daha yol yakınken

Bir zamanlar Türkiye’de kaydedilmiş en iyi on içine aldığım Öz albümüne olan bu cömertliğimin nedenini, geçen akşam arşivi karıştırırken kendisine rastlamam ve yeniden dinlememle birlikte bir kez daha anladım. Anladım ki, neden bunun için bir yazı yazmayayım dedim. Ama üstünden çok geçmiş, ama artık yeni şeylere bakmak lazımmış!! Bazı yeni şeylerin geçmişte gizli olduğunu hala öğrenemediniz mi?

            Ogün Sanlısoy, Sibel Tüzün, Nilüfer’le çalışmalarından ve yine Özlem Tekin’in İlk albümü Kime Ne’den bildiğimiz ve şu aralar ne yapıp ne ettiği hakkında tek bir fikrim olmayan Ümit Kuzer’in müthiş aranjörlüğünde kaydedilen albüm zamanın elzemi, geleceğin ise zirvesi desem bağış ağrımaz.

            Albüm hakkında geriye dönüp bazı kritiklere baktığımda ‘zamanında anlaşılmadı’ gibisinden klişe söylemlerle karşılaştım. Bunun ne anlama geldiğini hiçbir zaman tam olarak anlayamadım. Bir şeyin ‘zamanında anlaşılması’ nedir? O şey diyelim ki ‘anlaşıldı’ ne olur? Bu anlaşmalara kim karar verir? Dünyanın sakil müzik ödülleriyle taçlanınca mı bir emek ‘anlaşılmış’ olur, bilemiyorum. Aslında biliyorum işte bu endüstri ağızlarının ne anlama geldiğini ya, çaktırmayın, boş verelim.

            Sonuç olarak Öz ‘HİÇ ANLAŞILMADI.’ İyi ki öyle oldu o halde! Çünkü hazine değerinden hiçbir şey yitirmedi.

            Özlem Tekin ana akım piyasasında ortalığı kavururken ve aslında piyasanın bundan hiç haberi yokken, Kime Ne’nin Aşk Her şeyi Affeder mi?, Yar Bana Varmadı, Duvaksız Gelin gibi hitleri, Nazan Öncel sonrası alternatif popun gidişatını gösterirken, asi kız kendisinden beklenen sound’u yerle bir edip, techo’dan, dark wave’den, endüstriyel müzikten referanslarını alan bir ‘ses’le geri döndüğünde, evet, onu hiç kimse anlamadı. Bu Tekin’in işine gelen bir şeydi. Her zaman öyleydi. Kendisini herhangi bir kalıba oturtmayı sevmeyen, yeri geldiğinde en baba popçu’nun eline verecek kadar ‘cıstaklı’, yeri gelince en marifetsiz dramlı kadın rock’cıya sırtımızı çevirmemizi sağlayacak kadar distorsiyonlu işlere imza attı.

            Kendini her daim yenileyen insanların sözlerini daha ciddiye almak gibi bir huyum vardır. O yüzden her daim ciddiye aldığı kadının Öz albümü üzerinde şöyle bir dolanırsak, albüm Bahar’la açılıyor. Sevgilisini ‘aşk cinayetine’ kurban edip gömen asi kız videosuyla pekiştirilen Bahar cüretkar bir giriş yaparken, ikinci parça Öz, ‘en güzel renkler içimde, tanıştım ben özümle’ diyor. Albümün herhalde en bombastik hiti olan Yol için söylenecek çok fazla şey yok. Levent Semerci’nin harikalar yarattığı videosuyla dönemin zirvelerinden birini yaşamıştık. Hemen ardından gelen Saat, ‘ölmeye yattım ecel gelmedi’ derken gündelik bir çaresizlikten tüm dünyayı açıklıyor. Peşi sıra gelen Paparazzi – evet lady gaga hanım ikibinlerde paparazzi hitiyle meydanlarda salınırken, biz 90’larda Öz’ün Paparazzi’sini bağır çağır söylüyorduk – ‘kim anladı dilimden, kim merak etti aslını’ diyerek, bir zamanlar magazinin ‘marjinal kız’ olarak mimleyip, her hareketini vukuat olarak sunduğu zamanlara gönderme niteliğinde. Tarlalar ise halen bazı şanslı konserlerde çalınan, bence albümün en iyi prodüksiyonu. Duvar ardından gelen albümün saklı hiti ise Dünya. Bu şarkıyı duyup bir saniye bile yerimde duyabildiğimi hatırlamıyorum. Keşke bu şarkı da videolansaydı diye geçiririm içimden. ‘Kimse bir şey sormadan bana, istediği gibi geldi gitti, rengarenk bir cennettim, kimse görmez sanırdım. Taptaze bir nefestim, kimse beni duymaz sanırdım. Kalmadı şansınız size verecek bir şeyim daha’ diyor şarkı. Ardından gelen Çok ise ‘özgürlüğüne düşkün’ birinin pişmanlığını anlatıyor. Kapanışta ise Hiç var. aşk Her Şeyi Affeder mi? ile Tekin’in grafiğini yükselten Barlas yine ona ‘cuk’ oturan bir boşvermişlik narası yazmış. ‘Ölüsünü dirisini bulurum ben birisini’ diyor.

            Şimdi fonda baştan başladı albüm. Hatta mesaide bile dinlendi üst üste. Öz 90’ların sonuna denk gelen birkaç güzellikten biriydi. Bizi heyecanlandıran kaç şey kaldı şunun şurasında. Bu yazı da, orta okulda pineklerden, zombi gibi hisseden birinin hayatını kurtaran şeylerden olan bir ‘şeye’ saygı duruşu olsun.

            

seans

seans - emre varışlı

'ben hala hoşlanmıyorum'

Emre Varışlı ve Caner Can Orta yine bildiğini okuyor, dünya yok olacağına varıyor. Sesler, şiirler, görüntüler, olanlar ve "olmayanlar" hoşlanmıyor.

Caner Can Orta: ses; şiir, "görüntüleme"

Emre Varışlı: ses; okuma, şiir

--

"I don't like it still"

exhibiton / reading performance / concert

Emre Varışlı and Caner Can Orta will be doing in their way again, so the world comes to the end it longs. Sounds and poems and images and beings and the ones that cease to exist are no longer likes.

Caner Can Orta: sounds, images, poems

Emre Varışlı: sounds, reading, poem

(etkinlik ücretsizdir)

ben hoşlanmıyorum - sg.

Emre Varışlı & Caner Can Orta - Anten

7 nisan, 2012 / Kadıköy, Kuyu
'ben hoşlanmıyorum' okumasından, Anten

ben hoşlanmıyorum - emre varışlı

'ben hoşlanmıyorum' okuması

'sevişme sahnesi'

şiir: emre varışlı

saksofon: caner can orta

video: kutay soyocak

Fil Adam ve Ajan

FİL ADAM VE AJAN - Semih Yıldız / Emre Varışlı

"bir deformasyon romanı"

kapak; Ferhat Asniya -

FOTOKOPİ ROMAN

FOTOKOPİ!!!

ben hoşlanmıyorum.

