propaganda üçgeninde gündemde olan işler yapıyor. türkiye'de gündemde olmaktan anladıklarıma girmeyeceğim.

şimdilerde 'gündeme bomba gibi düşen' ayrıntı ise osman abinin yeni dizisinde gey bir karaktere yer vermiş olması hatta bu karakterin yaşam tarzını güya alenen ekranlara taşımış olması. elbette gözümüze sokulan bu dizi/reklam/tüketim birliğinde iki erkeğin prime time'de aynı yatakta cilveleşmeleri ve türk halkının anlık 'zedelenen' algısına bir itirazım olamaz. ama iş gelip osman abinin kaş yaparken göz çıkartan düşünce yapısına dayanınca neyin ne kadar nasıl değişebileceği konusunda burun kıvırmadan edemedim.

osman abi şöyle demiş bu sahnelerde alakalı olarak,

Bu sahneleri provoke amaçlı kullanmadık. Böyle bir amacımız olsaydı daha önceden görselleri basına verirdik. Hikâyemizde Firavun’un sarayından bahsediyoruz. Firavun’un sarayında böyle şeyler vardır. Bunlar gerçektir. Karakter tanımlaması yapıyoruz. İyiliği, bütün güzelliğiyle gösterebilmek için karanlığı da bütün çıplaklığıyla göstermek lazım. Yoksa ‘iyi’ hissedilemez. Sığ kalır. Biz kimsenin cesaret edemediği şeyleri göstermeye çalışıyoruz. Ahlâksızlık propagandası yapmıyor, aksine o tip insanların profilini sergiliyoruz. Bu kişiler ve ahlâksızlıklarını gösterebilmek için ahlak sınırları dışına çıkmadan bir şeyler yapmak zorundayız”.

kafanız karışmasın özetliyeyim; ortada bir ibne varsa namussuzluk diz boyudur, demek istemiştir. ama kendisinin açık alanı dizi setlerinden ibaret olduğundan söyleşi sırasında bu kadar net olamamıştır. o 'hiç kimsenin cesaret edemediği' şeyler güme giderken, eşcinsellik 'karanlığın bütün çıplaklığı' olarak yine taşa tutuluyor.

osman abi o kadar iyi biliyor ki, bazı tabuların sadece başka daha güçlü tabular yaratmak için yıkılması gerektiğini.

bu sınav çok uzun sürdü. bitmeyecek mi?

hak'tan

2010-09-18T05:03:00.000-07:00

..annem uzun zamandır memleketimizin nadide ufo araştırmacısı olan haktan akdoğan'ın bir uzaylı olduğunu düşünüyor. bu fikrini, akdoğan her televizyona çıktığında dile getiriyor.

örnek 1.

akdoğan, - "masaçusets vidi vidi üniversitesindeki jr. john wilyım kimki duk bunu araştırıyor kardeşim, bilinmeyen cisimler üzerine kürsüler var, kabul edin artık!"

annem, - "yaaa seni de bi araştırmak lazım. o kulaklar yok mu o kulaklar. sivri baksana (aile ferdine dönüp onay bekliyor) . kafası zaten uzaylı gibi. ampul kafa.

annemin tabi ki hangi temellendirmelerle o kafanın bir uzaylı kafası olduğunu düşündüğünü bilmiyoruz. sanırım o programlarda gösterilen 'palyaço uzaylı' karakterlerle bağdaştırıyor.

örnek 2.

akdoğan, - "rosvelt olayı bugüne kadar bi çok filmde dizide bıdı bıdı..."

annem, - "ya biliyo musunuz, cin'dir onlar. hayır beni neden kaçırmıyorlar. bizim çevremizde neden yok, uzaylı tarafından kaçırılan bi tanıdık. bu adam kendisini uzaylı gibi zaten! (bu ayrıntıyı araya sokuşturmayı hiç ihmal etmiyor..)

uzun kış gecelerini süsleyen ufo tartışmalarına az kaldı.

yakartop ve 'oralı' olmak..

2010-09-17T04:32:00.000-07:00

..dün öğle saatlerine denk gelen kahvaltım esnasında rasgele açık olan tv'de verilen öğle haberlerinde (tv8'di sanırım..) 'Ayasofya'da Gerginlik' başlığıyla verilen görüntüler haberden çok bir ihbar niteliği taşıyordu. Bir kaç yunan vatandaşı güya şu anda müze olan Ayasofya'ya ayin yapmak için gelecekti ve bu 'potansiyel tehlike' nin bir gerginlik yaratacağından fazlasıyla eminlerdi. Aynı gün içinde daha bir çok haber bülteni bu ihbar'ı, benzeri bir kışkırtıcı dille geçtiler.

Yazılı ve görsel medyamızın ne kadar ihbarcı ve hedef gösterici olabildiğini bir çok deneyimimizden öğrenmiştik. Hali hazırda elinde bayrakları ve yüzlerinde ne idüğü belirsiz bir kinle sokaklara taşmayı bekleyen 'bilmem ne ocakları' 'bilmem nasıl düşünce' dernekleri, bu tip ihbarların başlıca muhatapları.

'netekim' öyle de oldu, belli belirsiz gerçekleşmesi beklenen olay mekanına akan yukarda bahsettiğim 'topluluklar', 'gelseler de bir güzel pataksalak' şunları mimikleriyle arz-ı endam ettiler. etmişler.

nüfus cüzdanlarımızdaki resmi din hanesine 'kin' yazdırsak, bunu çabucak haklı çıkartabiliriz.

Evvel zaman içinde, zoraki olarak çalıştığım bir firmada, mecburi olarak yan yana durmak zorunda kaldığım, kendini 'çok iyi bir insan' olarak tanımlayan biri sigara odasında yanıma yaklaşıp, gerekli gereksiz bir çok muhabbeti etnik kimliğe dayandırmak istemişti ve bana kaçınılmaz o soruyu sormuştu, 'Nerelisin?'.. Konu alakalı veya alakasız olsun, her zaman bu sorudan tiksinmişimdir. İnsanlara 'nereli' olduklarına dair kefelere oturtmak milli refleksimizdir.

Yine de bazen çok gereksiz bulduğum kibarlığımdan vazgeçmeyip kendisine İstanbul'lu olduğumu söylemiştim. Ama bu büyük bir hataydı tabi. Çünkü o, birilerinin İstanbul'lu olmasına asla tahammül edemeyen, bununla asla tatmin olmayan ve bununla gözlerindeki 'milli değerler' kırmızısı alevlenen biriydi. Ve evet, tatmin olmayıp kökenlerime dair milli güvenlik soruları sormaya başladı. Sabrımı koruyup, anlattım. 'kökenlerimden' çok memnun olacak ki bana ne dese beğenirsiniz, 'AA, çok güzel, demek ki senin genlerin temiz!..' O anda kanım dondu. Bazen fark edersiniz, karşınızdaki insanın gözüne bir perde iner, o perde indiğinde çekişmeye girmek, laf üretmek, kanıtlamaya çalışmak nafilenin de nafilesidir. Bu da böyle bir durumdu, zaten kendisi de yaptığı testipin kibriyle uzun uzun sırıttı. Sigaramı söndürüp, hemen yanından ayrıldım. ve zaten bir hafta sonra da o işten..

Ayasofya'yı 'korumaya' gelenlerdendi o da. Din hanesinde 'kin' yazsa rahatsız olmayacaklardandı. Temiz ve kirli olarak ayırdığı genetik bilgisiyle gayet mutlu ve ne yazık ki umutluydu.

şimdi, şöyle bi bakınca, Pippa Bacca'nın Fatmagül kadar gündemde kalmadığı şu memlekette, her şey 'oralı' olmaya evriliyor.

bu bir yakar top

ortada hissedenler, nerdesiniz?!

propagandation!

2010-09-09T05:24:00.000-07:00

.. söğütlüçeşme'de arkadaşımı beklerken, evet'çi ve hayır'cıların kurdukları stantlarda ve yakın çevresinde büyük bir savaşa girmiş olduklarına şahit oldum.

gözünüze sokulan broşürler, fütursuzca sallanan parti bayrakları, arabaların önüne 'hayııır' ya da 'eveeet' diyerek atlayanlar, gözlerini kocaman kocaman açıp bağıranlar, 'en çok bizim sesimiz çıksın' diyerek aptal-komik şarkılarının volümünü arttıranlar, oradan gelip geçerken kendisine broşür uzatan karşıt görüşlüleri ayarsızca azarlayanlar, bunun muhattabı olanların aynı ayarsız tepkileri.. hepsi ama hepsi bi kaç dakikada gözüme takılanlardı.

milletimizin her şeyi, her koşulda büyük bir ustalıkla nasıl terörize edebildiğini bir kez daha gördüm.

ister evet deyin ister hayır ister boykot edin, referandumu anlamamış olun ya da konunun uzmanı olun, bu 'olay' tahammül sınırlarımızın ne olduğunu gayet iyi gösterdi.

ve devrimler artık sıkı sponsorlarla oluyor, öyle ya da böyle..