'ben hoşlanmıyorum.'

emre varışlı mini kolaj sergisi ve okumaları

7 nisan 2012, saat: 19.00 Kadıköy - Kuyu'da

kuyu adres: Kadife sokak-İncir bar yanı, Erbuğ apartmanı daire:2 (zemin kat) Kadıköy, Kadife Sokak, Kadıköy

Zenne .. film başlar, biter. gerçek başlar, bitmez.

zenne hakkında yazdım,

'Belki biz de aynıydık. Bizim de kaçtığımız büyük gölgeler vardı. Yarın belki bizim de ‘ipimizi’ çekecekti birileri. Birileri bizden ‘dindar’ nesil yaratmaya çalışırken, hepimiz sadece kindar olacaktık. Sonra birileri Ahmet’e çektiği gibi, bize de tetiği çekecekti.'

devamı burada

http://www.kaosgl.com/sayfa.php?id=10631

behzat ç. bir ankara polisiyesi - daha fazlası değil' Kaos GL'de

Behzat Ç. hakkında yazdım.

'Her romantik bir gün artık romantik değildir ve bunun geri dönüşü olmaz. Aslında Behzat Ç. hakkında içimde tutmayı yeğlediğim bazı şeyler vardı. Yakın çevremdeki bir çok kişi ayıla bayıla Behzat muhabbeti yapıp duruyordu. Ben de anlattıklarına hafif tebessüm edip sigaramı tüttürüyor ya da biramı yudumluyor ya da her sıkılgan gibi göz hizasında ilgilenecek bir şey arıyordum.'

devamı kaos gl'de

http://www.kaosgl.com/sayfa.php?id=10592

paradoks propaganda

Kıpkırmızı bir karanlık olarak insan, kimlikleriyle çok meşgul. Gerçek bir ısırık aldığı tek şey belki de yediği elma ve biliyorsunuz ki, bu çok uzun zaman önceydi.

Kutsanmış bir çığırından çıkmayla kaos her yerde. Beden ve cisimler, onlara verdiğimiz her isim, kendi sonumuzu hazırlıyor. İnsanı sıkıştıran şey, tanımlanmak mı, yoksa belirsizlik mi? sorusunun yanıtını bulmak yaşamak yetmiyor, harcanmış başka hayatlara sızmak gerekiyor. Belki daha kaotik yaşamlara, daha düzenli yaşamlara, daha bilinmez kalmış yaşamlara. Bu seyahatin yarattığı korkuyla başa çıkabilmek için gereken şey belki de, dünyanın masumiyet ve suç ayarlarıyla biraz oynamaktır dişe düşünürken, masumiyet ve suç ayarlarıyla güzelce oynayanların bolca ses verdiği 6:45 yayınlarından Lydia Lunch’ın 1997’de yazdığı ‘Bir Seks Avcısının Günlüğü: Paradoks’ romanı geliyor.

Keşke daha önceleri Türkçeye çevrilseydi diye düşünenlerdenseniz, boş verin, bazen gerçekten bazı ‘kötülüklerin’ kendi zamanı vardır.

Lydia Lunch kendi efsaneleriyle 70’lerin punk’ından, 80’lerin dark vawe’inden geçerek günümüze ulaşırken, benim liseli halimle tanıdığım kadarıyla yalnızca uçuk bir müzisyendi. Queen of Siam albümü karanlık gençlik odalarının şaheserlerinden olup, yola çıktığı Teenage Jesus and the Jerks’in tapılası maharetleri aklımıza çoktan kazınmıştı ve daha bir dolu müzisyenle, grupla yarattığı işler…
Kendi eğilimlerimiz doğrultusunda 59 doğumlu, yoldan çıkmış gibi duran ve bizi yoldan çıkartmasını istediğimiz bu kadının uçuk bir videocu ve yazar olduğunu da öğrendik. Her ne kadar kendi adıma efsanevi İstanbul konserini kaçırmış olsam da, zamanla alamet-i farikasının ‘söz’ olduğunu anladık. Elimize geçirdiğimiz yarım yamalak İngilizce parçalardan çıkarmaya çalıştığımız yazıtlarını okuduk. Hemen ardından kendisinin spoken word olaylarını keşfettik. Mikrofonu elinde, kışkırtıcı ve doğaçlama söylevleri bizi yükseltti.
Lydia Lunch ilk olarak Türkçeye, Kara İstanbul derlemesinde çevrildi. İstanbul’un kara deliklerinin konsepti oluşturduğu kitapta Vitriol yahut Kan Kusturma Felsefesinin Ruhu’nda Lunch, Haydarpaşa’da başlayan ve bir İstanbul otelinde son bulan süper kışkırtıcı hikayesiyle yer aldı. Bu güzelliğin hemen ardında 6:45’ten gelen haber ‘nihayet’ dedirtti.
Bir Seks Avcısının Günlüğü: Paradoks otobiyografik bir roman. Lydia’nın şiddetli deneyimlerinden oluşan, Amerika ve Avrupa’da süren, korkutucu de

recede yalın bir darbe. Yalınlığın korkutuculuğu fikri Lunch sanatının temeli diyebiliriz.. Seks, şiddet, acı ve bulanıklık etrafında dönüp duran kıvrak dil aynı anda gündelik ve ruhani. Kendini bir femi-nazi olarak tanımlayan Lunch’ın merkezi kendi bedeni diyebiliriz. Romanda da kendi bedeni üzerinden bir ‘arayış’ içinde kendisi. Yakınlaştığı, seviştiği, dokunduğu, acı çektirdiği, yağmaladığı ve toparladığı, ruhani temasa geçebildiği bedenlerin paralelinde kendi yokluğunu ve varlığını kanıtlamaya çalışıyor.

Yakın zamanda bir konser öncesi verdiği ropörtajda Lunch ‘Ben bir Madonna karşıtıyım. Hard rock’çı piliçler nerede, noise rock’çı kadınlar nerede’? diye soruyor. Erkek dünyasını sahnede ve sokaklarda her zaman

bozguna uğratmak istiyor Yeni çağda erkek dünyasının daha fazla faaliyette olduğunu sav

unuyor. Ama o umutsuz bir bohem değil. Daha önce dediğim gibi, ‘her şeyin fazla heteroseksüeli zararlıdır’ yoluyla Amerikan alt-kültürünün dişi şeytanı namıyla gezdiği arka odalar ve sokaklarda bize kendi kusmuğumuzu gösteriyor.

Lydia sado-mazoşist eğilimlerinden sanat yaratıyor. Fiziksel acının ve aynı andaki zevkin gücünü gösteriyor; her ilişki biçiminin, her temasın karanlık noktalarının olduğunu, bu karanlıkla bir an önce yüzleşmenin ve onu itelemekten çok onun altına yatmanın daha iyi olabileceğini yaşıyor. Dünya onun için bir delikten ibaret. Kara bir delik. Onda kaybolmak, onu becermek ve ona aynı kutsal şiddetli şefkati duymaktan söz ediyor.

Lunch, travmaların merkezi. Spiral dili ise bu merkeze yaklaşıp, ondan uzaklaşıyor. Tekinsiz dünyada hayatta kalmak için tekinsiz olmanın faideleri başlığı altında, maharetlerini aktarıyor.

İnsandaki aitlik. İnsandaki güç arzusu. Seks ve iktidar. Sürtünme hızıyla orantılı keşfetme dürtüsü. Roman, bir tükeniş ve yeniden ortaya çıkış romanı. Kirli zevklerin, şefkatli bir şiddetin içinde kaybolan kimliklerin yok oluşu ve yeniden dirilişi. Hayatın hiç de ‘sanatsal’ olmadığını kaç kişi biliyorsa, o kişilere adanmış gibi. Lydia meşhur bir aile travmasıyla, baba kabusuyla başlayan kişisel hikayesini, başka etlerde kutsayan kimliğin, insanı hüzünden ağlatabilecek kadar şiddetle bezenmiş tarafını anlatıyor.
Gönüllü bir karanlık tarafa geçişin tadını alanların güvenli yerleri kendi bencil çatılarıdır.
Bir şiddet ve şefkat propagandası.

pasaklı düzeyliler - jim douglas morrison yerleşkesi'

bir Karacamış tezeği

*jim morrison okumaları.

*video art, belgesel film gösterimi.

*(olması gereken) fanzin dolaşımı.

*(akustik) the doors şarkıları.

yer Semerkant Bar / Büyükparmakkapı sokak / Taksim



not: jim morrison okumaları/müziğinin ağırlıklı olacağı gecede; herkes kendi şiir, metin vb. de seslendirebilecektir.

görüntüler

Karaca Kızay 'Görüntüler' şiirimi besteledi. marifetine sağlık.

linkten dinleyebilirsiniz -

http://www.facebook.com/photo.php?v=10150431447355559

dizideki O Şey Nedir - Kaos GL

Dilimize, gelenek ve göreneklerimize çok başarılı bir şekilde uyarlandığı söylenen Umutsuz Ev Kadınları’ (orjinali Desperate Housewives) gerçekten de, sandığımdan daha başarılı bir şekilde ‘bize’ uyarlanmış. İzlediğim son bölümü bunu bir kez daha bana net bir şekilde gösterdi.

yazının Kaos GL'deki devamı için tıklayın

New York’ta İki Melek – New York’ta İki Velet

Bir Amerikalı gördüm sanki!

Patti’nin yazdığını duyduğumda büyük bir açlıkla okumak istediğim kitabını, çok soğuk bir Kadıköy gününde ele geçirdiğimde, koşarak eve gittim. Laf! Aslında 319 numaralı otobüse kıçımı yerleştirdiğimde okumaya başlamıştım bile. Upuzun bir Patti beni bekliyordu.

Orta okul ve lise yıllarında, 90’ların en güzel zamanlarını kısmen de olsa yaşamış biri olarak, bize kalan mirasın kıymetini bilmeye çalışıyordum. Çevremde buna yardımcı olan pek kimse yoktu, ama yine de kendimi az da olsa kurtarılmış bir bölgeye atmayı becermiştim.

Bir piercing ve dövme stüdyosu ve aynı zamanda kafe ve uygun şartlar sağlandığında bar olabilen bir yer vardı. Liseliyken kaçıp gittiğimiz bu yerde, bir ortam ablası tarafından üstüne uzun uzun konuşulan Patti’nin müziği, o lafları duyana kadar ilgimi pek çekmemişti. Daha doğrusu, sanatını bir bütün olarak algılayacak durumda değildim sanıyorum. Ortam ablasının oylumlu bahisleri üzerinden bu ilahenin şarkılarını tekrar dinlediğimde, gerçekten dinlediğimde ise bunun ‘başka’ bir şey olduğunu nihayet anlamıştım. Bizim inatla sahip çıkmaya çalıştığımız görkemli, tartışmalı, bol sloganlı punk kültüründen çok daha fazlası olduğunu görmüştüm.

‘Just Kids - Çoluk Çocuk’ şimdi elimdeydi.

Kitap, Patti Smith’in New Jersey’deki çocukluk yıllarıyla açılıyor. İçindeki üretme ve sanat tutkusunun temellerini açıklıyor bize anlatılanlar. Küçücük bir kızın bir şekilde gördüğü büyük-küçük sanat eserlerinin karşısında nasıl heyecanlandığını okudukça, kendi küçüklük heyecanlarımı anımsıyorum. Bir sanat eserinin insanın içine bıraktığı ilk tohum... Eğer tohum cesaretle karşılaşırsa, nasıl büyüyebildiğini ve nelere yol açtığını çok iyi biliyorum.

Yaşadığı hayal dünyası onu hiçbir zaman yalnız bırakmıyor. Kafasında kurduğu oyunları, yazdığı hikayeleri, yaşamak istediği hikayeleri, etrafındaki arkadaşları ve kardeşleriyle paylaşıyor. Çocukluğunun tüm görüntüleri onun için o kadar önemli olmalı ki, Patti bunu müthiş şiirsel bir dille aktarıyor.

Çocukluk, korunması gereken bir mirastı. Tüm karanlık ve aydınlık orada yatıyordu. Hele ki sanat ışığının ana kaynağıydı. Çocukluğunu terk eden bir sanatçı çiğ kalabiliyordu. Ve en önemli noktaları gözden kaçırabiliyordu.

Okuma merakıyla birlikte ilkgençlik şekillenirken, içinde bulunduğu sosyal mekan ona yetmemeye başlıyor ve gitmenin vakti diye, düşünüyor Patti. Bulunduğu kasabanın iş bulma koşullarının yetersizliği tetikleyici olsa da, her yönden sıkıştığının farkına varıyor. Keşfetmesi gereken bir dünya onu çağırıyor. Her sanatçının içindeki dünyanın bir sonu olduğunu bir kez daha anlıyoruz.

1967’de doğduğu kasabadan ayrılıyor ve New York’a geliyor Patti. Aslında yabancısı olduğu ama aslında hiç de yabancısı olmadığı bu yeni dünyanın görüntüleri, yaratabileceğine ve başka bir dünyanın mümkün olabileceğine dair umutlarını diri tutuyor. İçindeki Rimbaud, hayal kırıklığına uğramıyor. Aksine, Electirc Circus’un açık kapılarından caddeye taşan White Rabbit’i duyduğunda, etrafını saran ve kendisine kısmen benzeyen bir kalabalığın, uzun saçlı delikanlıların, kendi kasabasındakilere hiç benzemeyen genç kızların varlığı, ona ait olabileceği bir yaşamın izlerini veriyor.

O zamanlar dilinden hiç düşürmediği ‘Ben özgürüm’ lafını, laf olsun diye söylemediğinin farkında olarak, zorlu yaşama adımını atıyor.