7 gün 7 tepe festival

2010-09-02T12:47:00.000-07:00

.. bir süredir şiire 'şurada burada' rastlayabiliyoruz. şiiristanbul, istanbul uluslararası şiir festivali derken yeni bir etkinlik takvimlerimize girdi; 7 Tepe 7 Etkinlik: Bizans'tan Günümüze İstanbul Şiirleri' 1-7 Eylül arasında Sultanahmet Meydanı, Dimitri Kantemir Müzesi, Samatya Meydanı, Beyazıt Meydanı, Kızlarağa Medresesi gibi odak mekanlarda etkinlikler sürecek.

Tartışmalı Avrupa Kültür Başkenti aktivitelerinden biri olan festival açılışını Sultanahmet Meydanı sahnesinde yaptı. Sunucumuz (ayrıca festivalin tüm etkinlikler

inin sunucusu) Nilüfer Açıkalın'dı. Şiirin her zaman için kapalı, kurtarılmış mekanlardan daha çok sokağa yakın duran yüzünü destekleyen bir

i olarak, açılışın bu anlamda önemli olduğunu söyleyebilirim. Amfide bir çoğalan, bir azalan, gözü takılan, geçerken uğrayan seyirciler bu tip bir olayın heyecan ibresinin yerlerde sürünmemesine yardımcı oluyor.

Açılışta Lale Müldür, Egemen Berköz, Melisa Gülpınar, Gülseli İnal gibi isimlerin İstanbul/Bizans şiirlerini dinlemenin yanı sıra Nar Sesleri ve Şiir Tiyatrosu performanslarına tanık olduk.

İkinci gün etkinliği ise Balat'taki Dimitri Kantemir Müzesi'ndeydi. Balat tutkunu biri olarak burayı ıskaladığım için üzülerek etrafı seyredip, bir kaç arkadaşla laflarken etkinlik yavaştan başlamıştı.

Ne yalan söyleyeyim, oraya giderken en çok dinlemek istediğim kişi Fırat Demir'di. Ve buna değdi doğrusu. Altay Öktem, Salih Bolat, Deniz Durukan, Nurduran Duman'dan şiirlerini dinledikten sonra Fırat Demir'in 'BizBizans' isimli şiiri bana göre okunan en etkili şiirdi.

İkinci etkinliğe yine Nar Sesleri ve Şiir Tiyatrosu'nun performansları ataçlıydı.

Bu etkinliklere ek olarak, Bizans'tan Günümüze İstanbul Şiirleri Antolojisi'ni de edinebilirsiniz. İçinde 255 şairin bulunduğu antoloji İ.Ö Moıro'dan başlayıp günümüz şiirine kadar geliyor.

Şiirin daha çok alternatif mekanda, sürprizleri, gerginliği ve büyüsüyle büyümesini umarak...

Lale Müldür

Fırat Demir

Gülseli İnal

algı konforum

2010-09-01T03:11:00.000-07:00

bir tek akşamlarını seven biri olarak yazdan ve getirdiklerinden oldum olası nefret etmişimdir. sıcak, fiziksel etkilerine paralel olarak tüm algı konforumu dağıtır . uzun ve hiç bitmeyen bir kışta, uzun ve hiç bitmeyecekmiş gibi görünen bir hayatı yaşayabilirim, sorunsuz.

neyse ki dünden belli olan hava an itibariyle döküldü. kişisel üç aylarıma girmiş bulunuyorum.

97'den bi fanzin ve ısırıklar

2010-08-30T09:41:00.000-07:00

Öyle etrafa bakınırken, arkadaşım Ş’nin ‘Ayıklanması gereken bir koli var’ dediğini hatırladım. O sırada koli orada, masanın altında duruyordu. Açtık, içinde türlü kitap, dergi ve fanzin vardı. Bir sürü şeyi çantama tıktım. Eve gelince aralarındaki gözümden kaçan Mayıs 1997 tarihli bir fanzin dikkatimi çekti hemen. İsmi ‘Vampir – ya da öteki olana bakış’ .

Fanzin 97’de Cem Bak yapım tarafından hazırlanmış tek bir metinden oluşuyor. Metin mitoslar üzerinden edebiyat ve beyazperdede vampirler hakkında. Eski kaynaklardan modern çağ eserlerine kadar uzanan vampir klişeleri ve özgünlüklerini anlatıyor. Sado mazoşist seks ayrıntıları, çoğu örtülü eşcinsellikleri, iktidar sevdaları ve hınzırlıkları… Esasen en çok yeni bilgilere kavuşturmasa da şu aralar malumum üzre gündemimde olan yeni dönem porno-politik vampir gösterisi True Blood’(Charlaine Haris uyarlaması..)ın da takibinde olmam, bu küçük keşfi daha eğlenceli hale getirdi. True Blood oldukça gore, oldukça gülünç, oldukça ‘Amerikanlıklara’ laf sokarak devam etmekte. İster Nosferatu, ister Stoker, ister Russel Edgington, insanlığın konforlu kan döküşü ve paralelinde büyüyen efsaneler, din medeniyetini, seks medeniyetini, politika medeniyetini sorguluyor.

ısırdım.

e.h

2010-08-30T01:41:00.001-07:00

sabah sabah Mori sayesinde keşfettiğim şu evreninharitası'na bi bakın derim. içinizdeki yağmur depreşsin.

2008 yazı, bugün, ilhan berk..

2010-08-28T06:28:00.000-07:00

Bu soluk yazları sevmemem için o kadar neden vardır ki. hem de çocukluğumdan beri. Ama bazı nedenler daha katı ve gerçektir.

2008 yazında, Kuşadası'nda kaldığım pansiyonun bahçesinde oturmuş savruk şeyler düşünürken, aslında açık olan aman fark etmediğim radyodan gelen sesleri duydum.

spiker, 'İlhan Berk öldü' diyordu.

bir şairin ölüm haberini almak sadece o anda yaşadığın tatili değil, yaşama ihtimalin olan tatillerin de sonu olabilir.

ghetto defendant

2010-08-16T04:35:00.000-07:00

efenim, The Clash ve Allen Ginsberg seslendiriyorlar, Ghetto Defendant

vicdani retçi İnan Suver!

2010-08-14T14:42:00.000-07:00

aşağıda okuyacağınız metin, 2001'de askere alınan, vicdani reddini açıklayan ve 2003'te yakalanan ,9 Ağustos'ta açlık grevine başlayan ve 12 Ağustos'ta askeri hastaneye kaldırılan Vicdanı Retçi İnan Suver'in mektubudur..

adım inan suver.

babam kaçakcılıkdan, vede parasızlıkdan dolayı nüfus cüzdanımı ancak 4 yıl sonra cıkartabilmiştir. araştırmalarım hep neticesiz kaldı. kimine göre muradiye depreminde vardım kimide yokmuşumm. yani deprem olduğu yılda olmuşum. 365 günün bir gününü doğum günüm olarak bilemedim, kutlayamadım. vel hasılı kelam gelelim mevzuya.