Yersiz , yurtsuz, aç gezerken bile aklında ‘tanrısı’, ölü ve ulu şairleri geziyor. Onlara minnet duyuyor. ‘Ben özgürüm’ diyebildiği için. Yaz geldiğinde Patti bulduğu irili ufaklı işlerden birinde pineklerken, takı satarken, peygamberi, müridi, ilahisi ve ilhamı diyebileceğimiz kişiyle, Robert Mapplethorpe ile yolları kesişiyor. Kendi kurduğu ayrı bir zamandan fırlamışçasına salınan bu skinny velet çok geçmeden en sıkı dostu oluyor.

Bu arada ‘Vietnam Amerikası’nın en kara günleri yaşanıyordur. Savaşın kanlı yüzüne ortak olan toplum, yarı bilinçlilik ile yaşamını sürdürüyordur. Sanat sahnesi, lokal gruplarıyla ya da birey iradesiyle kendini açıklamaya devam ederken, sokaklardaki özgürlük ve barış söyleminin artması, halkın yaşadığı ‘resmi hayal kırıklığı’nın boyutlarını işaret ediyordu.

Patti ve Robert kendilerine bir daire tutmuşlardı.

Robert’ın çizimleri, kolajları, sanatı üstünde düşünmeden icra etmesi Patti’yi onun en büyük hayranı haline getirmişti.

Sıkı dostlukları ve sanat kısa bir süre sonra aşka evriliyordu. Kiraladıkları ufak dairelerinde çizimler yapıyor, nesneleri sanata dönüştürüyorlardı. Kutsal portföyleri en nadide parçalarını kazanıyordu. Saatlerce sanat, resim, şiir hakkında konuşuyorlar ve sarmaş dolaş rüyalara dalıyorlardı.

Çoğunlukla eve para getiren Patti oluyordu. Robert’ın konsantrasyonunu ve içgüdülerini dinlemesini kıskandığını itiraf ediyor ancak yine de kendini asla geri çekmiyordu. Robert onun için her şeyden önce bir sığınaktı. Patti’de Robert için öyleydi. birbirlerine verdikleri ilham, hiçbir vizyonla boy ölçüşemezdi. Hatta Robert’ın LSD deneyimleriyle bile boy ölçüşemezdi. Robert değişken sanat bakışını hareketlendirmek, eyleme dödökmek konusunda oldukça cesaretliydi. Bir şeyi yaratırken onu yarıda bırakabiliyor, o an aklına gelen başka bir projeyi hayata geçirmek için çalışmaya başlayabiliyordu. En büyük hayali New York’un parıltılı efendisi Andy Warhol ve onun asilzadelerle dolu çevresine girebilmekti. Patti bu isteği çok gereksiz buluyordu. Güncel Sanat denilen şeyin bir çiğlik barındığını düşünüyordu.

Patti, çevresinde olup biten bütün gürültülerden alması gerekeni alıp, bilgece kendi yoluna gidiyordu.

Sanat yaparken, onun hakkında konuşurken, hayat da boş durmuyordu elbette. Onları çoğu kez sıkıştırıyordu. Parasızlık, açlık ya da yarı tokluk arasında gidip gelirlerken, kutsal dairelerinin büyüsünü asla bozmuyorlardı. Her akşam şair, yazar, ressam dostlarıyla oturup günü kurtarıyorlardı.

Hayat boşluklardan faydalanıp yüzünü göstermeye devam ederken Patti ve Robert’ın yolları kısa süreliğine de olsa ayrılacaktı. Aralarındaki soğukluk ve boşluk artık Patti’nin dayanamadığı bir hal alıyordu ve taşınmaya karar verdi. Robert buna dayanamadı ama ona taşınması için yardım etti. Patti kendi dairesinde çizmeye, içindeki saklı yerleri keşfetmeye başladı. Saatlerce otoportreler yapıyordu.

Robert’da bu esnada kendini keşfetme yoluna gitmiş ve bir erkekle birlikte olmaya başlamıştı. Patti bu durumu konumlandıramasa da, sakindi. Kız kardeşiyle birlikte yapacağı Paris seyahatine hazırlanıyordu.

*

Paris seyahati Patti için ‘büyü’ kelimesini karşılayabilirdi. Baudelaire’ın mezarından Godard’ın görüntülerine uzanan bu içsel ve dışsal yolculukta bir yandan Robert’tan gelen kısa mektupları okuyordu. Robert mektuplarında ‘jigololuktan’ söz ediyordu. Patti’yi özlediği ve ona ihtiyacı olduğu da h

er bir kelimesinden anlaşılıyordu.

Patti Paris dönüşü onu bulduğunda Robert perişan haldeydi. Kaldığı bok yuvasındaki arkadaşları en has eroinmanlar, torbacılar, travestiler ve fahişelerdi.

Patti Robert’ı ve kutsal portföylerini taksiye atıp, şoföre seslendi ‘Chelsea Otel’e!”

Çoluk Çocuk’un sadece bir araya gelen anıların ve görüntülerin kitabı olarak bakmak yanlış olacaktır. Bu kitap ayrıca, bir rock efsanesine dönüşecek olan Patti’nin gözüyle yazılmış bir dönem pusulasıdır. Hikâyelere sinen Beat kuşağının yadsınamaz lirizmi, Woodstock zamanları, Amerika’nın içinde bulunduğu savaş ve yenilginin dönem üzerindeki etkisi, Velvet Underground’lu ve Factory’li New York sahnelerinin en şaşalı anları bu kitaba duyacağımız saygıyı artırmaktadır.

*

Kitabı elimden bıraktığımda derin bir nefes almak zorunda hissettim kendimi. Yarılamıştım bile ve efsanenin ‘tanık’ olduğum kısmı beni hayli heyecanlandırmıştı. Ömrümün sonuna kadar dönüp dönüp tekrar okumak isteyeceğim şeylerin yazılı olduğunu düşündüm.

Kitap ortak bir algı yaratıyordu. Üreten ve hayatı dönüştürmeyi seçenlerin ulaşabileceği bu ortak algı, acının ve büyünün sınırlarını çiziyordu. Meşhur ‘hayat/sanat’ ikilemini Robert ve Patti üzerinden anlamaya çalışmak ayrı bir haz veriyordu. Sanat, hayatı pek desteklemiyor belki ama, hayat sanatı destekliyor, diye düşünüyorum.

Önemli olanın ‘adanmışlık’ olduğunu bir kez daha fark ediyorum. Adanmışlık, çoğu zaman romantik bir imgelem olarak algılanıyorsa da, bunun çok ötesinde bir şey olduğunu biliyordum. Gerçek, ne istersek o oluyordu. Ve neden kendimize uymayacağını çok iyi bildiğimiz o yalanı tercih edecektik ki? Kötü bir gerçeği yaşamak daha akıllıcaydı.

Sanat ve onun sokağa dönük yüzü ya da direk olarak sokak, herkes için ‘dram’ yan anlamını taşımayabiliyordu.

*

Patti ve Robert’ın Chelsa otel günleri tahmin edilebileceği üzre büyük bir ilhamın ve bohem günlerin eşiğinden çok, ta kendisiydi. Allen Ginsberg, Dali, Burroughs, Janis Joplin, Hendrix gibi asillerin geçidine sahne olan uzun koridorlar ve bu isimlerle gerçekleşen tanışmalar Patti’nin çizeceği hayat için güçlü figürlerdi.

O sırada Robert halen taşımakta olduğu Andy Warhol’un Fabrika çevresine dahil olma arzusu ayyuka çıkmıştı. Fabrika sakinlerinin uğrak mekanı olan Max’se yapılan ziyaretleri boyunca fiziksel ve ruhsal değişimleri net olarak gözlemleniyordu. Cinselliğin ve farklı biçimler konusunda dünya bir devrim yaşarken Robert’ta bu devrimden payına düşeni yaşamakla meşguldü.

‘Görünen’in taşıması gereken ‘görünmeler’in çok iyi farkındaydı

Robert. Bu yüzden neredeyse bedenini bir sanat eseri olarak kullanıyordu. Yeni bir çevre, doğrudan yeni bir kimlik demekti.

O dönemin büyük bir sahne olduğunu da anlamış oluyoruz anıları okurken. Herkes, ‘göstermek’le oldukça yakından ilgileniyor.

Robert yeni çevre ve yeni kimlik arasında gidip gelirken Patti ise Bob Neuwrith ile kenarlaşmış ve Bob Patti’ye ‘Neden şarkı sözü yazmıyorsun?” diye sormuştu. Bu soru Patti’nin yazdığı şiirleri gördükten sonra gelmişti. Oysa Patti bir şarkı sözü yazarı değil, bir şair olmak istiyordu.oruz anıları okurken. Herkes, ‘göstermek’le oldukça yakından ilgileniyor.

Robert yeni çevre ve yeni kimlik arasında gidip gelirken Patti ise Bob Neuwrith ile kenarlaşmış ve Bob Patti’ye ‘Neden şarkı sözü yazmıyorsun?” diye sormuştu. Bu soru Patti’nin yazdığı şiirleri gördükten sonra gelmişti. Oysa Patti bir şarkı sözü yazarı değil, bir şair olmak istiyordu. İlk şiir/ritim performansını Anen Waldman önderliğinde düzenlenen bir şiir okumasında sunacaktı. Yer, St. Mark Kilisesiydi.

Hikayenin devamı? Hikayenin devamı hikayede.. kafamda, arkadaşımda, yaratmanın büyüsünde, yaratmanın karın ağrısında, sokakta, canı sıkılan bir sokak müzisyeninde ya da keşfedilmeyi bekleyen kağıtlarda.. hikayenin devamı, orada!

Hikayenin devamı müziği keşfeden Patti’nin lirik yaşamında ve anlatımında.

Şimdi düşündüğümde, o ‘sütüdyobarkafe’daki sarhoşlarla dolu masaların birine gelip kafasındaki dağınık bilgileri kusmamış punk ortam ablası olmasaydı belki bu kitabı içimdeki bir çok heyecanla birleştirip okuyamayacaktım.

Hafızamdaki en önemli ilkgençlik görüntülerinin arkasında çalan Patti Smith belki biraz da kendi içini dindirmek için yazmıştır bu kitabı, kim bilir. Anlatacak o kadar çok güzel şeyi varmış ki … ve bazılarınız çok iyi bilir o şeylerin nasıl insanın içinden taştığını ve kendine yeni gözler ve akıllar aradığını.

Ah, Patti Smith İstanbul konserini de izleyebilseydim, evet, her şey daha güzel olacaktı.

‘Çoluk Çocuk’

Patti Smith, Domingo Yayınevi, 2010

Türkçeye çeviren, Yiğit Değer Bengi

Peter Murphy "The Prince & Old Lady Shade" Live FM 94/9 FTP Session with...

abluka2

merhaba şobalaklar.

Abluka fanzinin 2. sayısı kadıköy'de bir fotokopicide çoğaltıldı ve oraya buraya bırakıldı. mesela beyoğlu mephisto, kadıköy mephisto..

track 1

Senaryo, Alper Volkan Dikyar, Emre Varışlı

Yönetmen, Deniz Cansever

buyrun, track 1

Untitled from deniz cansever on Vimeo.

tabutabu

naber?

23 Eylül Cuma günü Kadıköy'deki 'Pasaklı Düzeyliler Şiir Tantanası'nda' bir video-art/şiir performansı yaptım. işte o performansın 'video' kısmı. oynayan ben, kamera deniz cansever..

Untitled from deniz cansever on Vimeo.

Underground Poetix dergisinine yazılarınızı/şiirlerinizi yollamak için artık bana ulaşınız, beetlejuw@gmail.com adresini kullanınız.

http://strangerintown.podcastpeople.com/posts/35470

emre varışlı - moda sahilinde okurken,

o nasıl, git ve sor

Yüzünün karanlık yerlerinde ve ucuz taraflarında yeni bir şey yok

Eski bir giysinin içinden çıkıyorum, sisin içine dalıyorum

Tek rakibim yerçekimi diyorum, suratsız adamlar, buna inanıyorlar

Kendin olmanın afişlerinde kimler var

Yüzdeki bıçak yarası ya da kirazdan küpe, kemiğin etten dışarı fırlaması

Düğmeyi çözmek, birine suni teneffüs yapmak, çiçekten taç

et yemenin aşka getirdiği renk, dışında kalanlar için, beyaz kutularda vitaminler

acı sabahların insansızlığı, ya da acı sabahların terlemiş erkek omuzları

caddeye doğru inen kalabalık güneşe karşı camın arkasından

caddeye doğru inen saldırgan köpeklere karşı camın arkasından

caddeye doğru inen giyinmişlere karşı camın arkasından

sonuçta her hızlı gecenin ardından ‘ev’ dediğin yere dönersin

sonuçta en büyük cümleyi kurmak için de, çişini yapmak için de para ödersin

onu, yani beni tanımıyor ağaçlar, çünkü onlara tanıtmadım onu, yani beni

ben n’aptım!

hayatta düşünebildiğin zaman, hayatta kalıp düşünebildiğin bir an,

bi saniye ve tek bir sefer, düşünebildiğin o an

insan eski bir giysinin içinden çıkabilir, sisin içine dalabilir

göz, görmeyi sağlayan organdır.. aşk, gece denize girmektir

batik gökyüzüne bak, ne çok karmaşık şeyi düzenliyor dünya, ve her şey hala ne çok karmaşık, diyorum

ülkemin sakıncalı bulduğu kitapların yanında duruyorum

bir prize sokulabilseydik ne olurdu

kulisimiz yıkılsaydı ne olurdu

gömleklerimiz konuşabilselerdi ne olurdu

içini açmayı sadece konuşmak sanan aptalların dünyasında alkolik değilim

büyük bir gürültüyle mi, yoksa sakince mi darılacaksın bu yaşlı otomatik dünyaya

karar ver

arkadaşlarını toplayıp onlara, bir ağzının olmadığını itiraf edecek misin

karar ver

bütün fiziklerini üzerimden topla

tanrı ortaya konuşur ‘iyi’ olan konusunda

yenilenmek suçtur, ve bu çok güzeldir

yenilenmek suçtur, ve bu çok güzeldir

telefon hatlarında sessizlik başladı

plastik bardakların yanında duruyorum

kafamın içindeki siyah atın gölgesine yatıyorum

bireylikler 39 ' beni oranla dinle'

Bireylikler'in 39. sayısında 'beni oranla dinle' şiirimi okuyabilirsiniz.