mevzu sudur sayın değerli bol maaşlı insan katledicileri. ısınamıyordum size düşmandım ben size. cünkü..ben biliyordum 12 eylülde işkencelerde öldürülen insanları, ben biliyordum insanlık için mücadele eden devrimcileri idam sehpalarında sallandırdığınızı, ben biliyordum işsizlikten dolayı, kaçakcılıktan başka mesleği olmayan amcamı sizin öldürdüğünüzü, ben biliyordum köylerini yakıp evsiz yurt suz bıraktığınız insanları, ben biliyordum ana dillerini yasakladığın eğitimini yabancı dilde verdiğinden vede parasızlık dan dolayı eğitimsiz mesleksiz bir halkı, ben biliyordum öldürülen gazetecileri, ben biliyordum secimlerdeki barajları, ben biliyordum gelir dağılımda ki eşitsizliğinde bu ülkenin dünyanın en üst sıralarında bulunduğunu, ben biliyordum bu ülkede hiç bir başbakanın, bakanın, pasanın cocuğunun doğru düzgün askerlik yapmadığını, ben biliyordumki bu ülkede hiç bir halkın diğer bir halkla bir sorununun olmamasına rağmen, iki kardeşi bir birine öldürttüğünü. ben biliyordum parası olanın rüşvet ile bir şekilde kacak dolaştığını, ben biliyordum bedelli askerlik altında zenginlerin cocuklarının ayırt edildiğini ona rağmen, nasıl olurda sizin askeriniz olurdum zalimin yanında nasıl olurda olurdum . Açlık sınırında yasayan insanlardan biride olan benim 1,5 yılımı istiyordunuz yıl 2001 olduğunda. bu ülkede yaşayan her bahtsız gibi beni de askere cağırdınız gelmedim mecbur ettiniz sonunda 2001 yılının 23 temmuzunda geldim. silah vermediniz, nöbette tuturmadınız, bir kac kere iştimaya girdim isede sonradan sıkıcı buldum girmedim ona da ses cıkarmadınız. fakat ben yinede kaşınıyordum sizce. firar ettim. yakalandım kaşıdınız. askeri ceza evi adı altında işgencehanelerinizde 7 ay kaldım. terbiye eddecektiniz güya. dozunu kacırdığıızdanmı dır bilmem ama tutturamadınız. ayarım bozuldu. akıl hastası oldum, bakır köy akıl hastahanesinde yattım. insanı şekillendiren yaşamıdır demiştim. bunları bana yasatmasaydınız sizden ve pisliklerinizin farkına varamayıp daha da nefret etmeye bilirdim. bunun için size teşekkür ederim. tam 8 yıl 2 ay 13 gündür kacağım bu süre içirsinde hiç bir gün sigortalı bir işte calışamadım ehliyette alamadım. arac ta kullanamadım. hic bir an bir polis memurunun yüzüne bakamadım her gördüğümde korktum. her asker gördüğümde üzüldüm hüzünlendim.hiç bir günün gecesinde sokakda turlayamadım, hiç bir gün meyhaneye kahve haneye giremedim. her sabah dönmeyecek cesine ayrıldım eşimden, evimden, cocuklarımdan. dostum düşmanım benim bu acığımı bana karsı koz olarak kullandı. gün geldi haksızlıklar karsısında sustum. sonunda hakiminde hesaplayamadığı ki bence galiba 7 firarımdan toplam 4 yıl ceza elime ulaştı. tahminimin dışında değildi beklediğim cezaydı. çünkü biz biliyoruz ki bu ülkede baklava calan cocukların, biz biliyoruzki bu ülkede düşüncesinden ötürü yıllarca ceza alan insanları. 2003 yılında izmir şirinyer askeri ceza evinde 120 gün aralıksız coplandığımda o bölgenin komutanı bu gün içerdedir. kısacası sözümün özü sudur komutanlar. ben vicdani red hakkı diye bir bilgiye sahip oldum. onu kullanıyorum. bilinki ben bu devletin düşmanıyım. ve sunuda bilin size karsı da olsa, silah almayacağım. bu yazdıklarım size birer mermi gibi işleyeceğini biliyorum cünkü. öldürmektense ölmeyi tercih ediyorum. ben burdayım, buyrun..

ölümcül ılımlılar

2010-08-03T08:10:00.000-07:00

murat kapkıner bugün )03.08.2010( taraf gazetesinde 'Eşcinsellik günahtan daha fazla bir şeydir' başlıklı 'ılımlı islamcı kafası' ile benzerlikler gösteren bazı noktaları göz önüne alarak yazdığını düşündüğüm yazısında, günah denilen şeyin 'normal' sayıldığıyla alakalı tespitlerde bulunmuş. eğer günah kabul edilirse normal olduğu da kabul edilmeli, demiş.

yani her köşeyi Kavaf'ın daha post-modern, daha şairane, daha 'ılımlı'ları tutmuş gibi görünüyor. ki bunu zaten biliyoruz da, renkler artık daha hızlı belli oluyor.

antichrist - Trier'in 'anfinişd biznıs'ı

2010-07-29T15:02:00.000-07:00

Her ne kadar benim için Trier izleyecek bir akşam olmasa da, Antichrist'ın dünya çaplı dalgasına dayanamayarak kendimi ekranın başına attığımda, beklentilerim hiç yüksek değildi. Zira çayımı yeni demlemiştim ve aklım uçmuyordu. Trier 'çok ağır depresyon döneminden' çıkıp bizi çok ağır bir depresyona sokmayı amaçlamış desek yanlış olmaz. bunun için tüm başa bela mitlerin üstünden geçiyor.

bazı notlar,

+ William Defoe ve Charlotte Gainsbourg dışında rol kesen yok. Karakterler 'he' ve 'she' olarak sunuluyor.

+ Film, Prologue (the lovemaking and death), Grief, Pain, and Despair; The Three Beggars, and an Epilogue isimli bölümlerden oluşuyor.

+ Trier 'boğuculuk' ve Lynch tarzı 'hipnotik gerginliği' ne kadar iyi becerdiğini bir kez daha göstermiş. Patlamak üzere olanlar ve patlayanlar dengeli.

+ Ateşli sekslerinin ortasında, küçük çocuklarının pencereden aşağı düşerek ölmesinin gayet epik bir açılışıyla başlayan hikaye, ağır travmanın içindeki anne ve onu iyileştirmeyi düşünen psikiatrist babanın karanlık günlerine dalmamızla devam ediyor.

+ Kadın, korkularından en büyüğü saydığı Orman'da kendisini kocasının 'sağlıklı yol göstermelerine' teslim ediyor. Henüz ormanla fiziksel bir temasa bile geçemezken, korkusuyla yüzleşmeye çalışıyor.

+ Korkularla yüzleşirken, Adam, her ne kadar yol gösteren bir pozisyonda da olsa, sorduğu 'kurnaz' sorularla kendi travmasının da derinliğini anlamamızı sağlıyor. Kadın, Adam'ı 'her zaman ilgisiz biri' olarak yaftalarken de kendi küçük 'kaçacak deliği'ni kolluyor. Ama bu onu kurtarmaya yetmiyor.

+ Kadın bitirmeye uğraştığı tezi için, tarihteki kadın katliamları konusunu araştırırken, yazılı olan tarihe kendini kaptırıyor ve kadın-şeytan miti onun için bir gerçekliğe bürünüyor. Çocuğunun ölümü (ve finaldeki sürpriz ayrıntıyla anlayacağımız şekilde) bu gerçekliği körükleyerek fiziksel anlamda da bir hareket veriyor. kendi içindeki karanlığı keşfetmeye başlıyor.

+ Kadın, bir 'ELMAYI KOPARAN' olduğunu kabul ettiğinde cezayı tarihe değil kendi ellerine almak istiyor. bunun için doğanın yasalarının ne kadar elverişli gözüktüğünün farkında olduğundan, suç-ceza kardeşliğinden payına düşene razı bir şiddetle bedenini ve erkiğini cezalandırıyor.

+ Filmi izlemeden önce çok dinlediğim 'ağır şiddet ve porno' görselliği bana ana haber bültenlerinden daha rahatsız edici gelmedi.

+ Trier bir yandan, oldukça sıkıcı gibi görünen 'doğanın şiddeti adil ve geçerlidir' söyleminin aslında halen üzerine düşünülmesi ve tartışılması gereken en önemli konu olduğunu vurgulamış.

yani ki,

Antichrist eski defterlerin yeterince eskimediğini anlamamıza yardımcı oluyor.

benden söylemesi..

Berlin street art

2010-07-20T04:55:00.000-07:00

Berlin street art from felix lebon on .

aptal

2010-07-19T06:06:00.000-07:00

+ mesela filmlerde, birinin anası babası ölmüşse, bundan söz eden kişi ‘seni üzmek istememiştim. özür dilerim bilmiyordum’ der. tabi ki bilmiyordun. bilsen de bahsetsen ne olacak hem. salak mısın. bir ölünün arkasından konuşmaktan bu kadar korkulmaz ki canım..

+ ‘sahne heyecanını kaybetmemek gerek valla’ diyenlere ayrı sinir oluyorum. oranız buranız titrerken, idrar torbanız sizi tehdit ederken, şapır şapır terlerken, bunların nasıl performansınıza artı değer katmasını beklersiniz. ilerleyin arkaya doğru! söz edilen şey ‘işten zevk almak’ ise tabi ki alacaksın, bunu neden çok bi bok bulmuş gibi dile getiriyorsun.

+ siyasetçilerin meydanlara dökülüp ‘Anam avradım olsun yol yapıcam!’ tonuyla söyledikleri şeyler hiç değişmez. bunun nedeni aslında kendilerinin ve kalemdarlarının, hiç değişmez sandıkları ‘ortak algı’dır.

aynı şekilde değişmeyen başka şeyse, güzellik kraliçesi adaylarının ‘dünya için istedikleri’dir. dilin artık, ‘hayvanları sevin ve dünyada barış’ döngüsünden çıkması gerekmiyor mu?!

ben bunları karalarken, Fazıl Say tam şu aralar, twitter’da ‘ünlü’ oldu. Bunu, arabesk müziği yozlaşma belirtisi olarak belirttiği twitleriyle başardı. Kendisini kutlar, başarılarının devamını dilerim.

bir şair olarak / toplumun sustuğu ânı arıyorum.. A. Güntan

2010-07-17T07:56:00.000-07:00

2010, onur yürüyüşü, emre varışlı

gerçek şeylerin kaderi

2010-07-16T07:04:00.000-07:00

'Her insan, her an kendi başına gelenleri anımsamak ve evrenin her yerinde olan her şeyi algılamak yeteneğine sahiptir. Beyin ve sinir sistemlerinin işlevi büyük oranda yararsız ve ilgisiz bu bilgi kütlesinin her yeri kaplamasından ve kafamızı karıştırmasından bizi korumaktadır, bunu da doğal olarak her an anımsayacağımız veya algılayacağımız şeylerin çoğunu dışarıda bırakarak ve uygulamada yararlı olabilecek görünenlere özel bir seçim sonucu çok az yer açarak yapar. Böyle bir kurama göre her birimiz gizligüç olarak Özgür Akıl'ız.