"L'homme est le seul oiseau qui porte sa cage

"L'homme est le seul oiseau qui porte sa cage" de Claude Weiss

Alexandre Hecker | Myspace Video

kaos gl.org'taki yeni yazım

http://kaosgl.org/icerik/bizimle_calismak_ister_misiniz

mabel matiz'e bakıp, çıkmayacağım!

Berbat bir geceydi. Çığırdan çıkılmıştı. Aslında öyle çok şiddetli değildi, ama bazen insanın içinin şiddeti tüm gürültüyü ve hareketi solda sıfır bırakır, bilirsiniz. Bulunduğum yerden pılımı pırtımı ve kendimi toplayıp başka bir yerde bulunmaya başladım. Ellerim sigara paketini ve müziği arıyordu. Birkaç şarkı sonrasında, ne kendimden uzaklaşabilmiştim ne de içimdeki gürültüden. Aslında biliyordum ki, bunlardan uzaklaşmak falan istemiyordum, daha da içine düşmek, daha da açıklamalar getirmek, daha uzun cümleler kurmak ve kendimi haklı çıkarmak için siber alemin labirentlerinde geziniyordum. Fonda bazı adamlar ve kadınlar bana eşlik ediyorlardı.

Ki, tesadüfün tesadüfü olarak bir şarkıya rastladım. Şüpheli Şarkının Şairi’ydi ismi. Başladığında sadece ‘öylesine çalan’ bir şarkıydı. Kafamın gürültüsünden bir an olsun uzaklaştığımda ise Mabel Matiz’in sesi yakaladı. Böyle yakama yanıma sokuldu ve orada bir süre kaldı. Tam da bir şeyler yazmak için kağıdın başına oturmak üzereyken beni durdurdu ve ehli bir hale soktu. Bir anda. Kaçırdığım kısımları için, başa aldım, bir kez daha dinledim. Bu kez oturduğum yere çakılmıştım.

Bu çakılıp kalmanın sebebi bu sesin, içinde bulunduğum duruma ‘cuk’ olan fon olması değildi sadece, bir şey daha vardı; benim Yasemin Mori sonrası ondan başka Türkçe bir şey dinleyememem. 90’laran gelen esintileri saymazsak yeni anlamında kurtarıcım yoktu ne ana akımda ne alternatif olanda. Mori’nin Hayvanlar albümünü son 10 senedir ülkede çıkmış en iyi albüm olarak nitelediğim yazıları hatırlatarak, şimdi tek bir şarkı üzerinden Mabel Matiz hakkında fikirler yürütmeye ve araştırmaya yapmaya başlamıştım. Ve birkaç şarkısına daha ulaştım. Deştikçe ulaştığım Söylese o Ben Söyleyemem, Arafta ve Kül hece şarkılarını kendi berbat durumumdan biraz da olsa sıyrılarak, açık bir bilinçle dinlediğimde heyecanlandım ve biraz da kendime kızdım. Çok önemli bir şey mi kaçırmıştım? Siber alem bu konuda da bana yardımcı oldu; aslında çok bir şey kaçırmamıştım. Matiz’in bir albümü henüz yoktu. Myspace üzerinden şarkılarını paylaşmıştı. Hakkında yazılan kısıtlı bilgilerin üstünden geçip şarkıları bir kez daha dinledim. Ve o berbat gece, yeni bir keşfin sabahlamasıyla birlikte sona erdi.

Aradan zaman geçti, zaten aradan başka ne geçebilir ki. Ben hep sadık kaldığım punk-arabesk-brit-pop-ambient playlistlerimi hiç düşünmeden bi kenara atıp haftalarca Matiz dinlemeye başladım. Ve aradan yine zaman geçti, Matiz’in albümü elimize ulaştı. Bu arada konserlerine gidip ağızlarından bal damlayanları kıskançlıkla dinledim, okudum.

Albümün açılış ve ilk videolandırılan şarkısı Arafta, nasıl bir albümle ve nasıl bir müzisyenle karşı karşıya olduğunuzu açıkça anlatan bir şarkı. Ağır başlangıçlar iyidir, derin bir nefesle başlamak iyidir, bu da iyi. İnsanı kendine getiren, insanın kendine doğru gelmesinin ne olduğunu anlatan bir şarkı. Hemen ardından albümde zamanla büyük favorim haline gelmiş olan Filler ve Çimen geliyor. Bu kez karşıtlardan söz ediyor Matiz; kalbim korkularıyla cesur, diyor. Sınırları geniş bir hayatta kalma oyununda aslında her şeyin ne kadar birbirinin düğümü ve çözümü anlatıyor. Sırada Kül Hece var. albümü ortak zamanlarda dinlediğim bir çok kişinin favorisi bu şarkı. İlk dinleyişimde bu yana bir yere oturtamıyorum içimde. Hem üşüten hem sıcak tutan bir şarkı.

Naim Dilmener matiz için ‘Bir Bob Dylan’ımız olmamıştı’ yorumunda bulunmuş. Birilerini birileri yapmak, kıyasa girmek yanlısı değilim ama şunu söyleyebilirim ki, Mabel Matiz çoktan beklediğim bir ozandı. Şu ya da bu şekilde, her zaman söylüyorum, sözlü bir müzikte ilk dikkat ettiğim şey ‘Ne söylendiği’ oluyor. Sözler bende yankılanmıyorsa, müthiş müzik, süper alt yapılar maalesef beni yakalayamıyor. Mabel Matiz ise bu konuda yankıya yankı katmış durumda. Ana dilimde bir şeyler anlatan, söyleyen şarkıları özlediğimi fark ediyorum.

Albümün dördüncü ve bana göre en iyi şarkısı olan Söylese O Ben Söyleyemem başlıyor şimdi. Birkaç şehir görmüş gibi bu şarkı. Bir çok dilden, sesten geçmiş gibi. Mahcup bir şarkı ve tüm güzelliği burada. 90’ların Türk müziğinde aklı kalanlar için özel. Bu güzellikten sonra Mori’nin Meyhanesi başlıyor ilk kıpır kıpır introsuyla ve gitarlar, kemanlar, ‘şubaplı’ geri vokallerle devam ediyor zaten. Sonrasındaysa albümün sanırım en sivri şarkısı geliyor; Öteki. Hemen sonraki Barışırsa Ruhum’la kardeşler. Politik gündeliklere, yersiz uzlaşmacılara, naiflere ve etsiz sütsüzlere laf atıyor.

Matiz’e tav olmanın en büyük nedenlerinden biri kesin ve net olması, diye düşünüyorum. Hikayesiz şarkılara ve ‘ortada’ dolanan ve kendilerini alternatif olarak niteleyen güruhu unutturuyor.