Ama hayvan olduğumuza göre işimiz, her ne pahasına olursa olsun soyumuzu sürdürmektir. Biyolojik üreyişi mümkün kılabilmek için Özgür Akıl beynin ve sinir sisteminin eleyici vanasının bulunduğu bir huniyle beslenmelidir. Diğer uçtan çıkan bu özel gezegenin üzerinde canlı kalmamıza yardım edecem türden bir bilincin değersiz damlalarıdır. Bu elenmiş farkındalığın içerdiklerini kesin bir biçimde açıklayıp ifade edebilmek için, insanoğlu dil adını verdiği şu sembol sistemlerini ve ima felsefelerini keşfetmiş ve bunu sürekli süslemiştir. Her birey doğar doğmaz içinde bulunduğu dil geleneğinin yararlanıcısı ve kurbanıdır; dil, onun diğer insan deneyimlerinin biriktirilmiş kayıtlarına girebilmesini sağladığı ölçüde yararlanıcı, dil onu elenmiş farkındalığın tek farkındalık olduğuna ikna ettiği ölçüde ve onun gerçeklik duygusunu bozduğu ölçüde kurban; böylelikle kendi kavramlarını veri, kendi sözcüklerini de gerçek şeyler yerine koymakta çok zekidir. yani din dilinde 'bu dünya' denilen şey, dil tarafından ifade edilen ve öyle sersemleştirilen indirgenmiş farkındalık dünyasıdır.

İnsanların düzensizce tema kurdukları çeşitli 'öte dünyalar', Özgür Akla ait bulunan farkındalığın bütünlüğündeki çok sayıda unsurdur. Çoğu insan çoğu zaman sadece bu eleme vanasında geçenleri bilir ve yerel dil tarafından bunların tamamen gerçek olduğuna inandırılır.'

Aldous Huxley, algı kapıları, imge 1995

çeviri, m. fehmi imre

tıynetsiz dorgalar'dan ilk ses geldi

2010-07-12T06:22:00.001-07:00

tıynetsiz dorgalar'dan ilk ses geldi!

http://tiynetsizdorgalar.blogspot.com/

başarılı bir operasyon

2010-07-10T13:44:00.000-07:00

'bloguna neden şiirlerini eklemiyorsun' diye dürtenleri, 'gidip dergileri al, kafamı bozma!' diye dürtüyorum uzun zamandır.

aslında hala, her şeye bir tıkla ulaşabilmek fikri bana pek cazip gelmiyor. neyse ki inadımı biraz kırıyorum. son yazdıklarımdan biri. yazılı değil, sesli sunayım dedim.

'u.p' vol.6 -yaz özel-

2010-07-10T06:36:00.000-07:00

Underground Poetix'in 'yaz özel' sayısında yeni bir şiirim mevcut.

derginin bu sayısında neffis şeyler var.

A) Interzone’da Beat’ler
Paul Bowles ile bir söyleşi

B) Nick Zedd

underground poetix özel röportajı

C) The Allen Ginsberg Project: İnterview with John Lofton

D) No Wavelength ThePara-Punk Underground
Village Voice film eleştirmeni Jim Hoberman New York New Wave film sahnesi ve Vivienne Dick’in yeni super-8 filmlerini yazıyor.

E) Müzik, Gürültü & Politika

F) BIKINI KILL

G) RIOT GRRRL MANİFESTOSU

H) “Aynen Çağlayan Dağları Gibi” Gary Snyder’ın Dünyaya Açılan Penceresi

I) junkie-punk Richard Hell &Destiny Street Üzerine

J) SOME INFORMATION ABOUT FIFTY-NINE YEARS OF EXISTENCE
henri michaux

K) Orospu Mutant Manifestosu

L) Bukowski ÜZERİNE-A.D.WINANS

M) MEAT KUŞAĞI

N) MAYMUN DÜŞÜNÜR, MAYMUN YAPAR: Chuck Palahniuk

O) küçük İskender

P) Bob Marley & Futbol

R) Yves Klein 1928-1962 Derleme Yazıları

S) BEMBEYAZ ETEĞİNİZDEKİ KAPKARA GRES LEKESİ:Kara Panterler Partisine genel bakış

T) Panik Hareketi/Sürrealizmi

U) Dan FANTE

V) Sonic Youth

W) CHARLES BUKOWSKI ANLATIYOR: JOHN FANTE

Y) OSMANLI DİVAN ŞİİRİNDE ‘İNTERNET’ TEMASI: ŞAİR VEB’Î VE İNTERNETNÂME’Sİ

X) Prag’ın Çiçek Çocukları:Prag Baharı

Z) ÖLÜ MEDYA MANİFESTOSU

kedi gülüşlü babalar

2010-07-08T07:16:00.000-07:00

çağdaşlarımı okumak, kültlerden daha çok heyecan veriyor bir süredir. özellikle şiirde gerçek anlamda ‘yeni’ şeyler söyleyenleri keşfetmekse artısı.
sidar sinan özmen’in ilk şiir kitabı ‘kedi gülüşlü babalar’, tam bu bu dengesiz konumda imdadına yetişiyor insanın.
çağdaşlarımı okumanın beni daha fazla heyecanlandırdığını söylerken, en yakını 2. yeni’den alınan miras ile yeni çağın alt-kültür nesnelerini bir araya getirirken içinde bulunduğu ortamı, dertlerini ve fiziksel yasalarını aktarmadaki acemiliklerle karşılaşma olasılığı da çok fazla. ve bu oldukça can sıkıcı. kodlanmış nesnelerle oluşan ‘genç yazın’ bilumum ana akım dergi ve fanzin sayfalarını süslemekte. ama sadece süslemekte.

‘kedi gülüşlü babalar’da bu güçlü tuzağa düşmeyen şiirler var.
tavsiyedir.

arka kapaktan,

yolunda gitmeyen şeyler adına
çok renkli baltalar çıkar meydana
şuna benziyor
yalancı kan balonları ve havada ve korkuyoruz it gibi.
şimdilik sadece koklayan
şimdilik saygılı ve minnettar saksafondaki bilgi
hangi kırmızıya sorarsanız söyler,
bizim için değildi!
şimdi hepsini dilimle patlatacağım ama henüz çocuk
henüz çok günahsız diye bağıran iki deli
aklımı hafifçe karıştırırken
dikkat et dibi tutmasın deyip gitti.
olanları unutup köpek gibi içiyorum
moral olsun diye kavun söylüyor babam
onu son görüşüm. babam gidiyor. kavun geliyor..

kedi gülüşlü babalar, hayal yayınları, 2010

good morning bacım!

2010-07-04T04:08:00.000-07:00

ben lunaparkları çok severim lan..

daha 3 gün önce kuzenimle gidip kusana kadar çeşitli oyuncaklara bindik.

(çarpışan araba candır)

'hipopotamlar' meselesi..

2010-07-03T04:06:00.000-07:00

..tartışmalı beat kuşağının iki önemli peygamberinden yeni bir kitap düşmüştü 2008 yılında. 1944 yılında Burroughs ve Kerouac tarafından yazılan ve sır gibi saklanan Ve Hipopotamlar Tanklarında Haşlandılar'ı yeni bitirdim.
..kitabın en önemli tarafı elbette bu iki yazarın arkadaşları olan Lucien ve David'in aralarındaki gerilimli eşcinsel ilişkinin bir cinayetle sonuçlanması. Lucien, David'i öldürdükten sonra Burroughs ve Kerouac'a giderek yardım istemesi, olayın çeşitli yöntemlerle örtbas edilmesinin sağlanması..
..bu cinayet yıllardır beat'lerin küçük sırrı olarak alt-metinlerde geçmektedir. ama bu aleni kitap bir ilktir. iki yazarın ortaklaşa kaleme aldıkları hikayede bu sırdan öte, burroguhs ve kerouac'ın henüz ünlenmemiş kalemlerine ve hayat hikayelerine de tanık oluyoruz..
..şehiriçi toplu taşıma araçlarında bitirdiğim kitabın ilginç ismi nereden geliyor diye soracak olursanız. cevap verecek miyim, hayır .. isim konusu kitabın özellikle 'son söz' kısmında etraflıca anlatılıyor.

2010-06-30T15:31:00.000-07:00

marilyn manson'ın çekimlerinin 2010 içinde bitmesi beklenen -beklediğimiz-alice harikalar diyarında yaratıcısı Lewis Caroll'un kara hayatından kesitler ve kesikler sunacağı Phantasmagoria: The Visions of Lewis Carroll fragmanı. filmde manson, lily cole ve arıza tilda swinton rol kesmekte..

yeni işler..

2010-06-30T04:02:00.000-07:00

temmuz ayında,

Sokak Şiircileri Kolektifi fanzininde '..diye bir şey bilmiyorum'

Koridor dergisinin 14 sayısında 'Batiksiz Hipiler Korosu'

ve Varlık dergisinde de 'yaşar nabi nayır şiir ödülleri'nde dikkate değer bulunan dosyamdan 'düdüklü polis çemberi'
şiirlerim yayınlandı. takip edene..

onur yürüyüşü istanbul, 2010

2010-06-28T02:56:00.000-07:00

..bi günlüğüne yağur yağmadığına sevinip apar topar evden çıktığımda yüzüme vuran sıcak, metrobüs ve metro hattından geçip Taksim'e geldiğimde Onur Yürüyüşü çoktan başlamıştı. Taksim Meydanı'nındaki toplaşmayı ucundan yakalayarak kalabalığa karıştım.
1696'dan bu yana StoneWall Inn'ın yankısı dünyada genişledikçe İstanbul'daki katılımda bi hayli katlanmıştı. Geçen senin katılımını, etkinliklerini 2. 3. kaynaklardan öğrenmiştim çünkü gripten yatak döşek yatıyordum. Ama bu sene beni hiçbir şey engelleyemezdi, engelleyemedi de.

..bi yandan fotoğraf çekerken bi yandan da önlere ilerlemeye çalışıyordum. kalabalıktaki cümbüş görmeye değerdi. özellikle ortaya atlayıp senkronize dansa katılmamak için kendimi zor tuttum. fotoğraflamakla yetindim. bu arada hala büyük gökkuşağı bayrağının olduğu yere ulaşamamıştım.

..bayrağın yanına ulaşmaya ve bi kaç arkadaşı bulmaya çalışırken, 'durma haykır eşcinseller vardır', those were the days formatlı 'istifa et kavaf' sloganlarına eşlik ediyordum. sloganlar ve sesimizle istiklal'i inletirken etrafta seyreden gelip geçenlerin ve esnafın surat ifadeleri görülmeye değerdi. yaklaşık 5000 kişinin hep bir ağızdan bunları bağırması sanırım 'izleyen' herkesi sandığımdan daha fazla şaşırttı.

..her ne kadar 'kurtarılmış bölge'de eylem yapma fikri bana hala cazip gelmese de, ülkenin sınırları ve ahvalleri göz önünde bulundurulduğunda etkisi yok sayılmayacak bir eylem içindeydik. hali hazırda ayrımcının önde gideni bir sağlık bakanının varlığı yeterince sinir bozucuyken kendisine yine en büyük cevap sokaktan geldi. 'hastanede değil, sokaklardayız' diyerek.

..nihayet büyük gökkuşağı bayrağının yanına vardığımda sloganlar ve büyük 'ses' devam ediyordu. yorulanlardan devralıp bayrağı çekerken bi yandan da hala fotoğraf çekmeye çalışıyordum. bi kaç tanıdıkla karşılaşıp ayaküstü sohbetler sonrası tünel meydanına yaklaşırken bi ara arkama baktım kalabalığın ucu galatasaray lisesi'ni geçiyordu. tam o sırada gökkuşağı bayrağının altında dans ediyorduk. bu kez 'homofobiye karşı dans et' diyerek.

..tünel meydanına gelindiğinde taşan büyük kalabalıktan bi kaç gey, lezbiyen ve travesti ellerinde gökkuşağı bayraklarıyla tünel heykeli'ne tırmandılar. şüphesiz bu etkinliğin en güzel anlarındandı. ben kalabalıktan ayrıldığımda hala insanlar dans edip şarkılar söylüyordu.

..pek yakında çektiğim fotoğrafları da paylaşacağım buradan.

haftanın sesi

2010-06-25T12:11:00.000-07:00

haftanın sesine buyurun bakim,thievery corporation - forgotten people

trendy blog award

2010-06-17T13:27:00.000-07:00

..blogum ikinci kez ödüllendirilmiş. bu kez sevgili The Daughter of God and Alexandre Dumas
tarafından.. teşekkürler efenim kendisine..

- bunlar ciddi mevzular
- erekte şiir
- fırat demir
- papırosen
- psikopati
- artık coğrafyalar
- herkül lubunya olmak ister
- aylak matmazel
- bay lemur

ama ben yine oyun bozanlık yapacağım. gerçi bilinçli değil ama bulamadım biri daha şimdi. 9 kişiyle idare edin yahu..

Six Feet Under: Bir tv dizisinden çok daha fazlası ya da Ölenle Ölünmeli mi?!

2010-06-10T04:01:00.000-07:00

Ölüm, yaşayanların işidir. Yaşayanların onun hakkında yaptığı tanımlar, ölülerin anlattıklarından daha fazladır. Bazı ölümler daha erkendir. Bazı ölümlerin geç bile kaldığını kabul etmek zordur. Bazı ölümler ise hiç bitmez.

Kimi tanrıya kavuşacağını, kimi karanlığına geri döneceğini, kimi tekrar dünyaya düşüp cezasını ya da ödülünü bu kez bulacağını düşünür. Hayatında, hayatını hiç düşünmemiş ölüler vardır. Onların cenaze işlemleriyle ilgilenenler pek ağlamıyorsa, suç hayatın değildir. Vasiyet, ölünün tekrar iktidara gelme çabasıdır ancak, iş işten, can candan geçmiştir. Birileri kendini daha fazla suçlu hisseder. Birileri size hala borçludur. Mutlaka ‘zamanıydı, iyi oldu’ diyenler çıkar. Birilerinin başı sağ olur veya ‘huzur içinde uyuyacak olan’ın ardından itinayla yas tutulur.
Yas, insanı tutar. Hayatta kalanlar gidenin ardından kendi hesaplarına gömülürler. ‘Yaşayan’ hayatlarıyla ilgili kararlar alırlar, fikir değiştirirler, yeni yolculukların hayalini kurarlar. Fotoğrafların serin boşluklarında yaşamaya başlarlar. Bazen eşyanın ayrıntısına dalıp giderler. Bir ölünün kıyafetleri, her gün dokunduğu şeyler… hepsi boyut değiştirmiş gibidir. Bir zamanlar onlar da hayatın gündelik keşmekeşinde yerlerini almışlardır. Bir ceket, bir kimlik, bir müzik seti, sıkı bir kütüphane, kahve masası… hepsinin üzerinden sarı toz bulutarı geçmektedir. Ölü evinin garip sessizliğinde herkes hayat hakkında payına düşeni anlar.
nesne-kimlik-oradaolma-sistem.

Bir dolu ölüm çeşidiyle karşılaşabilecek insanın pamuk iplikleriyle arasındaki bağlantı sandığımızdan daha incedir. Kader-Kimya-Ecel… ya vaktiniz dolmuştur ya da kendinize dikkat etmiyorsunuzdur, ya da sandığınızdan daha karmaşık bir döngüyle kısırlaşmış meselenin sizi bulması an meselesidir.
Ölümü en teferruatlı şekilde karşılayan ‘yaşayanlar’ ise, vasat ya da görkemli törenlerle aslında kendilerini memnun bırakmak isterler. Çoğu ‘ölülerine’ kızgındır. Hepsi bunu bastırmaya çalışırken kara mizah doğar. ‘Ölü olan’ ile bitmemiş işler, kapanmamış hesaplar, ona söylenmemiş sözler vardır. Onun kendisini değerli ya da bir pislik gibi hissetmesi için yapabileceğiniz daha çok şey varken o ölüp gitmiştir.
Alan Ball’ın yapımcılığını/yaratıcılığını üstlendiği, her bir bölümü Alan Ball ve farklı yazarlar, farklı yönetmenler tarafından yönetilen, 2002-2005 yapımı 5 sezon 63 bölümlük Six Feet Under tam da bundan bahsediyordu; Ölümden… ancak ölülerden çok hayatta kalanlardan.