Tam da o anda, albümün sekizinci parçası başlıyor. Peruk Gibi Hüzünlü. Bu şarkı iki kere çok değerli; birincisi bir Yalçın Tosun şiiri, ikincisi ise bu şiirin Aysel Gürel için yazılmış olması. Aysel eminim bir yerlerden duymuştur bunu. Çok sevmiştir. Gözlerini kırpıştıra kırpıştıra gülümsemiştir. Bir saygı duruşu olarak aldığım şarkı albümün gizli kıymetlisi. İstiklal’de gezenlerin en alışık olduğu şeylerden biri şu aralar Balkan tınıları. Geç kalmış bir heyecanla insanlar kulak kabartıyorlar. Matiz’in Şarkısı başlıyor şimdi. Yeşil ve beyaz görüntüler ortasında,, dostlarla kurulu upuzun bir masanın şarkısı bu. Balkan tınılarında mutlu ve buruk bir şeyler vardır. Her anımda mutlu ve buruk biri olan beni karşılayan bir durumdur bu. Yine bir öncekine kardeşlik hissettiği şarkı başlıyor, Hercai Menekşe. ‘Şimdi yakanızda bir hercai menekşe olsam, rakınızın beyazında şöyle bir kaybolsam’ diyor. 90’lar Türkçe müziğine duyduğum katlanılmaz özlemi gideren şarkılardan.

Matiz hüznü vıcıkvıcıklaştırmıyor. Derdini anlatırken volümünün sarhoşluğuna kendini kaptırmıyor. Bunun yanı sıra naiflikten ve ‘sözsüz’lükten sıkıldığımız bu zamanlarda, hiç de naif değil, ‘sessiz’ değil. ‘Olduğunu’ ortaya koyuyor.

Yine bir şiir. ‘Şimdi bir de buradan baktım sana, senden kaçırdığım kedere boğduğum anlara, beni içine al artık, seni mutsuz kılan o duyguyu kırmak istiyorum’ diye başlıyor. Birhan Keskin’den Zaman. Matiz, ‘Birhan Sesi’yle’ bestelemiş. İki ses birbirlerine o kadar çok yakışmışlar ki. Şair karşılığını bulmuş, ozan hakkını vermiş. Güzel şiirleri köşelerinden bulup çıkaran ve kendi yoluna katan müzikçiler ne kadar kötü şeyler çıkartabilirler ki, düşüncemi Mabel Matiz üzerinden tekrarlıyorum.

En sonunda, yazının ve vakanın başındayım; Şühpeli Şarkının Şairi. Bu şarkı albümün soğuk damgası. Bir zaman gecemi kurtaran, bir zaman sonra yığınla günü kurtaran ve daha ne kadar günü kurtaracağı konusunda umutlu olduğum şarkı. Beni kağıdın başına oturtan şarkı. ‘Ben mahremimden bir cam çocuk yontmuştum sana’ diyen şarkı.

Sonrası işte, yakın dostlara tavsiye edilip durulan bir albüm. Sonrası işte, tavsiyeyi alanların ‘teşekkürleri’. Benden de sana teşekkürler Mabel Matiz. Sonrası işte, olabildiğince repeat!

31 cevapsız arama

16 şair bir araya geldiler , sansüre, denetçilere, tık'lama avcılarına ve muzır neşriyat ek yazılarına karşı ,

pembe ve mavi üzerine fotojenik vesikada, ben nerdeyim göründüğüm yerde miyim, vatandaşlık seri kodum üzerinde

ürkt-üm ve çalışkanım’da ben nerdeyim, yeni üretilmiş ve erkek çok erkek ve illa ki soruşturulacak ..türkiye saatiyle ‘her zaman’ siyah poşete girip çıkmış, soğuk damga ben nerdeyim, ve sabah ereksiyonundan bile suçluluk duyacak

kablosuz bir yalnızlık çevresinde dönüp dururken bir taraf aydınlık bir taraf hep karanlık kaldı işte bu yüzden işte onlar yüzünden üryan organlar ah lan bu porsuklar ve kargalar susmadan ve durmadan devam ederken dokunmaya yalnızlığımıza ve bağsızlığımıza kablosuz bir yalnızlık çevresinde bir taraf karanlık kaldı bir taraf kör

durmadan sikin ah çok iyi lan durmadan bıkmadan sizin geriye kalan güzel kavramları

tüm kimlikleri yakılmış bir hayat, muzır neşriyat

bütün adresler sahipsiz kaldığında mı savunacağız yolları

aslında zamanı da bir torbaya sokacaklar ama hatırlıyorlar bazen insanlık olayını; hareketin taşıdığı asıl hikaye şimdi

asıl direnmemek yasaktır!

bu kötü bi ayna, cadı işi. ve her şey siyahın elinde

ışığı düzgün gözlere tut..kendini iyi hisset

çünkü ışığın yalamadığı köşelerde neşelenerek dönen fareler allah çekiyor!

bi kuyu bulmuşlar biz konuşurken. çekiyorlar.. isyan çıkıyor!

kelepçelere kuş, silinen harflerin ezberinde

gece paranoid aman şimdi sus

karanlığın pusundaki us’un kopçası çıkmışa

hadi şimdi, hemen: bağır bağır bağır!

alacağı bir şeyler varmış gibi dönendir zaman şimdi

çok konuştuk soldu, yeni kışlar sırada artık kimsenin umutla işi yok

sabahın dördüne kadar düşünmüyor insanoğlu, geçti o günler

kurduğumuz barikatlar bar oldu! şehir baştan aşağıya oy veriyor eğer oy bu bir şeyi

değiştirseydi onu da yasaklarlardı.

biz sansürlerle büyüdük vişne reçelleriyle değil!

biz sansürlerle büyüdük vişne reçelleriyle değil!

ve haklı sebeplerden ötürü şimdi

reddediyoruz ağızsız bir ses tiyatrosunda atılmaya korkulan tiratlar olmayı!

yaratan ve sözlük yazarı olmayan rabbinin adıyla oku…

topraktan gelen haydaroğlunu lanetleyen;

7 kat göğe sığmayan memeleriyle

sansür,

iktidar tarafından parası ödenen bir reklamdır.

bu gece herkesi vurabiliriz! bir altı patlara ihtiyacımız var mr. keyboard

bu gece bütün kan akışı, gereğinden fazla yol ayrımlarıyla dolu bir kırmızı ışığın durdurabileceği virüslere benzemiyoruz, diyorum ki mr. keyboard bir altı patlara ihtiyacımız var… yani vurulabiliriz akışkan ve ıslak dillerimizden

bu gece bütün kitapları konyak alevinde otuzbir çekerek okuyabiliriz

üşenerek ölenleri sevmem,

yasalar her fotokopide daha da lekeli çıkar

ve sistemle birlikte içselleştirdiğim organlar

düşük bağışlarla ayakta durmaya

çalışan bir bando ekibine üye olmak için

adım adım örgütsüz olmaya davet eder geçtiğimiz 30 yılı

rektum, jelsiz..

acı ve bok,

ne güzel.

sen bilemezsin!

yoksa yok, otuzbiride internetten çekmeyin artık

ya da beat okumayın lan!

okumayın, bakmayın, çekmeyin, çekiştirmeyin.

bak hocamızın yeni dvdleri çıktı

üstelik 15 dakika içinde ararsanız

yüzde 31 indirimle!