Bazen sadece ‘hayatta kalmak’ bile insanın içinde, içine düşmesi kolay çukurlar açabilir. İnsanın hayatından daha değerli ne vardır? Hayat sanıldığı kadar zor mudur? Zaman diye bir şey aslında yok mudur? Ölümümüzü getirenler, koşuşturmalar içinde ıskaladığımız her şey midir? Bu hayatta herkes mi ‘öteki’dir? Tanrı’nın artık bir organizatöre mi ihtiyacı vardır?
Fisher Ailesi, bir Cenaze Evi işletiyordur. Evin babası Nathaniel Fisher ve işi ondan devralacak eşcinsel oğul David Fisher, ‘gençlik ateşi’ uğruna, babasının yolundan gitmeyeceğini kanıtlamak için evi terk eden oğul Nate Fisher, kocasını kuaförüyle aldatan, kendini hayattan sakınmış ve çocuklarının kendinden nefret ettiğini düşünen anne Ruth Fisher ve ergenliğini ‘sihirli mantarlar’la – cinsiyetini keşfetmenin kaçınılmaz oyunlarıyla süsleyen geleceğin parlak sanatçısı Claire Fisher bu evin sakinleridir.

Nathaniel Fisher: Dizinin ‘esaslı hayaleti’dir bir bakıma. Bir yaşayan olarak mizahı kendine katmış ancak çevresinden bunu hep saklamıştır. Ailesi onu tutucu, geri kafalı ve mükemmeliyetçi bir baba olarak görmektedir. Kızı Claire ile neredeyse hiçbir bağı yoktur. Büyük oğlu Nate’in evi terk etmesine güya fazla ‘içerlemiş’ olup, Ortanca oğlu David’i yanında yetiştirerek, ondan müthiş bir ‘Cenaze Direktörü’ yaratmıştır. Aslında oğlu Nate onun alter-egosu olarak hep yanındadır. Nate evi terk edip gidebilmiştir. Nathaniel ise kalıp ölülere rekonstrüksiyon yapmıştır. Ara sıra takıldığı ot ve ölümünden sonra oğlu Nate tarafından tesadüfen keşfedilen ‘otel odası’nda rock’n’roll dinlemek, belki güzel kadınlarla sevişmek dışında bir eğlencesi de yoktur.
Hayatta takındığı bilge tavır elbette sıkışmışlığına paravan olan süslü bir savunma güdüsüdür. Alaycı huzuru içinde, ailesiyle hiçbir zaman istediği iletişimi kuramaması, onu aldatan karısı Ruth ile arasındaki uçurum, belki zamanında çok ittiği, ittikçe onun üzerine yıkılan işinin imdat çağrıları vardır. Oysa Nathaniel Fisher biraz ilgi, biraz güler yüzle tavlanabilecek derecede ‘kolay’ bir heriftir. E, bazıları gerçekten ‘bir tatlı huzur almaya gelmiştir hayttan…’
Her baba kadar suçludur. Her baba kadar olduğundan daha fazla şeydir. Her baba kadar ölümsüzdür. İşte bir gün ölür ve olaylar gelişir.

____Dizinin her bölümü Fisher Aile’sinin dışında akıp gitmekte olan hayatın içinden insanların ölümleriyle açılır. Mastürbasyon yaparken boğulanlar, en trajik trafik kazalarında parçalananlar, garajda arabalarının içinde en sevdiği grubunu dinlerken intihar edenler, çok güzel bir günde kalp krizinden ölenler, soyguncular tarafından vurulan kasiyerler, vücuduna kanser yayılmış halde bekleyenler, overdose yaşayanlar ve daha bir dolu ölüme tanıklık ederiz.
____Aynı anda Alan Ball öyle bir dil kullanmıştır ki, ölüm aynı zamanda, giyinip işe gitmek için evden çıkmak, öğle tatilinde birileriyle görüşüp kahve içmek ya da bir film kiralayıp cumartesi akşamı sevgilinizle evde vakit geçirmek kadar olağan bir şeydir. Fazla büyütülmesine gerek yoktur. Önemli olan doğumdur, ve insan sadece doğar. Paralel yaşama da gönderme yapan Ball ‘Bir insan burada ve her yerdedir” der.

Nate Fisher: Dizinin ‘sorunlu, yakışıklı ve babası gibi bilgeliğe’ adım atmakta olan kahramanıdır. Hikayenin büyük bölümü onun omuzlarında yükselmektedir. İlkgençliğinde istediği hayatı yaşamak amacıyla evden ayrılıp Seattle’a gitmiştir.
İstediklerini eyleme dökme konusunda Fisher ailesinin en yetenekli üyesidir ve bütün aile bireyleri tarafından içten içe kıskanılmaktadır. Nate sıkışmayı, ortadan yürümeyi, bir Cenaze İşleri evinde yavaş yavaş çürümeyi ve organize ettiği ölülerden bir farkının kalmayacağını düşündüğü düzenin içinden kendisini sıyırıp almıştır.
Ama her ‘önemli serseri’ bir gün evine döner. Bilir ki nereye giderse gitsin o bir Fisher’dır. Kimyası onu dinlemeyecektir. Ve eve döndüğü gün babasının ölümüyle yüzleşecek olması, Seattle geri dönecekken annesi Ruth’un ‘Birkaç gün kalmalısın..’ isteğinin üzerine, her zaman çekindiği hayatın yavaş yavaş bir parçası, her zaman ittiği Cenaze Direktörlügü’nün patronlarından biri olacaktır.
Eve dönerken hava alanının deposunda seviştiği kadın Brenda ise onun en büyük takıntılarından biri olarak kişisel tarihine geçecektir. Yattığı kadınların sayısını hatırlamayan, sabahları yalnız uyanmayı sevmeyen, çapkınlığı dillere destan Nate bu kez sert kayaya toslamıştır. Bu kaya kendi içindeki ‘aile’ kurma ve sorumluluk almanın gitmeyen gölgesidir.

Brenda, Nate’in içindeki ‘babayı’ dürtüklemiştir. Ona tüm kadınlığını ve deliliğini vererek kurtarılmış bölge yaratmaya çabalar. Ancak kendi deliliğine teslim olan Brenda şansızlık olup çıkar.
Nate Cenaze Direktörlügü’ne geçişte hiçbir şeyi tam olarak sorgulamaz. Bir karar vermiştir. Büyüdüğü evde kalacak ve aile işinin bir üyesi olacaktır. Kardeşi David’in ‘evde kalıp’, aile işini yürüttüğünü, giderek babasına benzemeye başladığı görür ve kendini bilinmezin içine atar. Bu serüvenin bir parçasıdır. Babasının hayaleti her zaman yanındadır. Ve aynı zamanda onu ölüme çağırmaktadır. Hatta bir keresinde babasıyla ilgili gördüğü hayalde, Nathaniel Fisher, Hayat ve Ölüm ile oturmuş kumar oynamaktadırlar. Ölüm hınzır bakışlarıyla zenci Hayat’ı süzmektedir. Zenci Hayat ise Ölüm’e karşı boş değildir. Cilveleşirler. Nathaniel, oğlu Nate’in buna tanık olmasını özellikle istemiştir.
En sonunda Hayat, Ölüm’ün kucağına atar kendisini ve şehvetle sevişmeye başlarlar. Hayat zevkten şöyle bağırıyordur; İşte bu denge bebeğim!
Nate’in her zamanki gibi midesi bulanır.

____Dizide karakterlerimizin görünür yüzleri kadar, görünmeyen yüzlerine, hayallerine, anlık travmalarına, gel-gitlerine de görsel olarak tanık olmamız hayli üzücü ve hayli komik oluyor. Claire Fisher’ın sınıfta, matematik öğretmeninin kafasını düşünce gücüyle patlattığı, Nate’in peşini bırakmayan hayalet baba Nathaniel’ın her akla lazım aforizmaları, David’in gay’liğini etrafa kabul ettirmeye çalışırken yaşadığı travmaları, Ruth’un atlatamadığı kocasının, çocuklarının ve hayatı ıskalamanın yarattığı boşlukları onların zihinleriyle ekranda olduğu gibi izlediğimizde düşünüyoruz; hangimiz biraz kaçık değiliz ki? kim gerçekten başka biri tarafından her anlamıyla tanınabilir ki? Alan Ball Adams Ailesi’ni seviyor muydu? (..onların güzel bir versiyonu Fisher ailesi)

Ruth Fisher: Anneliğin tüm oyunlarını oynamakla yükümlü olduğu sırada aslında çocuklarının ve çevresindekilerin onu hiç önemsemediklerini keşfeden bir kadın olarak Ruth’un ‘ölümden
önce son çıkış’ olarak yaşadığı tek şey, kocası Nathaniel’ı kuaförü Hiram ile aldatması olmuştu.
Hayatında her zaman ölçülü ve saygılı olmanın kitabını yazarcasına davranmış, insanlara olduklarından fazla değerler yüklemiş, hayatını ve kendini ıskalamıştı. Çocuklarının hayatında neler olup bittiği asla tam olarak bilememesi onu çileden çıkarıyordu. Kimse onunla bir şey paylaşmıyordu. Nathaniel ile bağları çoktan kopmuştu. Ona hala aşıktı ancak fazla ‘incelik’ beklediğinden duygularını yaşayamıyordu. Yaşadığı suçluluk duygusu sayesinde hayattan uzaklaşıyordu.
Kocasının ölümünü bir Noel günü öğrenmişti. Yemekler hazırlamış, gülümsemeler hazırlamış ve kendini müthiş bir aile yemeğine hazırlamıştı. Oysa o sırada bir cesedi yetiştirme telaşında olan Nathaniel’a bir otobüs çarpmak üzereydi. Otobüs Ruth’un tam hayatına çarpmıştı. Sanki hiç evi terk etmemiş gibi çıkıp gelen oğlu Nate, kilometrelerden daha uzaktı. Claire ergenliğinin çıkmazlarında yürüyordu, David ise ketumluğu ve kendisinden genetik olarak aldığı ölçülülüğüyle sinir bozucuydu.
Ruth’un hayatındaki en önemli detaylardan biri de kardeşi Sarah’tır. Sarah Ruth’un tersine özgürleşmeyi seçmiş, tanrı yerine ‘büyük ruh’a inanan, beat kuşağından günümüze kalan bir figür olarak her zaman ayrıksı ot olmuştur. Ruth, kardeşinden nefret etmektedir çünkü onun hayatına çok özenir. Sınırları geniş tutulmuş böyle bir hayata sahip olamadığı için onu küçük görmeye başlar.

Gel-gitlerinin ardından, hayatı keşfetmeye başlayan Ruth, tabularını çöpe atmaya kalktığında çok korktu. Yaşamak korku vericiydi. Hayata temas edebilmek adına, yaşına rağmen deneyimlemediği onca şeyin arasında kaybolmak onu korkutuyordu. Yine de artık kendi sınırlarını genişletmesi ve delirmesi gerekiyordu. Kızının sanatsal yeteneklerinin getirdiği depresyonlar, Oğlu Nate’in eve dönüp yeni bir hayat kurma çabası, kocası Nathaniel’ın hayaletiyle hesaplaşmalar, oğlu David’in cinsel yönelimini öğrendiğindeki ‘ne yapacağını bilememe’ ve kendini yeni tecrübelerin kucağına bırakması Ruth’u hikayedeki belki de en gerçek kişi yapmaya yetiyordu.

____Dizinin her bir bölümünde çeşitli nedenlerle ölen kişiler Fisher Ailesinin Cenaze İşler’i evine getirilir ve burada cesetlere çeşitli kimyasal maddelerle rekonstrüksiyon yapılırdı. Bazı ölü yakınları cenaze töreninde tabutun kapağının açık olmasını isterler. yakınları ölüyü son bir kez görmeyi seçer. Ama bunun tam tersi de olabilir. Hayatla herhangi bir ilişkisinin kalmasını, metalaşmasını veya gösterileşmesini istemeyenler de çıkabilir. Bazılarının tören yapacak parası bile yoktur. Bazıları bir opera dekoru kurdurarak şaşalı bir şov bile isteyebilir.
David ve Nate ölü yakınlarının hikayelerini ve yakınmalarını dinledikçe kendi hayatları hakkında düşünürler. Özellikle Nate artık profesyonel bir cenaze direktörü olduğunda yanlarında çalışan Federico’nun düzenlenen bir cenaze törenine ‘Gereksizdi’ demesi üzerine Nate’in ‘Cenaze törenleri ölüler için değil, ardında bıraktıkları içindir’ demesi onun hayat ve ölüm arasında nasıl bir bağ kurduğunu göstermektedir.
Aslında dizideki karakterler hayatı deneyimleme açısından her zaman özgür olabiliyorlardır. Acak Fisher Ailesi Amerika kadar düzgündür. Ve kendilerini nesneden, etkileşimden uzak tutmaya çalışırlar. Birbirlerini için her zaman taze analiz nesnesidirler. Apolitik görünen hikaye esasen bireyden topluma doğru uzanan köprülerin ne kadar sağlam olup olmadığını açıklar. Yine de Bush karşıtı söylemleriyle arada parlayan Claire, George(Ruth’un ilerideki ‘çatlak’ hayat arkadaşı) ve Ruth’un özgürlüğüne düşkün, eski bir drug-addict olan kızkardeş Sarah hikayedeki daha direk tavırlarıyla öne çıkarlar.
Alan Ball Amerika’nın bu ‘sessiz’ eleştirisinde, dünyaya kapalı bir toplumun her türlü ekonomik ve teknolojik çoğullaşmaya karşın ne kadar tek başına kaldığını anlatır. Her açıdan ‘fast-food’ olan yaşam tarzları sayesinde aslında birbirlerini tam anlamıyla dinlememektedirler bile. Herkesin söylediği söz ve sergilediği tavır birbirine girmektedir. Ülke dinamikleri bir ‘özgürleştirme’ fikri çekirdek ailede bile tutmazken, bir coğrafyanın dizginlerini elinde tutmaya çabalamaktadır.

David Fisher: Her daim tutarlı olmak, ölümsüz olmaktan daha zordur. David Fisher yirmili yaşlarının sonuna kadar kadınlarla birlikte olmayı seçmiş, eşcinselliğini bastırmakla kendine büyük eziyetler etmiştir.
Nişanlısı olan kızdan ‘kurtulduğunda’, kendini keşfetmek adına attığı adımlar sıklaşmıştır. Pazar günleri kilisede gördüğü polis Keith’e aşık olmuştur. Bu zenci, polis ve gay adamın hayatının sonuna kadar birlikte olacağı kişi olduğunu ilk günden anlamıştır. Keith ise işiyle ilgili yaşadığı korkunç deneyimlerden ve öfke krizlerinden arta kalan zamanlarda sevgilisi David’i hoşnut etmeye çalışmıştır.
Ancak David bir kontrol manyağıdır. Çevresinde uçan sineği bile analiz etmekle uğraşır. Cinsel kimliğini kapalı bir halde yaşarken hissettiği kimliksizleşme, onu esaslı bir ucubeye çevirmiştir. Bazı insanlar kendi normalleri içinde seyretmenin kötü bir şey olduğuna inanmışlardır. David kafesinden kaçmayı beklerken, babasının ölümüyle birlikte üstüne artık tamamıyla yıkılan cenaze direktörlüğü işi, aslında hiç tercih etmediği bir şeydir. Ancak David her zamanki gibi şikayet etmez.. ölülere ve onların yakınlarıyla ilgilenmeye kendini adar.
Cinsel yönelimini ailesindeki kişilere ve çevresine açtığında yaşadığı rahatlama kısa sürer. Sevgilisi Keith ile yaşadığı ‘çuvallamalar’ diz boyu hale gelir.
Oysa ona hayatı asıl açıklayan şey yaşayacağı bir ‘şiddet olayı’ olacaktır. ‘Amerikan Kabusu Bir Manyak’ tarafından rehin tutulduğunda ölümünü klişesi gelir; hayatı gözlerinin önünden bir Hollywood filmi gibi geçer.

Claire Fisher: Ergenliğin tam ortasındaki Claire çok konuşan, ancak boş şöyler söylemediği için bilgiçliği katlanılabilecek genç bir kız olarak, babasının ölüm haberini kafası dumanlıyken alır. Abisi Nate’in hayatına tapmaktadır. çünkü o gidebilmiştir. Annesi ve David’in zombi olduklarını düşünmektedir.
Lisedeki sorunlu sevgilinin ona yaptığı ‘yamuk’ sonucunda, evdeki parçalanmış cesetten çaldığı ayağı dolabına bırakacak kadar yaratıcıdır.
Zorunlu lise hayatının hiçbir anından zevk alamayan Claire teyzesi Sarah tarafından keşfedilen iyi bir sanatçı olması da tam bu zamana denk düşer. Claire fotoğraf, çizim ve plastik sanatlar konusunda ümit vaat ediyordur. Kendisini bunun farkında varamayacak kadar kendisiyle boğuşurken kendini ‘bir arada’ attığı Sanat Akademisi tüm hayatını değiştirecektir. Orada hem kendisini gibi kaçıklarla tanışacak hem de sanat lobilerinde dönen oyunları yakından görecektir.
Kendisi gibi bir freak olan Russell cinsel yönelimini konusunda bir karara varamamışken Claire ile yolları kesişir. Çok mutludurlar. İlham hayaletleri de oldukça doruklarda çalışmaktadır. Ancak gün gelir Russell’ın kararsızlığı onu sanat hocası Oliver ile aynı yatağa atar. Claire bunu öğrenince ihanete uğramış hissiyatını da yanına alıp giderken kafasında onu tahmin edemeyeceği bir seviyeye taşıyacak bir proje vardır.
Claire annesinin tabularına, ağabeylerinin hayatlarını düzene sokmaktaki çabalarına ve freak sevgililerinin hayatına öylece bakar. İçindeki o ‘meşhur boşluk’la nasıl başa çıkılacağı konusunda hiçbir zaman kararlı davranamaz. Lezbiyenliği ‘dener’, kullanmadığı uyuşturucu kalmaz, erkeklerin nasıl tatmin olacağı konusunda seksten çok düşüncesi vardır.. Neyi neden ürettiğini bile bilmiyordur. Seks, uyuşturucu, sanat üçgeninde dönen hayatı bir gün hiç olmadık bir şirkette hiç olmayacak bir pozisyonda ona sürprizler hazırlamaktadır.