çağlar öncesinde değil, 21.yüzyılın soğuk bir bahar günü

kaleme alındı, alınıyor bu metin. sahibi henüz yaşıyor olup her güne

denetim ve gözetim mekanizmalarının yeni bir sansürüne tanık olma

endişesiyle uyanıyor, hiç çıkmamış kitaplarının yasaklanmasını

toplu şiirlerden nefret ediyorum

ve internet yasağının bir insanlık suçu olduğunu düşünüyorum

toplu bir şiire beni bulaştıran bu internet yasağına ise

kıçımla gülüyorum ve kendisini böyle kınıyorum!

devletim otuzbir diye seni çekeceğim artık

boşlukları da sen doldur ve devlet biz malız

devlet bizi okula gönder ve devlet bizi koru

ve devlet ben senin... aciz kulun, slm nbr?

kaos gl.'de

burroughs ve yumuşak makine üzerinden yazdığım muzır neşriyat yazısı ,

http://kaosgl.org/icerik/bitmeyen_muzir_nesriyat_hikayesi

bazı bazı

Aakatalpa'nın 137. sayısında 'başarılı bir operasyon' şiirimi

ve

Arkadaş dergisinin 10. sayısında Semih Yıldız'la birlikte yazdığımız 'İki Şehrin Çarpışması -1-' isimli yazıyı okuyabilirsiniz.

Ruha Maya

bugün zorunlu internet filtresi saçmalığı ile bir süre sinir halinde evde bir oraya bir buraya geldikten sonra kendimi dışarı attım.

Levent Duran'ın ilk solo sergisini görmek için Taksim'e yollandım.

Sergi bir kaç gün evvel 'Ruha Maya' ismiyle duyuruldu. bazı insanların yapacağı işler konusunda bir 'ön iknanız mevcuttur, Levent'de o insanlardan biri benim için. kafasının türlü acayipliklerle dolu olduğunu biliyorum.

Levent'in sergi açılışında bizi karşılayan hissiyata ve vizyonlara dayalı olduğunu düşündüğüm şiirini genel bir açıklama olarak kabul edebiliriz. 'Yaptıklarımı isimlendirmedim..' diyecek sonra konuştuğumuzda Levent.. ama bu şiirin yapılanlara verilecek her isimden daha yerinde olduğun düşünüyorum.

İşlerinde ağaç parçalarını, tohumları, taşları kullanmış.. ve tabi ki bütün pagan duyarlığını .. bunlarla ucubik yaratıklar ve bir evren yaratmış. bu kadar metalin, çeliğin ve mekaniğin içinden sıyrılıp, bu öz evrende yolculuk yapıyorsunuz.

merakınız uyandıysa sergi 20 Mayıs'a kadar Taksim'de, Atatürk Kitaplığı Sergi Salonu'nda..

filtre? hayır teşekkürler!

kitaplarımız ve kelimelerimizden sonra internetimiz de kısıtlanıyor.

'kısıtlanmak' hafif kalacak pek yakında, biliyorum. erekte organlarımıza siyah poşet geçirecekleri günler geliyor.

'biz korku toplumu yaratmıyoruz yahu, nereden çıkarıyorsunuz böyle şeyyyleri' söylemiyle eline mikrofonu alıp alanlarda bağır çağır propaganda yapanlara selam ol-masın!

soruşturma

'bloguna girebiliyor musun?'

'giremiyorum ben.."

"ben girebiliyorum hahayt.."

"ya sen girebiliyor musun?"

"yok hayır hala tepede 'Bu siteye giriş mahkeme kararıyla engellenmiştir' yazıyor.."

çok değil bir kaç gün önce, M.K arkadaşımın sosyal medyada paylaştığı şu meşhur 'seks otobüsü' vukuatını okuduktan sonra altına 'Bu ülkede daha ne olabilir ki hanemiz hiç boş kalmıyor, hep yükselişte' yazmıştım. yazdığım bu yorumun daha fazla haklı çıkmasını beklemek en son isteyeceğim şey olurdu tabi, ama ne yazık ki durum o yönde gelişti ve ülke tarihimizin en komik ama komik olduğu için kan donduruculuğu eksilmeyen en son vakası 'Yumuşak Makine' soruşturması oldu. ş

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı , William s. Burroughs'un kitabını ahlaksız ve zararlı bulduğu için soruşturma başlattı. 'yüce türk'ün ahlağıyla, gelenekleriyle örtüşmediği' gibi her daim, rahatsız oldukları her duruma CUK! diye oturan gerekçelerini bu kez Beat edebiyatına sallandırıyorlar.

bu gerekçelerin içinde 'eser edebi değer taşımamaktadır'.' da bulunuyor. duyduk duymadık demeyin.

yani yine 'büyük kalemlerinin ve ceviz ağacı' masalarının ardında birileri bizim için 'normal'in ve 'değerin' tanımını yapmakla meşgul.

normalleş. oyunu ver. otobüslerde öpüşme. ahlakını bozan ecnebilerden uzak dur. muhteşem yüzyıl seyret.

Mehtap Ar Çocuk Tiyatrosunda Şiddet!

Basına ve Kamuoyuna Duyuru

Sabancı Vakfının desteklediği, Mehtap AR - Art Tiyatro'da yaklaşık sekiz aydır oyuncu olarak çalışmaktayım. 23 Nisan 2011 tarihinde Amasya Suluova girişinde fotoğraf çekmek için görevlendirildim. Arabadan indiğim sırada düştüm ve elimdeki (Mehtap AR'a ait olan) fotoğraf makineside yere düştü. Bunun üzerine Mehtap Ar'la aramızda münakaşa çıkmış ve bunun sonucunda üzerime saldırıp beni darp etmiş ve aileme küfür etmiştir. Öğretmenevi'ne döndüğümüzde turneden ayrılmak istediğimi bunun için eşyalarımı almak istediğimi kendisine ilettiğimde eşyalarımı vermemekle beraber beni, "başıma adam dikerek" diğer oyuncu arkadaşlarımın odasına hapsetmiştir. Odadan çıkıp eşyalarımı almak için odaya gittiğimde bu kez de tırnaklarını dudaklarıma geçirmiştir. Ve polise gitmek için yola çıktığımda ise arkama diğer tiyatrocu arkadaşlarımı takmış, polise gitmem engellenmiştir.


Kollarımda ve dudaklarımda tırnak yaraları, darp izleri vardır.
Sigortasız çalıştırıldığım için darp raporu alamadım. Bu yaşadıklarım diğer oyuncu arkadaşlarımın gözleri önünde olmuştur. Amasya Öğretmenevi de maç izleyen öğretmenler de şaittir.
Gördüğüm şiddetin ve hakaretlerin son bulması için pazartesi günü suç duyurusunda bulunup adli yollar vasıtasıyla haklarımı arayacağım.
Basına ve Kamuoyuna duyurumdur.

Duygu KARADENİZ