Brenda Chenowith: Esasen biricik ailemizin dışından biri olsa da Nate ile havaalanında tanışıp, depoda ilk sekslerini yaparken çoktan ucubelerin arasına karışmış bir ‘alacakaranlık kuşağı’ üyesidir. Brende hikayenin en kilik karakterlerinden biri olarak salınırken, başına bela olan IQ’su, Naten’in ailesinden pek aşağı kalır yanları olmayan psikolog ve psikiatr anne babası, uğruna bütün hayatını harcadığı ruh hastası erkek kardeşi Bill ile uğraşıyordu. Seks bağımlılığı ve çokeşliliğiyle zaman zaman ‘özgür kadın’ ayaklarına yatarak sevgilisi Nate’i çileden çıkaran Brenda çocukluğunu bilumum psikiatrist ve bilim insanının elinde geçirmişti. Onlarla dalga geçmiş, onlara rol yapmıştı. Öyle bir kobaydı ki, hakkında bir kitap bile yazılmıştı.

Six Feet Under, ölümden çok hayatın gizemlerinin dökümünü yapmaya çalışır. Alan Ball’ın çarpıcı ve sakınmayan yaratıcılığıyla bunu çok da şık bir halde becerir.
Eğer hala haberdar değilseniz Six Feet Under’ın sahiciliği sizi bekliyor. Ölüm-hayat, biraz ihanet, biraz iyilik, ‘eksik insanı hangi manzaraya oturtursanız eğreti duruyor’ meselesi. Denge bu.

2'den ne çıkmalı?!

2010-06-09T14:28:00.000-07:00

.. evet,, umut'la birlikte hazırladığımız alttaki listeyi bol bol dinlediniz mi istanbul yağmurunda?! efendim?! ha, tamam.
böyle yeni romantik yeni romantik takılırken biz, böyle şarkı listeleri hazırlayıp, sonraları şiire falan vurup, hemen akşamına arkadaşlarla danslar ederken, başka birilerinin 'yeşil hayat çizgisi', bu güzel keşmekeşin içinde sönüyor.. bir belediye işçisi canım kültür başkentimde azgın bir dereye düşüp ölüyor.
biz de hiç öyle 'aa bi yaşıma daha girdim'li tepkiler veremiyoruz tv'lerimiz karşısında. aynı 30 maden işçisinin haberini 'gördüğümüzdeki' gibi, aynı insani yardım gemilerine saldırıları süpersonik medyamızdan 'takip' ettiğimiz gibi.

hadi ben de herkes gibi bi an evvel konuyu değiştireyim. . .

- gay pride / onur haftası programı belli oldu, şurdan detaylanabilirsiniz..
http://www.prideistanbul.org//

- beyoğlu şiir akşamları sürüyor. her 20.00, Veli Bar'dayız..

- onur haftası dahilinde düzenlecek olan 'hormonlu domates ödülleri'nde selma aliye kavaf adaylar arasında. hakkında hayırsızı.

- akatal'pa dergisinin haziran sayısında 'yeni şiirim'den bir örnek, 'Bu Ne Hız?!' yayınlandı.

- yaklaşık 1 aydır yakın çevreme sürekli olarak 'burton keşke addams ailesi'ne bi el atsa' diyordum. bir çeşit kalp temizliği olmalı. çok önceden açıklandığı halde kaçırmışım, hazır olun, tim amca yakında addams ailesi'ni yeniden çekiyor.

en iyi çıkış yapan diye bir şey bilmiyorum..

Haunted Songs For A Rainy June ( in İstanbul..)

2010-06-07T04:33:00.001-07:00

emre ve umut'tan 'haziran gelir ve güneş açar diye bir şey bilmiyorum' listesi. istanbul'un, yağmurun hatrına..

A Yüzü

1 - Depeche Mode - In Your Room
2 - Death Cab For Cutie – Transatlanticism
3 – The Smiths – I Know Its Over
4 – Nick Cave – Straight to You
5 – Joy Division – 24 hours
6 – Poloroid – Count On You
7 – No Ordinary Love – Sade
8 – Telephone Call From İstanbul

B YÜZÜ

1- IN FEAR OF FEAR - BAUHAUS
2- WALK UNAFRAID - R.E.M
3- SWEET RELEASE - TINDERSTICKS
4- STORMY WEATHER - ECHO & THE BUNNYMEN
5- ALL WRONG - MORPHINE
6- LONG WAY HOME - TOM WAITS
7- HOW DO YOU THINK IT FEELS - LOU REED
8- ANGEL END THE ANIMAL - YOAV

muto

2010-06-03T14:37:00.000-07:00

MUTO a wall-painted animation by BLU from blu .

3haziran

2010-06-03T06:29:00.000-07:00

'büyük insanlığın toprağında gölge yok
sokağında fener
penceresinde cam
ama umudu var büyük insanlığın
umutsuz yaşanmıyor'

Nazım

the boy, the beast and the butterfly, patti smith

2010-05-26T04:34:00.000-07:00

patti abla, new york'ta poetry marathon'da okuyor, andre tarkovsky için, The Boy, The Beast and tne Butterfly

from on .

the morning line: bu pavyon başka pavyon

2010-05-22T16:24:00.000-07:00

bünyeme uygun bir havada evden çıkıp, ürkütücü görünen denizi geçip gerekli insanlarla buluştuğumda eminönü'nde sağnak yağış başlamıştı.
günlerce öncesinden görmeyi beklediğim 'yapı'nın yanına yaklaşmadan kendimizi kalabalığın içine attık.

müthiş matthew ritchie ve Aranda/Lasch ve Arup AGU iş birliğiyle oluşturulan 'the morning line' istanbul dekoruna çok yakışmıştı. hatta bu modern mimari, göze çok alışıldık bir ayrıntı olarak bile takılabiliyordu. ben bu dekorun şıklığında göz gezdirirken rictchie bir köşede kokteyl insanlarına 'yapı'nın gizemlerini anlatmaktaydı.

yağmur devam ederken vip çadırında pinekledikten sonra, diğer meraklı ve heyecanlılar gibi 'yapı'nı yanına yaklaşıp, içine sokulup algılarımı ele geçirmesini bekledim. o sırada aynı anda, kapkara bir marmara ile de göz göze geliyordum. 'the morning line' disiplinlerarası bir algı çeşitliliği ile yükseliyor. mimari, müzik, görsel tema ve mekan geometrisi karışımı.. 'yapı'nın içlerine sokulup görselleri izliyoruz. görsellerle birlikte 'yapı'nın kaybolmak ve bulunmak ile ilgili dertleri belirginleşiyor. daha sonra 'ses' başlıyor. 'yapı'nın çeşitli köşelerinden gelen bu sesler yıkılış, gürültü, fısıltı üçgeninde gidip gelirken arkadaşlarıma 'gözlerinizi kapatın' diyorum.
'the morning line' inşa edildiği yere göre farklı şekiller alabiliyor. kurulduğu kentin ruhuna ve kimlik özelliklerine göre form değişebiliyor. eminönün'e kurulan formu ise istanbul kadar tedirgin edici, dağınık ve bir arada.

araya giren birkaç protokol konuşmasının ardından cevdet erek çalmaya başlıyor. ('yapı' aynı zamanda 23-25 mayıs tarihlerinde müzisyenlerin yeni bestelerini ilk kez iletecekleri bir müzik festivalini de kapsıyor.)'ses' in 'yapı'daki etkileşimi bu kez daha ritmik ve sade bir hal alırken sigur ros'tan jonsi ve sonic youth'dan alex'in performanslarını sabırsızlıkla bekleyenler 'yapı'nın atmosferinde kayboluyorlar.
'the morning line' her anlamıyla bir yeni dünya, sanat. mimarlık ve bilim tasviri yapıyor. içinden çıkılması zor gibi görünen ama aslında basit bir denkleme sahip devasa gövdesi, umutsuzluk ve umuttan öte, bir durum tespiti sularında. ne olduğundan daha vahim, ne beklenilenin fazlasını sunuyor.

'the morning line' 19 eylül'e kadar eminönün meydanı'nda olacak.